مراقب

منظور از نام «مراقب» است: کسی که همه چیز را بدون حواس‌پرتی می‌بیند، نگهبانی می‌دهد و می‌داند. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تعمق در این نام، مؤمن را به هوشیاری باطنی، انجام دقیق وظایف و آگاهی از نگاه الهی فرا می خواند. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.