Διαβάστε το Χισμπ 30 του Κορανίου

وَبِٱلْحَقِّ أَنزَلْنَـٰهُ وَبِٱلْحَقِّ نَزَلَ ۗ وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ إِلَّا مُبَشِّرًۭا وَنَذِيرًۭا ﴿١٠٥﴾

Με την αλήθεια το στείλαμε (το Κορ’άν), και με την αλήθεια στάλθηκε (δηλ. χωρίς καμία αλλοίωση ή διαστρέβλωση), και δε σε στείλαμε (ω, Προφήτη) παρά μόνο ως φορέα χαρμόσυνων νέων και προειδοποιητή.

وَقُرْءَانًۭا فَرَقْنَـٰهُ لِتَقْرَأَهُۥ عَلَى ٱلنَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍۢ وَنَزَّلْنَـٰهُ تَنزِيلًۭا ﴿١٠٦﴾

Και (στείλαμε) ένα Κορ’άν που έχουμε διασαφηνίσει, για να το απαγγέλλεις στους ανθρώπους με αργό ρυθμό (για να το συλλογίζονται), και το έχουμε στείλει τμηματικά.

قُلْ ءَامِنُوا۟ بِهِۦٓ أَوْ لَا تُؤْمِنُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ مِن قَبْلِهِۦٓ إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًۭا ﴿١٠٧﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Πιστέψτε σ' αυτό (το Κορ’άν) ή μην πιστέψετε (αυτό δε θα το αυξήσει σε κάτι, ούτε θα το μειώσει σε κάτι).» Πράγματι, εκείνοι στους οποίους δόθηκε η γνώση (για τα Θεία Βιβλία) πριν απ' αυτό (και γνωρίζουν την αλήθεια και την αποκάλυψη, όπως ο Σαλμάν Αλ-Φάρεσι και ο Αμπντ Αλλάχ μπιν Σαλλάμ), όταν απαγγέλλεται (το Κορ’άν) σ' αυτούς, πέφτουν (στο έδαφος) με τα πηγούνια (τα πρόσωπά) τους σε Σιτζούντ στάση.

وَيَقُولُونَ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًۭا ﴿١٠٨﴾

Και λένε: «Δόξα στον Κύριό μας! Πράγματι, η υπόσχεση του Κυρίου μας οπωσδήποτε θα εκπληρωθεί.»

وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًۭا ۩ ﴿١٠٩﴾

Και πέφτουν (στο έδαφος) με τα πηγούνια (τα πρόσωπά) τους σε Σιτζούντ στάση, κλέγοντας (από φόβο προς τον Κύριό τους). Και τους αυξάνει (το Κορ’άν) σε ευλάβεια (και σε ταπεινοφροσύνη ενώπιόν Του).

قُلِ ٱدْعُوا۟ ٱللَّهَ أَوِ ٱدْعُوا۟ ٱلرَّحْمَـٰنَ ۖ أَيًّۭا مَّا تَدْعُوا۟ فَلَهُ ٱلْأَسْمَآءُ ٱلْحُسْنَىٰ ۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَٱبْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلًۭا ﴿١١٠﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ, στους ειδωλολάτρες που σε επέκριναν ότι επικαλείσαι τον Αλλάχ με το Όνομα Αρ-Ραχμάν, νομίζοντας ότι επικαλείσαι δύο θεούς): «Είτε Τον επικαλείστε, Αλλάχ, είτε Τον επικαλείστε, Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα), με όποιο (Όνομα από τα Όμορφα Ονόματά Του) Τον επικαλεστείτε, σ’ Αυτόν ανήκουν τα Ομορφότερα Ονόματα (δηλ. έχετε επικαλέσει τον Ίδιο Θεό).» Μην απαγγέλλεις (το Κορ’άν) στην προσευχή σου δυνατά (και να σε ακούν οι άπιστοι), ούτε ψιθυριστά (και να μην σε ακούν οι πιστοί), αλλά ακολούθα έναν τρόπο στο ενδιάμεσο.

وَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًۭا وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ شَرِيكٌۭ فِى ٱلْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ وَلِىٌّۭ مِّنَ ٱلذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًۢا ﴿١١١﴾

Και πες: «Όλος ο έπαινος ανήκει στον Αλλάχ, ο Οποίος δεν απέκτησε έναν γιο [αφού μόνο ο αδύναμος είναι αυτός που χρειάζεται έναν γιο ως συνέταιρο, κληρονόμο, βοηθό όταν θα γεράσει, ή χρειάζεται απογόνους απ' αυτόν], ούτε έχει κανέναν εταίρο στο Βασίλειό Του [αφού μόνο οι αδύναμοι είναι αυτοί που χρειάζονται εταίρους], ούτε χρειάζεται κανέναν υποστηρικτή (ή σύμμαχο ή προστάτη) λόγω αδυναμίας. Και δόξασέ Τον πολύ.»

ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ ٱلْكِتَـٰبَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُۥ عِوَجَا ۜ ﴿١﴾

Όλος ο έπαινος ανήκει στον Αλλάχ, ο Οποίος έστειλε στον δούλο Του το Βιβλίο, και το έκανε (το Κορ’άν) να μην έχει καμία παρέκκλιση (από την αλήθεια).

قَيِّمًۭا لِّيُنذِرَ بَأْسًۭا شَدِيدًۭا مِّن لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًۭا ﴿٢﴾

Είναι ορθό (Βιβλίο που δεν έχει καμία αντίφαση ούτε κανένα λάθος), (και το έστειλε) για να προειδοποιήσει για μία αυστηρή τιμωρία απ' Αυτόν, και να δώσει τα χαρμόσυνα νέα στους πιστούς που κάνουν ενάρετες πράξεις, ότι θα έχουν καλή ανταμοιβή (τον Παράδεισο),

مَّـٰكِثِينَ فِيهِ أَبَدًۭا ﴿٣﴾

όπου θα μείνουν εκεί για πάντα.

وَيُنذِرَ ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ وَلَدًۭا ﴿٤﴾

Και να προειδοποιήσει εκείνους (τους Χριστιανούς και τους Εβραίους) που λένε: «Ο Αλλάχ απέκτησε έναν γιο (τον Ιησού ή τον Ουζάιρ)!»

مَّا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍۢ وَلَا لِـَٔابَآئِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةًۭ تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَٰهِهِمْ ۚ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًۭا ﴿٥﴾

Δεν έχουν γι' αυτό (που ισχυρίζονται) καμία γνώση (ή απόδειξη) ούτε οι προπάτορές τους! Τι τερατώδης λέξη είναι αυτή που βγαίνει από τα στόματά τους! Δε λένε παρά ένα ψέμα.

فَلَعَلَّكَ بَـٰخِعٌۭ نَّفْسَكَ عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا۟ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَسَفًا ﴿٦﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) θα κατέστρεφες τον εαυτό σου από τη θλίψη (γι' εκείνους τους άπιστους) αφού αποστράφηκαν, επειδή δεν πιστεύουν σ' αυτό τον λόγο (το Κορ’άν); [Μη λυπάσαι γι' αυτούς, επειδή αν ο Αλλάχ ήξερε ότι υπάρχει καλοσύνη μέσα τους, θα τους είχε καθοδηγήσει, αλλά η ευθύνη σου είναι μόνο να διαβιβάσεις το μήνυμα ξεκάθαρα].

إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى ٱلْأَرْضِ زِينَةًۭ لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ﴿٧﴾

Έχουμε κάνει ό,τι υπάρχει πάνω στη γη ως στολίδια γι' αυτήν, για να τους δοκιμάσουμε (τους ανθρώπους) ποιος απ' αυτούς θα πράττει καλύτερα (και περισσότερες καλές πράξεις).

وَإِنَّا لَجَـٰعِلُونَ مَا عَلَيْهَا صَعِيدًۭا جُرُزًا ﴿٨﴾

Και πράγματι, θα μετατρέψουμε ό,τι υπάρχει πάνω της (γης), σε σκόνη χωρίς βλάστηση.

أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَـٰبَ ٱلْكَهْفِ وَٱلرَّقِيمِ كَانُوا۟ مِنْ ءَايَـٰتِنَا عَجَبًا ﴿٩﴾

Ή νομίζεις (ω, Προφήτη) ότι η ιστορία των ανθρώπων του σπηλαίου και του πίνακα (στον όποιο πίνακα γράφτηκαν τα ονόματά τους) ήταν από τα πιο θαυμάσια Σημάδιά Μας! [Μην νομίζεις αυτό, πράγματι, πιο θαυμάσια απ' αυτή, είναι τα Σημάδια Μας στη δημιουργία των ουρανών και της Γης, και τη γνώση και τη σοφία που στείλαμε σε σένα].

إِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُوا۟ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةًۭ وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًۭا ﴿١٠﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν οι νέοι κατέφυγαν στο σπήλαιο (ξεφεύγοντας από τον λαό τους που τους ζήτησε να λατρεύουν είδωλα), και είπαν: «Κύριέ μας! Χάρισέ μας έλεος από Σένα, και διευκόλυνε για μας σ' αυτή την κατάστασή μας, την καθοδήγηση.»

فَضَرَبْنَا عَلَىٰٓ ءَاذَانِهِمْ فِى ٱلْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًۭا ﴿١١﴾

Έτσι, καλύψαμε τα αυτιά τους (από το να ακούν, και τους κάναμε να πέσουν σε βαθύ ύπνο) στο σπήλαιο για πολλά χρόνια.

ثُمَّ بَعَثْنَـٰهُمْ لِنَعْلَمَ أَىُّ ٱلْحِزْبَيْنِ أَحْصَىٰ لِمَا لَبِثُوٓا۟ أَمَدًۭا ﴿١٢﴾

Έπειτα, τους κάναμε να ξυπνήσουν για να δούμε (δηλ. να εμφανιστεί αυτό που ήδη ξέρουμε) ποιο από τα δύο μέρη θα ξέρει πόσο καιρό έμειναν (στο σπήλαιο).

نَّحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُم بِٱلْحَقِّ ۚ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ ءَامَنُوا۟ بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَـٰهُمْ هُدًۭى ﴿١٣﴾

Εμείς διηγούμαστε σε σένα (ω, Προφήτη) με την αλήθεια την ιστορία τους. Ήταν νέοι που πίστεψαν στον Κύριό τους, και τους αυξήσαμε σε καθοδήγηση.

وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا۟ فَقَالُوا۟ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ لَن نَّدْعُوَا۟ مِن دُونِهِۦٓ إِلَـٰهًۭا ۖ لَّقَدْ قُلْنَآ إِذًۭا شَطَطًا ﴿١٤﴾

Δυναμώσαμε τις καρδιές τους (με την πίστη) όταν στέκονταν (ενώπιον του άπιστου βασιλιά που τους ρώτησε γιατί δε λάτρευαν τα είδωλα), και είπαν: «Πράγματι, ο Κύριός μας είναι ο Κύριος των ουρανών και της Γης. Δε θα επικαλεστούμε ποτέ κανέναν άλλον θεό εκτός Αυτού, γιατί θα λέγαμε έτσι ένα τερατώδες ψέμα.»

هَـٰٓؤُلَآءِ قَوْمُنَا ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةًۭ ۖ لَّوْلَا يَأْتُونَ عَلَيْهِم بِسُلْطَـٰنٍۭ بَيِّنٍۢ ۖ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا ﴿١٥﴾

(Μετά είπαν μεταξύ τους): «Αυτοί είναι οι άνθρωποι του λαού μας, έχουν πάρει εκτός Αυτού άλλους θεούς (για λατρεία). Θα μπορούσαν να φέρουν σαφείς αποδείξεις σχετικά μ' αυτούς (ότι αξίζουν τη λατρεία); [Όχι βεβαίως]. Ποιος είναι λοιπόν πιο άδικος απ' εκείνον που κατασκευάζει ψέματα εναντίον του Αλλάχ;

وَإِذِ ٱعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا ٱللَّهَ فَأْوُۥٓا۟ إِلَى ٱلْكَهْفِ يَنشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحْمَتِهِۦ وَيُهَيِّئْ لَكُم مِّنْ أَمْرِكُم مِّرْفَقًۭا ﴿١٦﴾

Και όταν θα χωριστείτε απ' αυτούς και από ό,τι λατρεύουν εκτός από τον Αλλάχ, τότε να καταφύγετε στο σπήλαιο, και ο Κύριός σας θα απλώσει για σας από το έλεός Του, και θα διευκολύνει για σας στην κατάστασή σας, με μέσα βιοπορισμού.»

۞ وَتَرَى ٱلشَّمْسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَٰوَرُ عَن كَهْفِهِمْ ذَاتَ ٱلْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ ٱلشِّمَالِ وَهُمْ فِى فَجْوَةٍۢ مِّنْهُ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ ۗ مَن يَهْدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلْمُهْتَدِ ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ وَلِيًّۭا مُّرْشِدًۭا ﴿١٧﴾

(Έπειτα τους κάναμε να πέσουν σε βαθύ ύπνο). Θα έβλεπες τον ήλιο όταν ανέτειλε, να αποκλίνει από το Σπήλαιό τους προς τα δεξιά [αυτό σημαίνει ότι η είσοδος ήταν προς τον βορά], και όταν έδυε, να απομακρύνεται απ' αυτούς προς τα αριστερά, ενώ βρίσκονταν σε μεγάλο χώρο μέσα του (σπηλαίου). Αυτό ήταν ένα από τα Σημάδια του Αλλάχ. Όποιον καθοδηγεί ο Αλλάχ, είναι ο αληθινά καθοδηγημένος, και όποιον τον κάνει να παραστρατήσει, δε θα βρεις ποτέ γι' αυτόν κανέναν υποστηρικτή που να τον καθοδηγήσει.

وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقَاظًۭا وَهُمْ رُقُودٌۭ ۚ وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ ٱلْيَمِينِ وَذَاتَ ٱلشِّمَالِ ۖ وَكَلْبُهُم بَـٰسِطٌۭ ذِرَاعَيْهِ بِٱلْوَصِيدِ ۚ لَوِ ٱطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًۭا وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًۭا ﴿١٨﴾

(Αν τους έβλεπες) θα νόμιζες ότι ήταν ξύπνιοι, αν και κοιμόντουσαν. Τους γυρίζαμε στη δεξιά και στην αριστερή τους πλευρά [για να μην τους φάει η γη ή να έχουν πληγές κατάκλισης κλπ.], και ο σκύλος τους τέντωνε τα μπροστινά του πόδια στην είσοδο. Αν τους έβλεπες, θα είχες φύγει μακριά τους, και θα ήσουν γεμάτος τρόμο.

وَكَذَٰلِكَ بَعَثْنَـٰهُمْ لِيَتَسَآءَلُوا۟ بَيْنَهُمْ ۚ قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْ ۖ قَالُوا۟ لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍۢ ۚ قَالُوا۟ رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ فَٱبْعَثُوٓا۟ أَحَدَكُم بِوَرِقِكُمْ هَـٰذِهِۦٓ إِلَى ٱلْمَدِينَةِ فَلْيَنظُرْ أَيُّهَآ أَزْكَىٰ طَعَامًۭا فَلْيَأْتِكُم بِرِزْقٍۢ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ أَحَدًا ﴿١٩﴾

(Όπως τους κάναμε τα παραπάνω θαύματα), ομοίως, τους κάναμε να ξυπνήσουν για να ρωτήσει ο ένας τον άλλον. Είπε ένας απ' αυτούς: «Πόσο καιρό κοιμηθήκατε;» Είπαν: «Κοιμηθήκαμε για μία ημέρα ή ένα μέρος μίας ημέρας.» Είπαν (οι άλλοι): «Ο Κύριός σας ξέρει καλύτερα πόσο καιρό κοιμηθήκατε. Στείλτε λοιπόν έναν από σας μ' αυτά τα ασημένια νομίσματά σας στην πόλη, και ας δει ποιος έχει πιο καλό φαγητό και να φέρει αγαθά απ' αυτόν, και να είναι ευγενικός και να μην κάνει κανέναν να μάθει για σας.

إِنَّهُمْ إِن يَظْهَرُوا۟ عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوكُمْ أَوْ يُعِيدُوكُمْ فِى مِلَّتِهِمْ وَلَن تُفْلِحُوٓا۟ إِذًا أَبَدًۭا ﴿٢٠﴾

Γιατί αν μάθουν για σας, θα σας λιθοβολήσουν ή θα σας αναγκάσουν να επιστρέψετε στη θρησκεία τους, και τότε (αν το κάνετε) δε θα πετύχετε ποτέ.»

وَكَذَٰلِكَ أَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوٓا۟ أَنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّۭ وَأَنَّ ٱلسَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيهَآ إِذْ يَتَنَـٰزَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ ۖ فَقَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ عَلَيْهِم بُنْيَـٰنًۭا ۖ رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ ۚ قَالَ ٱلَّذِينَ غَلَبُوا۟ عَلَىٰٓ أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًۭا ﴿٢١﴾

(Όπως τους κάναμε τα παραπάνω θαύματα), ομοίως, κάναμε τους άλλους (τους κατοίκους της πόλης και τον βασιλιά τους) να μάθουν γι' αυτούς (και την ιστορία τους, όταν είδαν τα παλιά νομίσματα μ' αυτόν που πήγε να αγοράσει φαγητό). Για να μάθουν (οι κάτοικοι της πόλης όταν είδαν αυτό το Σημάδι) ότι η υπόσχεση του Αλλάχ (για την ανάσταση) είναι αληθινή, και ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την Ώρα (της Ημέρας της Κρίσεως). [Όμως όταν έφτασαν, οι κάτοικοι, έξω από το σπήλαιο, και ζήτησε εκείνος που πήγε να αγοράσει φαγητό να μπεί πρώτος για να μην τρομάξουν οι άλλοι, πέθανε αυτός και οι σύντροφοί του στο σπήλαιο], τότε διαφώνησαν (οι άνθρωποι) μεταξύ τους για το θέμα εκείνων (των νέων), και έτσι (κάποιοι) είπαν: «Χτίστε έναν τοίχο στην είσοδο του σπηλαίου τους (για να τους προστατεύει). Ο Κύριός τους γνωρίζει καλύτερα την κατάστασή τους (και την ενάρετη θέση τους).» Όμως εκείνοι που επικράτησαν στο θέμα τους, είπαν: «Πράγματι, θα χτίσουμε στον τόπο τους ένα τζαμί (τόπο λατρείας για να τους θυμόμαστε και ως τιμή γι' αυτούς).»

سَيَقُولُونَ ثَلَـٰثَةٌۭ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَيَقُولُونَ خَمْسَةٌۭ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًۢا بِٱلْغَيْبِ ۖ وَيَقُولُونَ سَبْعَةٌۭ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۚ قُل رَّبِّىٓ أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِيلٌۭ ۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمْ إِلَّا مِرَآءًۭ ظَـٰهِرًۭا وَلَا تَسْتَفْتِ فِيهِم مِّنْهُمْ أَحَدًۭا ﴿٢٢﴾

Μερικοί (Χριστιανοί και Εβραίοι που θα συζητήσουν για την ιστορία τους αργότερα) θα πουν: «Ήταν τρεις (νέοι), και ο σκύλος τους ήταν ο τέταρτος (σε αριθμό)», ενώ άλλοι θα πουν: «Ήταν πέντε, και ο σκύλος τους ήταν ο έκτος», - μαντεύοντας (χωρίς απόδειξη) για κάτι που δεν ξέρουν. Και άλλοι θα πουν: «Ήταν επτά, και ο σκύλος τους ήταν ο όγδοος.» Πες: «Ο Κύριός μου γνωρίζει καλύτερα τον αριθμό τους, και δεν ξέρει τον αριθμό τους παρά μόνο λίγοι. Γι' αυτό μη συζητάς (ω, Προφήτη, μαζί τους) για τον αριθμό τους, παρά μόνο μία επιφανειακή συζήτηση (με το να απαγγέλλεις μόνο αυτό που σου αποκαλύψαμε χωρίς να μαλώσεις μαζί τους), ούτε να ρωτήσεις κανέναν απ' αυτούς για την ιστορία εκείνων (των νέων, αφού δεν ξέρουν τις λεπτομέρειες της, και ό,τι θα πουν θα είναι λόγια χωρίς γνώση).»

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَا۟ىْءٍ إِنِّى فَاعِلٌۭ ذَٰلِكَ غَدًا ﴿٢٣﴾

Και μην πεις ποτέ για οτιδήποτε: «Σίγουρα θα κάνω αυτό αύριο»,

إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ وَٱذْكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَىٰٓ أَن يَهْدِيَنِ رَبِّى لِأَقْرَبَ مِنْ هَـٰذَا رَشَدًۭا ﴿٢٤﴾

χωρίς να προσθέσεις: «Ιν σα’ Αλλάχ (Αν θέλει ο Αλλάχ).» Και εξύμνησε τον Κύριό σου (με το να πεις «Ιν σα’ Αλλάχ.») αν ξεχάσεις (να το πεις), και πες: «Είθε ο Κύριός μου να με καθοδηγήσει σε κάτι πιο κοντά στην καθοδήγηση (και την επιτυχία) απ' αυτό το θέμα.»

وَلَبِثُوا۟ فِى كَهْفِهِمْ ثَلَـٰثَ مِا۟ئَةٍۢ سِنِينَ وَٱزْدَادُوا۟ تِسْعًۭا ﴿٢٥﴾

Και έμειναν στο σπήλαιό τους για τριακόσια εννιά χρόνια (μέχρι που πέθαναν).

قُلِ ٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوا۟ ۖ لَهُۥ غَيْبُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ أَبْصِرْ بِهِۦ وَأَسْمِعْ ۚ مَا لَهُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِىٍّۢ وَلَا يُشْرِكُ فِى حُكْمِهِۦٓ أَحَدًۭا ﴿٢٦﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Ο Αλλάχ ξέρει καλύτερα πόσο καιρό έμειναν. Σ' Αυτόν ανήκει η γνώση των αόρατων των ουρανών και της γης. Πόσο τέλεια είναι η Όραση και η Ακοή Του (Αυτού που βλέπει και ακούει τα πάντα)! Δεν έχουν (οι άνθρωποι) κανέναν Αληθινό Κηδεμόνα (που να διευθετεί όλα τα θέματά τους) εκτός απ' Αυτόν, και δεν μοιράζεται την εξουσία Του με κανέναν.»

وَٱتْلُ مَآ أُوحِىَ إِلَيْكَ مِن كِتَابِ رَبِّكَ ۖ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَـٰتِهِۦ وَلَن تَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًۭا ﴿٢٧﴾

Απάγγειλε (ω, Προφήτη, και ακολούθα) ό,τι αποκαλύφθηκε σε σένα από το Βιβλίο του Κυρίου σου. Ποτέ δε θα υπάρχει αλλαγή στα Λόγια Του (ό,τι υποσχέθηκε από ανταμοιβή ή τιμωρία, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθεί), και δε θα βρεις ποτέ κανένα καταφύγιο παρά μόνο σ' Αυτόν.

وَٱصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِٱلْغَدَوٰةِ وَٱلْعَشِىِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُۥ ۖ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُۥ عَن ذِكْرِنَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ وَكَانَ أَمْرُهُۥ فُرُطًۭا ﴿٢٨﴾

Και να παραμείνεις (ω, Προφήτη) μ' εκείνους (τους φτωχούς πιστούς) που επικαλούνται τον Κύριό τους το πρωί και το απόγευμα επιδιώκοντας την Ευχαρίστησή Του. Και μην αποστρέφεις τα μάτια σου απ' αυτούς (προς τους άπιστους αρχηγούς) επιδιώκοντας τα στολίδια της εγκόσμιας ζωής (δηλ. μην υπακούς τους άπιστους που σου ζήτησαν να απομακρύνεις τους φτωχούς από τη συγκέντρωσή σου για να καθίσουν αυτοί να σε ακούσουν για το Ισλάμ), και μην υπακούς εκείνον που κάναμε την καρδιά του απρόσεκτη από την εξύμνησή Μας, και ακολούθησε τους πόθους του, και κατέληξε στην καταστροφή.

وَقُلِ ٱلْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَن شَآءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَآءَ فَلْيَكْفُرْ ۚ إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلظَّـٰلِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا ۚ وَإِن يَسْتَغِيثُوا۟ يُغَاثُوا۟ بِمَآءٍۢ كَٱلْمُهْلِ يَشْوِى ٱلْوُجُوهَ ۚ بِئْسَ ٱلشَّرَابُ وَسَآءَتْ مُرْتَفَقًا ﴿٢٩﴾

Και πες: «Η αλήθεια (που μετέφερα σ’ εσάς) είναι από τον Κύριό σας, (και δε θα απομακρύνω τους φτωχούς πιστούς από γύρω μου για να καθίσετε εσείς να ακούσετε για το Ισλάμ), έτσι, όποιος επιθυμεί ας πιστέψει, και όποιος επιθυμεί ας μην πιστέψει!» Πράγματι, έχουμε προετοιμάσει για τους άδικους ένα Πυρ, οι τοίχοι του οποίου θα τους περικυκλώσουν. Και αν ζητήσουν βοήθεια (ανακούφιση ή νερό), θα τους δοθεί νερό σαν βραστό βρώμικο λάδι που θα κάψει τα πρόσωπά τους. Πόσο άθλιο είναι εκείνο το ποτό, και πόσο άθλιο είναι (το Πυρ) ως τόπος διαμονής!

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ﴿٣٠﴾

Πράγματι, εκείνοι που πιστεύουν και πράττουν ενάρετες πράξεις (θα λάβουν την ανταμοιβή τους), πράγματι, Εμείς δεν αφήνουμε την ανταμοιβή εκείνων που πράττουν το καλό, να χαθεί.

أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ جَنَّـٰتُ عَدْنٍۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهِمُ ٱلْأَنْهَـٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍۢ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًۭا مِّن سُندُسٍۢ وَإِسْتَبْرَقٍۢ مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۚ نِعْمَ ٱلثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًۭا ﴿٣١﴾

Εκείνοι θα έχουν κήπους μόνιμης διαμονής, και κάτω από τις κατοικίες τους θα ρέουν ποτάμια. Θα στολιστούν εκεί με βραχιόλια φτιαγμένα από χρυσό, και θα φορούν πράσινα ιμάτια από λεπτό και παχύ μετάξι, και θα είναι ξαπλωμένοι σε στολισμένα κρεβάτια. Πόσο εξαιρετική ανταμοιβή είναι αυτή, και πόσο καλός (ο Παράδεισος) ως τόπος διαμονής!

۞ وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلًۭا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِأَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنَـٰبٍۢ وَحَفَفْنَـٰهُمَا بِنَخْلٍۢ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًۭا ﴿٣٢﴾

Δώσε τους (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες που ζήτησαν να απομακρύνεις τους φτωχούς πιστούς για να καθίσουν να σε ακούσουν για το Ισλάμ) ένα παράδειγμα δύο ανδρών (ενός πιστού και ενός άπιστου): σε έναν απ' αυτούς (δηλ. στον άπιστο) δώσαμε δύο κήπους με αμπέλια και τους περικυκλώσαμε με χουρμαδιές και κάναμε ανάμεσά τους καλλιέργειες.

كِلْتَا ٱلْجَنَّتَيْنِ ءَاتَتْ أُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِم مِّنْهُ شَيْـًۭٔا ۚ وَفَجَّرْنَا خِلَـٰلَهُمَا نَهَرًۭا ﴿٣٣﴾

Και οι δύο κήποι παρήγαγαν τους καρπούς τους χωρίς καμία μείωση, και κάναμε να ρέει μέσα τους ένα ρυάκι.

وَكَانَ لَهُۥ ثَمَرٌۭ فَقَالَ لِصَـٰحِبِهِۦ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَنَا۠ أَكْثَرُ مِنكَ مَالًۭا وَأَعَزُّ نَفَرًۭا ﴿٣٤﴾

Και είχε (ο άπιστος) πολλούς καρπούς, και είπε (καυχόμενος) στον σύντροφό του καθώς συνομιλούσε μαζί του: «Έχω περισσότερο από σένα πλούτο και υποστηρικτές.»

وَدَخَلَ جَنَّتَهُۥ وَهُوَ ظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ قَالَ مَآ أَظُنُّ أَن تَبِيدَ هَـٰذِهِۦٓ أَبَدًۭا ﴿٣٥﴾

Και μπήκε στον κήπο του (μαζί με τον σύντροφό του), ενώ αδικούσε τον εαυτό του (με την απιστία και την αλαζονεία του), και είπε: «Δεν νομίζω να καταστραφεί αυτός (ο κήπος) ποτέ,

وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّدِدتُّ إِلَىٰ رَبِّى لَأَجِدَنَّ خَيْرًۭا مِّنْهَا مُنقَلَبًۭا ﴿٣٦﴾

ούτε νομίζω ότι θα έρθει ποτέ η Ώρα (της Ημέρας της Κρίσεως). Ακόμα κι αν (υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο ότι θα γίνει η ανάσταση και) θα επιστραφώ στον Κύριό μου, σίγουρα θα βρω ότι επιστράφηκα σε καλύτερο τόπο απ' αυτόν (τον κήπο).»

قَالَ لَهُۥ صَاحِبُهُۥ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَكَفَرْتَ بِٱلَّذِى خَلَقَكَ مِن تُرَابٍۢ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍۢ ثُمَّ سَوَّىٰكَ رَجُلًۭا ﴿٣٧﴾

Ο (πιστός) σύντροφός του του είπε καθώς συνομιλούσε μαζί του: «Αρνείσαι την πίστη σ' Αυτόν που σε δημιούργησε (δηλ. δημιούργησε τον Αδάμ) από χώμα, έπειτα (δημιούργησε τους απογόνους του) από Νούτφα (σταγόνες από αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φυλλών), και έπειτα σε διαμόρφωσε έναν άντρα;

لَّـٰكِنَّا۠ هُوَ ٱللَّهُ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ﴿٣٨﴾

Όμως εγώ λέω ότι Αυτός είναι ο Αλλάχ, ο Κύριός μου, και δεν αποδίδω στον Κύριό μου κανέναν στη λατρεία.

وَلَوْلَآ إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَآءَ ٱللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِٱللَّهِ ۚ إِن تَرَنِ أَنَا۠ أَقَلَّ مِنكَ مَالًۭا وَوَلَدًۭا ﴿٣٩﴾

Αν μόνο όταν μπήκες στον κήπο σου είχες πει: «Ό,τι θέλει ο Αλλάχ, οπωσδήποτε γίνεται, δεν υπάρχει δύναμη (να αποκτήσω ή προστατεύσω αυτόν τον κήπο) παρά μόνο με την άδεια και την υποστήριξη του Αλλάχ.», (αυτό θα ήταν καλύτερο για σένα). Αν με βλέπεις ότι έχω λιγότερα από σένα πλούτη και παιδιά (και γι' αυτό καυχιέσαι αλαζονικά),

فَعَسَىٰ رَبِّىٓ أَن يُؤْتِيَنِ خَيْرًۭا مِّن جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًۭا زَلَقًا ﴿٤٠﴾

τότε ίσως ο Κύριός μου να μου δώσει κάτι καλύτερο από τον κήπο σου και να στείλει σ' αυτόν (τον κήπο σου, λόγω της απιστίας σου) μία τιμωρία από τον ουρανό, και έτσι να γίνει (ο κήπος σου) μία άγονη ολισθηρή γη.

أَوْ يُصْبِحَ مَآؤُهَا غَوْرًۭا فَلَن تَسْتَطِيعَ لَهُۥ طَلَبًۭا ﴿٤١﴾

Ή το νερό του (κήπου) να βυθιστεί (μακριά στη γη), οπότε δε θα μπορείς ποτέ να το φτάσεις.»

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِۦ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَىٰ مَآ أَنفَقَ فِيهَا وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ﴿٤٢﴾

Έπειτα, περικύκλωσε η καταστροφή όλους τους καρπούς του, και άρχισε να αναποδογυρίζει τις παλάμες του (με απογοήτευση) για όσα είχε ξοδέψει γι' αυτόν (τον κήπο), καθώς (ο κήπος) είχε καταρρεύσει στις πέργκολές του. Και είπε (μετανιωμένος): «Μακάρι να μην είχα αποδώσει στον Κύριό μου κανέναν εταίρο στη λατρεία!»

وَلَمْ تَكُن لَّهُۥ فِئَةٌۭ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مُنتَصِرًا ﴿٤٣﴾

Και δεν είχε καμία ομάδα (υποστηρικτών) για να τον προστατέψει από τον Αλλάχ, ούτε ο ίδιος μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του (από την τιμωρία του Αλλάχ).

هُنَالِكَ ٱلْوَلَـٰيَةُ لِلَّهِ ٱلْحَقِّ ۚ هُوَ خَيْرٌۭ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌ عُقْبًۭا ﴿٤٤﴾

Τότε (σε τέτοιες περιστάσεις), όλη η υποστήριξη (η κηδεμονία και η κυριαρχία) ανήκει μόνο στον Αλλάχ, τον Έναν Αληθινό Θεό (και επιστρέφει ο άνθρωπος με πλήρη υποταγεί μόνο σ' Αυτόν). Αυτός έχει την καλύτερη ανταμοιβή και έχει τον καλύτερο τελικό προορισμό (για τους πιστούς).

وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا كَمَآءٍ أَنزَلْنَـٰهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ فَٱخْتَلَطَ بِهِۦ نَبَاتُ ٱلْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًۭا تَذْرُوهُ ٱلرِّيَـٰحُ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ مُّقْتَدِرًا ﴿٤٥﴾

Δώσε τους (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες που ζήτησαν να απομακρύνεις τους φτωχούς πιστούς για να καθίσουν να σε ακούσουν για το Ισλάμ) το παράδειγμα της εγκόσμιας ζωής: η οποία είναι σαν νερό που στείλαμε κάτω από τον ουρανό, και αναμείχθηκαν μαζί του τα φυτά της γης (και μεγάλωσαν), και έπειτα έγιναν άχυρα που τα σκόρπισαν οι άνεμοι. Πράγματι, ο Αλλάχ είναι για τα πάντα Ικανός.

ٱلْمَالُ وَٱلْبَنُونَ زِينَةُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَٱلْبَـٰقِيَـٰتُ ٱلصَّـٰلِحَـٰتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌ أَمَلًۭا ﴿٤٦﴾

Ο πλούτος και τα παιδιά είναι τα στολίδια της εγκόσμιας ζωής, αλλά οι ενάρετες πράξεις που θα μείνουν (δηλ. που θα μείνουν οι ανταμοιβές τους στη Μέλλουσα Ζωή), έχουν τις καλύτερες ανταμοιβές από τον Κύριό σου, και έχουν το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν (οι πιστοί, από ό,τι περιμένουν οι άπιστοι από τα πλούτη και τα παιδιά τους στην εγκόσμια ζωή).

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ ٱلْجِبَالَ وَتَرَى ٱلْأَرْضَ بَارِزَةًۭ وَحَشَرْنَـٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًۭا ﴿٤٧﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη, για) την Ημέρα που θα αφαιρέσουμε τα βουνά, και θα δεις τη γη να φανεί (χωρίς βουνά, κτίρια ή δέντρα), και θα τους συγκεντρώσουμε όλους και δε θα αφήσουμε απ' αυτούς κανέναν (χωρίς να τον αναστήσουμε).

وَعُرِضُوا۟ عَلَىٰ رَبِّكَ صَفًّۭا لَّقَدْ جِئْتُمُونَا كَمَا خَلَقْنَـٰكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍۭ ۚ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّن نَّجْعَلَ لَكُم مَّوْعِدًۭا ﴿٤٨﴾

Θα παρουσιαστούν ενώπιον του Κυρίου σου σε σειρές, (και θα τους ειπωθεί): «Πράγματι, ήρθατε σε Εμάς όπως σας δημιουργήσαμε την πρώτη φορά (μόνους, ξυπόλυτους και γυμνούς)! Αλλά ισχυριστήκατε ότι δε θα ορίζαμε για σας μία Ώρα (της Ημέρας της Κρίσεως, κατά την οποία θα αναστηθείτε και θα λογοδοτήσετε)!»

وَوُضِعَ ٱلْكِتَـٰبُ فَتَرَى ٱلْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَـٰوَيْلَتَنَا مَالِ هَـٰذَا ٱلْكِتَـٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةًۭ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحْصَىٰهَا ۚ وَوَجَدُوا۟ مَا عَمِلُوا۟ حَاضِرًۭا ۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًۭا ﴿٤٩﴾

Θα τοποθετηθεί το βιβλίο (των πράξεων στα χέρια τους, στο δεξί χέρι του πιστού, και στο αριστερό χέρι του άπιστου), και θα δεις τους κακούς να φοβηθούν από ό,τι (κακές πράξεις) είναι (γραμμένες) μέσα του. Θα πουν: «Αλίμονό μας! Τι γίνεται μ' αυτό το βιβλίο, δεν αφήνει ούτε μικρή, ούτε μεγάλη (πράξη), εκτός να την έχει καταγράψει;» Θα βρουν όλα όσα έκαναν γραμμένα (εκεί). Πράγματι, ο Κύριός σου δεν αδικεί κανέναν.

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ ٱلْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِۦٓ ۗ أَفَتَتَّخِذُونَهُۥ وَذُرِّيَّتَهُۥٓ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِى وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۢ ۚ بِئْسَ لِلظَّـٰلِمِينَ بَدَلًۭا ﴿٥٠﴾

Και (ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν είπαμε στους Αγγέλους, «Πέστε σε Σιτζούντ στάση (με τις παλάμες και τα μέτωπα στο έδαφος) ενώπιον του Αδάμ (ως χαιρετισμό και τιμή προς αυτόν, και όχι λατρεία).», έτσι έπεσαν όλοι σε Σιτζούντ στάση εκτός από τον Ιμπλίς, ο οποίος ήταν τζινν (και όχι Άγγελος), και έτσι παράκουσε την εντολή του Κυρίου του. Θα πάρετε λοιπόν (ω, άνθρωποι) αυτόν και τους απογόνους του ως κηδεμόνες (που θα τους υπακούτε) αντί Εμένα, παρόλο που είναι εχθροί σας; Τι άθλιο είναι αυτό για τους άδικους (ότι παίρνουν την υπακοή προς τον Ιμπλίς) ως αντάλλαγμα (της υπακοής προς Εμένα)!

۞ مَّآ أَشْهَدتُّهُمْ خَلْقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَلَا خَلْقَ أَنفُسِهِمْ وَمَا كُنتُ مُتَّخِذَ ٱلْمُضِلِّينَ عَضُدًۭا ﴿٥١﴾

(Εκείνους που τους παίρνουν οι άπιστοι ως κηδεμόνες και τους υπακούν -δηλ. τον Σατανά και τους απογόνους του-) δεν τους έκανα να είναι παρόν κατά τη δημιουργία των ουρανών και της Γης (για να Με βοηθήσουν), ούτε κατά τη δημιουργία των ιδίων (για να Με βοηθήσει ο ένας στη δημιουργία του άλλου). Ούτε θα έπαιρνα τους παραπλανητές για βοηθούς.

وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا۟ شُرَكَآءِىَ ٱلَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا۟ لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُم مَّوْبِقًۭا ﴿٥٢﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη, για) την Ημέρα που θα πει (ο Αλλάχ σ' εκείνους που Του απέδιδαν εταίρους στη λατρεία): «Καλέστε αυτούς που ισχυριστήκατε ότι είναι εταίροι Μου!» Έτσι θα τους καλέσουν, αλλά δε θα ανταποκριθούν σ' αυτούς, και θα κάνουμε ανάμεσά τους καταστροφή (τη Φωτιά όπου θα καταστραφούν όλοι τους).

وَرَءَا ٱلْمُجْرِمُونَ ٱلنَّارَ فَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُم مُّوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُوا۟ عَنْهَا مَصْرِفًۭا ﴿٥٣﴾

Οι κακοί θα δουν τη Φωτιά και θα βεβαιωθούν ότι θα πέσουν μέσα της, και δε θα βρουν καμία διαφυγή απ' αυτήν.

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ لِلنَّاسِ مِن كُلِّ مَثَلٍۢ ۚ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ أَكْثَرَ شَىْءٍۢ جَدَلًۭا ﴿٥٤﴾

Πράγματι, έχουμε διασαφηνίσει και δώσει σ' αυτό το Κορ’άν κάθε είδους παράδειγμα για τους ανθρώπους. Πράγματι, ο άνθρωπος είναι αυτός που διαπληκτίζεται περισσότερο (υπερασπιζόμενος την πλάνη έναντι της αλήθειας).

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤْمِنُوٓا۟ إِذْ جَآءَهُمُ ٱلْهُدَىٰ وَيَسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّهُمْ إِلَّآ أَن تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ ٱلْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ ٱلْعَذَابُ قُبُلًۭا ﴿٥٥﴾

Δεν εμπόδισε τους ανθρώπους να πιστέψουν, όταν τους ήρθε η καθοδήγηση (το Κορ’άν) και να ζητήσουν συγχώρεση από τον Κύριό τους, παρά μόνο (αυτό που ζήτησαν από τον Προφήτη, από πείσμα) να τους έρθει ο επαναλαμβανόμενος κανόνας του Αλλάχ (δηλ. η τιμωρία Του) που είχε έρθει στα προηγούμενα άδικα έθνη ή να τους έρθει η τιμωρία μπροστά στα μάτια τους.

وَمَا نُرْسِلُ ٱلْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ ۚ وَيُجَـٰدِلُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِٱلْبَـٰطِلِ لِيُدْحِضُوا۟ بِهِ ٱلْحَقَّ ۖ وَٱتَّخَذُوٓا۟ ءَايَـٰتِى وَمَآ أُنذِرُوا۟ هُزُوًۭا ﴿٥٦﴾

Δε στέλνουμε τους Αγγελιαφόρους παρά μόνο ως φορείς χαρμόσυνων ειδήσεων και προειδοποιητές. Αλλά εκείνοι που αρνήθηκαν την πίστη διαπληκτίζονται με την πλάνη για να απορρίψουν την αλήθεια μ' αυτήν (την πλάνη), και πήραν τα Εδάφιά Μου και αυτή (την τιμωρία) για την οποία έλαβαν την προειδοποίηση, ως αντικείμενο χλευασμού.

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِىَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ ۚ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرًۭا ۖ وَإِن تَدْعُهُمْ إِلَى ٱلْهُدَىٰ فَلَن يَهْتَدُوٓا۟ إِذًا أَبَدًۭا ﴿٥٧﴾

Ποιος είναι πιο άδικος απ' εκείνον που έλαβε νουθεσία από τα Εδάφια του Κυρίου του, αλλά αποστράφηκε απ' αυτά και ξέχασε (τις κακές συνέπειες που θα έχει για) ό,τι έχει διαπράξει (από απιστία και αμαρτίες)! Πράγματι, βάλαμε πέπλα πάνω στις καρδιές τους για να μην το καταλάβουν (το Κορ’άν) και (βάλαμε) κώφωση στα αυτιά τους (για να μην το ακούν με τρόπο που να τους κάνει να το καταλάβουν). Και αν τους καλέσεις (ω, Προφήτη) στην καθοδήγηση, δε θα καθοδηγηθούν τότε ποτέ (όσο υπάρχουν αυτά τα πέπλα).

وَرَبُّكَ ٱلْغَفُورُ ذُو ٱلرَّحْمَةِ ۖ لَوْ يُؤَاخِذُهُم بِمَا كَسَبُوا۟ لَعَجَّلَ لَهُمُ ٱلْعَذَابَ ۚ بَل لَّهُم مَّوْعِدٌۭ لَّن يَجِدُوا۟ مِن دُونِهِۦ مَوْئِلًۭا ﴿٥٨﴾

Ο Κύριός σου είναι ο Αλ-Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα), ο Οποίος έχει έλεος (προς τους δούλους Του). Αν θέλει να τιμωρήσει αυτούς (που αποστράφηκαν από τα Εδάφιά Του) για όσα διέπραξαν (χωρίς να τους δώσει καμία αναβολή), θα επίσπευδε γι' αυτούς το μαρτύριο (στην εγκόσμια ζωή, αλλά τους δίνει ευκαιρίες να στραφούν με μεταμέλεια προς Αυτόν). Ωστόσο, υπάρχει γι' αυτούς μία καθορισμένη Ώρα, από την οποία δε θα βρουν καμία διαφυγή.

وَتِلْكَ ٱلْقُرَىٰٓ أَهْلَكْنَـٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا۟ وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِم مَّوْعِدًۭا ﴿٥٩﴾

Αυτές οι (άπιστες) κωμοπόλεις (κοντά σας, όπως της φυλής ‘Αντ, της Μαδιάμ και της Θαμούντ), τις καταστρέψαμε όταν αδίκησαν (τον εαυτό τους με την απιστία), και είχαμε ορίσει μία καθορισμένη ώρα για την καταστροφή τους (η οποία όταν ήρθε, καταστράφηκαν).

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِفَتَىٰهُ لَآ أَبْرَحُ حَتَّىٰٓ أَبْلُغَ مَجْمَعَ ٱلْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِىَ حُقُبًۭا ﴿٦٠﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν ο Μωυσής είπε στον υπηρέτη του (τον Ιησού του Ναυή, αραβικά: Γιούσα‘ μπιν Νουν): «Ακόμα θα συνεχίσω να περπατάω μέχρι να φτάσω στο σημείο όπου συναντιούνται τα δύο σώματα νερού ή θα περπατήσω για πολύ καιρό (μέχρι να συναντήσω τον Αλ-Χάντιρ, για να μάθω απ' αυτόν).» [Αυτό ήταν όταν έμαθε από τον Αλλάχ για τον Αλ-Χάντιρ, που είχε περισσότερη γνώση απ' αυτόν. Και έμαθε ότι θα πρέπει να πάρει μαζί του ένα ψάρι σε ένα ψάθινο καλάθι, και όπου θα το χάσει, εκεί θα βρει τον Αλ-Χάντιρ].

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِى ٱلْبَحْرِ سَرَبًۭا ﴿٦١﴾

Όταν όμως έφτασαν στο σημείο όπου συναντιούνται (τα δύο σώματα νερού, κοιμήθηκε ο Μωυσής δίπλα σε έναν βράχο, και το ψάρι αναστήθηκε, και έτσι) έχασαν το ψάρι τους, το οποίο πήρε τον ανοιχτό δρόμο του στο νερό, (αλλά ο Ιησούς του Ναυή ξέχασε να ενημερώσει τον Μωυσή όταν ξύπνησε).

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَىٰهُ ءَاتِنَا غَدَآءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِن سَفَرِنَا هَـٰذَا نَصَبًۭا ﴿٦٢﴾

Όταν (ξύπνησε ο Μωυσής και) ξεπέρασαν εκείνο το μέρος, είπε (ο Μωυσής) στον υπηρέτη του: «Φέρε μας το πρωινό μας. Στ' αλήθεια, έχουμε πολλή κούραση απ' αυτό το ταξίδι μας.»

قَالَ أَرَءَيْتَ إِذْ أَوَيْنَآ إِلَى ٱلصَّخْرَةِ فَإِنِّى نَسِيتُ ٱلْحُوتَ وَمَآ أَنسَىٰنِيهُ إِلَّا ٱلشَّيْطَـٰنُ أَنْ أَذْكُرَهُۥ ۚ وَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِى ٱلْبَحْرِ عَجَبًۭا ﴿٦٣﴾

(Ο Ιησούς του Ναυή) είπε: «Θυμάσαι όταν καθήσαμε δίπλα σε έναν βράχο; Εκεί έχασα το ψάρι, και δε με έκανε να ξεχάσω να σου το αναφέρω αυτό, παρά μόνο ο Σατανάς, και (το ψάρι αναστήθηκε και) πήρε τον δρόμο του στο νερό με θαυμαστό τρόπο.»

قَالَ ذَٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِ ۚ فَٱرْتَدَّا عَلَىٰٓ ءَاثَارِهِمَا قَصَصًۭا ﴿٦٤﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Αυτό ακριβώς που επιδιώκαμε (επειδή εκεί θα βρούμε τον Αλ-Χάντιρ).» Έτσι γύρισαν πίσω, ακολουθώντας τα βήματά τους που άφησαν πριν.

فَوَجَدَا عَبْدًۭا مِّنْ عِبَادِنَآ ءَاتَيْنَـٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنْ عِندِنَا وَعَلَّمْنَـٰهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًۭا ﴿٦٥﴾

Έτσι, βρήκαν έναν από τους δούλους Μας (τον Αλ-Χάντιρ), στον οποίο χαρίσαμε έλεος από Μας και τον διδάξαμε γνώση από Μας.

قَالَ لَهُۥ مُوسَىٰ هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَىٰٓ أَن تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًۭا ﴿٦٦﴾

Ο Μωυσής του είπε (στον Αλ-Χάντιρ): «Θα μπορούσα να σε ακολουθήσω και να μου διδάξεις από ό,τι διδάχτηκες από ορθή γνώση (και καθοδήγηση που θα με ωφελήσει);»

قَالَ إِنَّكَ لَن تَسْتَطِيعَ مَعِىَ صَبْرًۭا ﴿٦٧﴾

Είπε (ο Αλ-Χάντιρ): «Δε θα μπορέσεις να έχεις υπομονή μαζί μου.

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَىٰ مَا لَمْ تُحِطْ بِهِۦ خُبْرًۭا ﴿٦٨﴾

Πώς θα μπορέσεις να έχεις υπομονή με κάτι για το οποίο δεν έχεις γνώση;»

قَالَ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ صَابِرًۭا وَلَآ أَعْصِى لَكَ أَمْرًۭا ﴿٦٩﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Θα με βρεις, αν θέλει ο Αλλάχ, υπομονετικό και δε θα παρακούσω καμία από τις εντολές σου.»

قَالَ فَإِنِ ٱتَّبَعْتَنِى فَلَا تَسْـَٔلْنِى عَن شَىْءٍ حَتَّىٰٓ أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًۭا ﴿٧٠﴾

Είπε (ο Αλ-Χάντιρ): «Αν λοιπόν με ακολουθήσεις, μη με ρωτήσεις για οποιοδήποτε πράγμα (κάνω) μέχρι εγώ να σου το αναφέρω (και να σου το εξηγήσω).»

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَا رَكِبَا فِى ٱلسَّفِينَةِ خَرَقَهَا ۖ قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا إِمْرًۭا ﴿٧١﴾

Αναχώρησαν λοιπόν και οι δύο, ώσπου όταν επιβιβάστηκαν σε ένα πλοίο, το τρύπησε (ο Αλ-Χάντιρ, παρόλο που οι ιδιοκτήτες του πλοίου, τους μετέφεραν δωρεάν ως σεβασμό για τον Αλ-Χάντιρ). (Ο Μωυσής) είπε: «Το τρύπησες για να πνίξεις τους επιβάτες του; Πράγματι, έχεις κάνει κάτι τρομερό!»

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَن تَسْتَطِيعَ مَعِىَ صَبْرًۭا ﴿٧٢﴾

(Ο Αλ-Χάντιρ) είπε: «Δε σου είχα πει ότι δε θα μπορέσεις να έχεις υπομονή μαζί μου;»

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِى بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرْهِقْنِى مِنْ أَمْرِى عُسْرًۭا ﴿٧٣﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Με συγχωρείς γι' αυτό που ξέχασα! Και μη μου κάνεις το θέμα μου (στο να μάθω από σένα) να είναι πολύ δύσκολο.»

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَا لَقِيَا غُلَـٰمًۭا فَقَتَلَهُۥ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًۭا زَكِيَّةًۢ بِغَيْرِ نَفْسٍۢ لَّقَدْ جِئْتَ شَيْـًۭٔا نُّكْرًۭا ﴿٧٤﴾

Στη συνέχεια, προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν ένα αγόρι και (ο Αλ-Χάντιρ) το σκότωσε. (Ο Μωυσής) είπε: «Σκότωσες μία αγνή (αθώα) ψυχή (που δεν έχει διαπράξει καμία αμαρτία, άδικα και) χωρίς να είναι αντίποινα για δολοφονία μίας άλλης (ψυχής); Πράγματι, έκανες κάτι τερατώδες!»