پس از طوفان، عاد نیرویی بیمانند شد، بانی و متکبر، و نخستین بتها در میان او دوباره پیدا شدند. هود، مردی از میان خودشان، به پرستش خدای یگانه فرا خواند و پیشنهاد داد: آمرزش پروردگار را بجوید، و او بارانهای فراوان بفرستد و نیرویی بر نیروی شما بیفزاید (سوره هود، 11:52). با تکبر طلب عذاب کردند. سه سال خشکسالی، هیئتی که برای طلب باران دعا کرد، سپس ابری سیاه که مبارک شمرده شد: آن باد بود (سوره احقاف، 46:24). هشت روز باد خروشان، و مؤمنان در پرچین خویش در امان.
روز 4 رمضان 1448: چهارشنبه 10 فوریه 2027 (تاریخهای این ماه به رؤیت هلال بستگی دارد).
فهرست مطالب :
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37
عاد در کوههای شنی احقاف میزیست. ایرمِ ذوالاعمدة، نخستین ملت بزرگ که پس از طوفان زاده شد، نخستین کسی بود که بت تراشید و آنها را به نام پدران و نیاکان خویش نامید. نیرویش مباهات و افتخارش بود: چه کسی از ما تواناتر است؟ میگفتند، بیآنکه ببینند خداوندی که آنان را آفریده بود از همه آنان تواناتر بود. خداوند هود را، برادرشان، مردی از خودشان نزدشان فرستاد، که مزد و پاداشی نمیخواست و خود را خیرخواهی امین میخواند: خدای یگانه را بپرستید، آمرزش او را بجویید، به سوی او بازگردید، و او خشکسالی را با بارانهای فراوان و نیرو را با نیرویی بیشتر از آن عوض میکند.
«و ای قوم من، از پروردگارتان آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید [تا] از آسمان بر شما بارش فراوان فرستد و نیرویی بر نیروی شما بیفزاید، و تبهکارانه روی بر مگردانید.»
قرآن 11:52
پاسخ تحقیر بود: مردی مانند ما؟ بتهایی که پدرانمان میپرستیدند؟ اگر راستی، آنچه را وعده میدهی بیاور. خشکسالی سه سال تمام ادامه یافت. هیئتی حدود هفتاد مرد از دل بیابان به سوی سرزمین حرم رفت تا باران بطلبند، نزد میزبانی توقف کرد که آنان را شراب نوشانید و دو خنیاگر به آواز وامیداشت، و تنها وقتی شعری خواب از چشمش پراند به وظیفه خویش بازگشت. دعاکننده عاد میان سه ابر مردد شد، سفید و سرخ و سیاه، و سنگینتر از آب را برگزید. آوایی بیدرنگ هشدارش داد: این ابر سیاه، خاکسترهایی کوبنده است و از آن کسی باقی نخواهد ماند.
ابر به سوی درههایشان روانه شد و آنان شادمان گشتند: این همان باران است.
پس چون آن [عذاب] را [به صورت] ابری رویآورنده به سوی وادیهای خود دیدند، گفتند: «این ابری است که بارشدهنده ماست.» [هود گفت: «نه،] بلکه همان چیزی است که به شتاب خواستارش بودید: بادی است که در آن عذابی پر درد [نهفته] است.
قرآن 46:24
دقیقاً همان بود که برای دیدنش شتاب کرده بودند: بادی آمیخته به عذابی دردناک، که به فرمان پروردگارش هر چیز را میکوبید و خرد میکرد. هفت شب و هشت روز پیاپی، مردان را چون کندههای نخل که از ریشه کنده شده باشد برمیافرازد، و از آنان جز دودمانی که در مکه پناه گرفته بود کسی باقی نماند. هود و مؤمنان در پرچینی دور از آنان ایستاده بودند: همان باد به آنان جز آنچه پوست را نرم و جان را شاد میکرد نمیرساند. پیامبر (صلی الله علیه وسلم) اما با هر ابری رنگش عوض میشد و دعا میخواند: خدایا، از تو خیر این باد را میخواهم و پناه تو را در برابر شرش (به روایت ترمذی).
چهار روز روزه گذشت و اینک آزمون نیروست. عاد همه چیز داشت جز فروتنی: کاخها، ستونها، تنهایی برای رنج و تلاش، و سادهترین پیشنهاد پیامبرش را نشنید: آمرزش خدا را بجوی تا نیرویی بیشتر بگیری، نه کمتر. روزهدار میداند که دوامش از شکم خالیاش نیست، از خداست: هر روزی که به پایان میبرد نیرویی امانی است، که باید هر صبح دوباره خواسته شود؛ پس غرور یک روز خوب، خود همان نقطه لغزش است. دو شیوه برای تمرین: آمرزشجویی همیشگی، بهویژه وقتی خود را استوار و پایدار میبینی؛ و هوشیاری عایشه در برابر ابر، آن شادی که میرسد بیآنکه بدانی در واقع چه با خود دارد. آنچه به باران انتظارکشیده میماند میتواند آزمونی باشد، و آنچه به محرومیت میماند میتواند پرچینی باشد که در آن باد نسیمی نرم و خوش میشود.
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37