خداوند ابراهیم را به جایگاه خانه راهنمایی کرد و به پاک کردن آن و فراخواندن مردم به حج فرمان داد (سوره حج، 26-27). با اسماعیل بنیانها را برافراشت، خواست که کار پذیرفته شود، جایگاه پاس داشته شود و پیامبری از نسلشان برخیزد (سوره بقره، 127-129). بادی به نام خجوج جایگاه را گشود، جبرئیل حجرالاسود را از آسمان آورد، و مقام در مدت کار ابراهیم را حمل کرد. دعا اجابت شد: دره بیگیاه به حریمی امن بدل شد و پیامبر موعود آمد تا نبوت را مهر نهاد.
روز 8 رمضان 1448: یکشنبه 14 فوریه 2027 (تاریخهای این ماه به رؤیت هلال بستگی دارد).
فهرست مطالب :
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37
خداوند پیامبرش را به جایگاه مقدر خانه راهنمایی کرد، حریمی که از روز آفرینش آسمانها و زمین مقدس و گرامی بود. آنجا نخستین حریمی بود که برای همه مردم برپا شده بود، روبهروی بیتالمعمور که هر روز هفتاد هزار فرشته در آن عبادت میکنند و دیگر به آن بازنمیگردند. کار بنا این بود که برای ساکنان زمین جایگاهی برای انس و خلوت با خدا فراهم شود مانند جایگاه ساکنان آسمانها. برای گشودن بنیانی که پیشتر و در روزگارانی دور گذاشته شده بود، بادی به نام خجوج فضا را جارو کرد، و پدر و پسر ردپایش را با کلنگها دنبال کردند تا به پی و بنیان رسوندند.
و چون برای ابراهیم جای خانه را معین کردیم [بدو گفتیم:] «چیزی را با من شریک مگردان و خانهام را برای طوافکنندگان و قیامکنندگان و رکوعکنندگان [و] سجدهکنندگان پاکیزه دار.» و در میان مردم برای [ادای] حج بانگ برآور تا [زایران] پیاده و [سوار] بر هر شتر لاغری -که از هر راه دوری میآیند- به سوی تو روی آورند،
قرآن 22:26-27
وقتی بنا بالا آمد، اسماعیل برای پدرش سنگی آورد تا بر فراز بنا برپا شود: این مقام ابراهیم است، که اثر دو پا در سنگش تا روزهای آغازین اسلام باقی مانده بود. جبرئیل نیز حجرالاسود را آورد، گوهری که در آغاز سفید بود، از بهشت به دست آدم فرود آمد و سپس با گناهان مردم سیاه شد؛ سنگی که از آسمان فرود آمده بود و در کعبه بر جای گذاشته شد. هر سنگی که بر جای گذاشته میشد با دعایی همراه بود، و شاید درس بزرگ این کارگاه همین باشد: کار با خواستن پذیرش آغاز میشد، نه با مباهات نتیجه و ساخته.
و هنگامی که ابراهیم و اسماعیل پایههای خانه [کعبه] را بالا میبردند، [میگفتند:] «ای پروردگار ما، از ما بپذیر که در حقیقت، تو شنوای دانایی. پروردگارا، ما را تسلیم [فرمان] خود قرار ده؛ و از نسل ما، امتی فرمانبردار خود [پدید آر]؛ و آداب دینی ما را به ما نشان ده؛ و بر ما ببخشای، که تویی توبهپذیر مهربان. پروردگارا، در میان آنان، فرستادهای از خودشان برانگیز، تا آیات تو را بر آنان بخواند، و کتاب و حکمت به آنان بیاموزد و پاکیزهشان کند، زیرا که تو خود، شکستناپذیر حکیمی.»
قرآن 2:127-129
خواستهها یکی پس از دیگری اجابت شد: امنیت جایگاه، میوهها برای ساکنان مؤمنش با وجود خشکسالی، و برخاستن پیامبری از میان خودشان که آیات را بر آنان بخواند و جانها را پاک کند. این دره بیکشت و بیگیاه چنین حریم امنترین زمین شد، و دعوت به حج هنوز جمعیتهایی را از هر راه و دره میآورد؛ پیاده و سوار، از درههایی دور و نزدیک. بنای ابراهیم مدت درازی بر جای ماند؛ سپس قریش آن را از نو ساخت و در سمت شمال از بنیانهای نخستین کوتاهتر کرد، همان گونه که بنا امروز هم پیداست.
کارگاه هنگامی عبادت میشود که نیت از آن بگذرد و آن را همراهی کند: ابراهیم و اسماعیل سنگ بر جای میگذاشتند و بیش از همه میخواستند که کار پذیرفته شود. این درس روزهدار است: نذرت صبحگاهی، قرائتت، پارساییات به پذیرش الهی میارزد نه به حجم و شمار؛ خدا به آنچه در دل و پنهان است نگاه میکند، نه به آنچه دیده میشود. درس دوم: با هم ساختن. امروز کاری برگزین که با نزدیکی انجام شود، با یک فرزند، یک دوست: صفحهای که حفظ میشود، سفرهای که مشترک و قسمت میشود، صدقهای که دو نفر با هم دادهاند. درس سوم: دعوت. خانه با فراخوانی به سوی همه انسانها همراه بود؛ روزه تو نیز دعوتی خاموش برای اطرافیانت است. و فروتنی در برابر نتیجه را نگه دار: سازنده گرامیترین تاریخ نخست تضرع کرد، سپس ساخت.
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37