Διαβάστε το Τζουζ 15 του Κορανίου

سُبْحَـٰنَ ٱلَّذِىٓ أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِۦ لَيْلًۭا مِّنَ ٱلْمَسْجِدِ ٱلْحَرَامِ إِلَى ٱلْمَسْجِدِ ٱلْأَقْصَا ٱلَّذِى بَـٰرَكْنَا حَوْلَهُۥ لِنُرِيَهُۥ مِنْ ءَايَـٰتِنَآ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْبَصِيرُ ﴿١﴾

Δόξα σ’ Αυτόν (τον Αλλάχ), ο Οποίος πήρε το δούλο Του (τον Μωχάμμαντ) κατά τη νύχτα, από τον Ιερό Οίκο (στη Μάκκα) στο τζαμί Αλ-Άκσα (στην Ιερουσαλήμ), του οποίου ευλογήσαμε ό,τι είναι γύρω του, για να του δείξουμε από τα Σημάδιά Μας. Πράγματι, Αυτός είναι ο Ασ-Σαμί‘ (Αυτός που ακούει τα πάντα), ο Αλ-Μπασείρ (Αυτός που βλέπει τα πάντα).

وَءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْكِتَـٰبَ وَجَعَلْنَـٰهُ هُدًۭى لِّبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ أَلَّا تَتَّخِذُوا۟ مِن دُونِى وَكِيلًۭا ﴿٢﴾

Δώσαμε στον Μωυσή το Βιβλίο (την Τορά) και το κάναμε μία καθοδήγηση για τα Παιδιά του Ισραήλ (Ιακώβ), (και τους διατάξαμε): «Μην παίρνετε κανέναν άλλον ως θεό που να τον εμπιστεύεστε εκτός από Εμένα.

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَبْدًۭا شَكُورًۭا ﴿٣﴾

Εσείς είστε από τους απογόνους εκείνων που μεταφέραμε (και σώσαμε στην Κιβωτό) με τον Νώε (θυμηθείτε αυτή τη χάρη και να είστε ευγνώμονες όπως ο Νώε), πράγματι, (ο Νώε) ήταν ένας ευγνώμων δούλος (Μας).»

وَقَضَيْنَآ إِلَىٰ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ فِى ٱلْكِتَـٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى ٱلْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّۭا كَبِيرًۭا ﴿٤﴾

Αποκαλύψαμε στα παιδιά του Ισραήλ στο Βιβλίο (Τορά) ότι: «Πράγματι, θα σκορπίζετε το κακό (την αδικία και τις αμαρτίες) στη γη δύο φορές, και πράγματι, θα γίνετε αλαζονικοί και τύραννοι σε μεγάλο βαθμό.

فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ أُولَىٰهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًۭا لَّنَآ أُو۟لِى بَأْسٍۢ شَدِيدٍۢ فَجَاسُوا۟ خِلَـٰلَ ٱلدِّيَارِ ۚ وَكَانَ وَعْدًۭا مَّفْعُولًۭا ﴿٥﴾

Όταν έρθει η ώρα της πρώτης από τις δύο φορές (που θα σκορπίσετε το κακό στη γη), θα στείλουμε εναντίον σας κάποιους δούλους Μας με μεγάλη δύναμη, και θα περιπλανώνται ανάμεσα στους οίκους (σας). Είναι μία υπόσχεση (για την καταστροφή σας λόγω του κακού που θα σκορπίσετε στη γη) που οπωσδήποτε θα εκπληρωθεί.

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ ٱلْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَـٰكُم بِأَمْوَٰلٍۢ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَـٰكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا ﴿٦﴾

Έπειτα επιστρέψαμε τη νίκη σε σας εναντίον τους (αφού στραφήκατε με μεταμέλεια προς Εμάς) και σας δώσαμε πλούτη και παιδιά και σας κάναμε μεγαλύτερους σε αριθμό.

إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِكُمْ ۖ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا ۚ فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ ٱلْـَٔاخِرَةِ لِيَسُـۥٓـُٔوا۟ وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا۟ ٱلْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍۢ وَلِيُتَبِّرُوا۟ مَا عَلَوْا۟ تَتْبِيرًا ﴿٧﴾

Αν πράττετε το καλό, θα είναι για το καλό σας, αλλά αν διαπράττετε το κακό, θα είναι εις βάρος σας. Όταν θα έρθει η ώρα της δεύτερης φοράς (που θα σκορπίσετε το κακό στη γη), θα καλύψουν (οι εχθροί σας) τα πρόσωπά σας με ατίμωση, και θα μπουν στο Τζαμί (το Ναό της Ιερουσαλήμ) όπως μπήκαν σ' αυτό την πρώτη φορά, και θα καταστρέψουν τελείως ό,τι θα πέσει στην εξουσία τους.

عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَن يَرْحَمَكُمْ ۚ وَإِنْ عُدتُّمْ عُدْنَا ۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَـٰفِرِينَ حَصِيرًا ﴿٨﴾

Ίσως ο Κύριός σας να σας ελεήσει (μετά απ' αυτό, αν στραφείτε με μεταμέλεια προς Αυτόν), αλλά αν επιστρέψετε (στην αλαζονεία και την τυραννία), θα επιστρέψουμε και Εμείς (στο να σας τιμωρήσουμε). Κάναμε την Κόλαση για τους άπιστους μία φυλακή (από την οποία δε θα βγουν ποτέ).»

إِنَّ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانَ يَهْدِى لِلَّتِى هِىَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًۭا كَبِيرًۭا ﴿٩﴾

Πράγματι, αυτό το Κορ’άν καθοδηγεί στον πιο δίκαιο (και πιο ίσιο) δρόμο (το Ισλάμ). Και δίνει χαρμόσυνες ειδήσεις στους πιστούς που πράττουν τις ενάρετες πράξεις, ότι θα έχουν μία τεράστια ανταμοιβή (τον Παράδεισο).

وَأَنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْـَٔاخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۭا ﴿١٠﴾

Και (πληροφορεί) ότι γι' εκείνους που δεν πιστεύουν στη Μέλλουσα Ζωή, έχουμε προετοιμάσει ένα επώδυνο μαρτύριο (στην Κόλαση).

وَيَدْعُ ٱلْإِنسَـٰنُ بِٱلشَّرِّ دُعَآءَهُۥ بِٱلْخَيْرِ ۖ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ عَجُولًۭا ﴿١١﴾

Ο άνθρωπος (από την άγνοιά του, όταν θυμώσει) επικαλείται (τον Αλλάχ) για το κακό (εναντίον του εαυτού, των παιδιών ή της περιουσίας του), όπως επικαλείται για το καλό (δηλ. με τον ίδιο ζήλο και βιαστικά). Πράγματι, ο άνθρωπος (από τη φύση του) είναι πολύ βιαστικός.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ ءَايَتَيْنِ ۖ فَمَحَوْنَآ ءَايَةَ ٱلَّيْلِ وَجَعَلْنَآ ءَايَةَ ٱلنَّهَارِ مُبْصِرَةًۭ لِّتَبْتَغُوا۟ فَضْلًۭا مِّن رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوا۟ عَدَدَ ٱلسِّنِينَ وَٱلْحِسَابَ ۚ وَكُلَّ شَىْءٍۢ فَصَّلْنَـٰهُ تَفْصِيلًۭا ﴿١٢﴾

Κάναμε την νύχτα και την ημέρα ως δύο Σημάδια. Αφαιρέσαμε το φως της νύχτας (δηλ. την σκοτινιάσαμε) και κάναμε την ημέρα φωτεινή, για να αναζητήσετε (μέσα βιοπορισμού από) τη γενναιοδωρία του Κυρίου σας, και να μάθετε τον αριθμό των ετών και τον υπολογισμό (του χρόνου). Και έχουμε εξηγήσει τα πάντα λεπτομερώς.

وَكُلَّ إِنسَـٰنٍ أَلْزَمْنَـٰهُ طَـٰٓئِرَهُۥ فِى عُنُقِهِۦ ۖ وَنُخْرِجُ لَهُۥ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ كِتَـٰبًۭا يَلْقَىٰهُ مَنشُورًا ﴿١٣﴾

Δέσαμε τις πράξεις καθενός ανθρώπου στο λαιμό του (και έτσι μόνο αυτός είναι υπεύθυνος γι' αυτές), και την Ημέρα της Ανάστασης, θα του φέρουμε ένα βιβλίο (των πράξεών του), που θα το βρει ανοιχτό.

ٱقْرَأْ كِتَـٰبَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ ٱلْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًۭا ﴿١٤﴾

(Θα ειπωθεί σ’ αυτόν): «Διάβασε το βιβλίο σου, επαρκεί ο εαυτός σου σήμερα να μετρήσει εναντίον σου (τις πράξεις σου, για να ξέρεις από μόνος σου το αποτέλεσμα).»

مَّنِ ٱهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِى لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًۭا ﴿١٥﴾

Όποιος καθοδηγείται, η καθοδήγησή του θα είναι μόνο για το καλό του, και όποιος παραστρατεί, η παραστράτησή του θα είναι μόνο εις βάρος του. Καμία (αμαρτωλή) ψυχή δε θα επωμιστεί την αμαρτία κάποιας άλλης. Ποτέ δεν τιμωρούμε μέχρι να στείλουμε (πρώτα) έναν Αγγελιαφόρο (για να προειδοποιήσει).

وَإِذَآ أَرَدْنَآ أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا۟ فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا ٱلْقَوْلُ فَدَمَّرْنَـٰهَا تَدْمِيرًۭا ﴿١٦﴾

Όταν θέλαμε να καταστρέψουμε μία (άδικη και αχάριστη) κωμόπολη, διατάξαμε τους εύπορους (και τους ηγέτες) της (που τους ακολουθούσαν όλοι οι κάτοικοί της), (να υπακούουν τον Αλλάχ και να ακολουθούν τους Αγγελιαφόρους), αλλά εκείνοι παράκουσαν σ' αυτή (την κωμόπολη διαπράττοντας αμαρτίες και αδικία), οπότε έγινε αναπόφευκτος ο λόγος (για την τιμωρία) γι’ αυτήν (την κωμόπολη), και έτσι, την καταστρέψαμε εντελώς.

وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ ٱلْقُرُونِ مِنۢ بَعْدِ نُوحٍۢ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِۦ خَبِيرًۢا بَصِيرًۭا ﴿١٧﴾

Πόσα (άδικα) έθνη έχουμε καταστρέψει μετά την εποχή του Νώε (όπως τη φυλή ‘Αντ και τη Θαμούντ)! Επαρκεί ο Κύριός σου (ω, Μωχάμμαντ) ως Χαμπείρ (Αυτός που γνωρίζει πλήρως τα πάντα) και Μπασείρ (Αυτός που βλέπει τα Πάντα) για τις αμαρτίες των δούλων Του.

مَّن كَانَ يُرِيدُ ٱلْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُۥ فِيهَا مَا نَشَآءُ لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُۥ جَهَنَّمَ يَصْلَىٰهَا مَذْمُومًۭا مَّدْحُورًۭا ﴿١٨﴾

Όποιος επιθυμεί αυτή τη φευγαλέα ζωή (και τις παροδικές απολαύσεις της), επισπεύδουμε γι' αυτόν σ' αυτή (τη ζωή) ό,τι θέλουμε (να του δώσουμε) και σε όποιον θέλουμε. Έπειτα, (την Ημέρα της Κρίσεως) του έχουμε ορίσει την Κόλαση, όπου θα μπει για να καεί μέσα της, περιφρονημένος και διωγμένος (από το έλεος του Αλλάχ).

وَمَنْ أَرَادَ ٱلْـَٔاخِرَةَ وَسَعَىٰ لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌۭ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ كَانَ سَعْيُهُم مَّشْكُورًۭا ﴿١٩﴾

Όποιος όμως επιθυμεί τη Μέλλουσα Ζωή και πράττει γι' αυτήν τις καλές πράξεις που της αρμόζουν, ενώ είναι πιστός, εκείνων των ανθρώπων οι προσπάθειες θα εκτιμηθούν.

كُلًّۭا نُّمِدُّ هَـٰٓؤُلَآءِ وَهَـٰٓؤُلَآءِ مِنْ عَطَآءِ رَبِّكَ ۚ وَمَا كَانَ عَطَآءُ رَبِّكَ مَحْظُورًا ﴿٢٠﴾

Δίνουμε και στους δύο, σ' εκείνους (που επιθυμούν την εγκόσμια ζωή) και σ' εκείνους (που επιθυμούν τη Μέλλουσα Ζωή), από τη γενναιοδωρία του Κυρίου σου. Πράγματι, η γενναιοδωρία του Κυρίου σου (στην εγκόσμια ζωή), δεν είναι περιορισμένη (για κανέναν, είτε είναι καλός, είτε είναι κακός).

ٱنظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ ۚ وَلَلْـَٔاخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجَـٰتٍۢ وَأَكْبَرُ تَفْضِيلًۭا ﴿٢١﴾

Κοίτα (ω, Προφήτη) πως κάναμε μερικούς να υπερέχουν από άλλους (στην εγκόσμια ζωή, στα πλούτη, τα παιδιά και τις θέσεις), αλλά πράγματι, η Μέλλουσα Ζωή έχει μεγαλύτερα επίπεδα (υπεροχής μεταξύ τους από ό,τι είχαν στην εγκόσμια ζωή, έτσι κάποιοι θα είναι στα διαφορετικά χαμηλότερα επίπεδα της Φωτιάς, ενώ άλλοι θα είναι στα διαφορετικά υψηλότερα επίπεδα του Παραδείσου), και έχει πολύ μεγαλύτερους βαθμούς υπεροχής (για κάποιους έναντι άλλων).

لَّا تَجْعَلْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُومًۭا مَّخْذُولًۭا ﴿٢٢﴾

Μη θέσεις κανέναν άλλο θεό μαζί με τον Αλλάχ, διαφορετικά θα καθίσεις κατηγορούμενος (και περιφρονημένος) και εγκαταλειμμένος (χωρίς καμία υποστήριξη στη Φωτιά).

۞ وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّآ إِيَّاهُ وَبِٱلْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَـٰنًا ۚ إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ ٱلْكِبَرَ أَحَدُهُمَآ أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّۢ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًۭا كَرِيمًۭا ﴿٢٣﴾

Ο Κύριός σου διέταξε να μη λατρεύετε κανέναν άλλον εκτός απ' Αυτόν, και (διέταξε) την καλοσύνη προς τους γονείς. Έτσι, αν ένας απ’ αυτούς (τους γονείς σου), ή και οι δύο, φθάσουν σε μεγάλη ηλικία κατά την διάρκεια της ζωής σου, μην τους πεις ούτε «Ουφφ» (δηλ. καμιά λέξη που δείχνει έλλειψη σεβασμού, ούτε καν ‘Ωχ’), ούτε να τους φωνάξεις, αλλά να τους πεις καλά και ευγενικά λόγια.

وَٱخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ ٱلذُّلِّ مِنَ ٱلرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ٱرْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِى صَغِيرًۭا ﴿٢٤﴾

Και να είσαι ταπεινός προς αυτούς από έλεος (προς αυτούς), και να λες: «Κύριέ μου! Ελέησέ τους, καθώς με ανέθρεψαν όταν ήμουν μικρός.»

رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِى نُفُوسِكُمْ ۚ إِن تَكُونُوا۟ صَـٰلِحِينَ فَإِنَّهُۥ كَانَ لِلْأَوَّٰبِينَ غَفُورًۭا ﴿٢٥﴾

Ο Κύριός σας γνωρίζει καλύτερα τι (προθέσεις) έχετε μέσα σας. Αν είστε δίκαιοι, τότε γι' αυτούς που στρέφονται με μεταμέλεια προς Αυτόν, Αυτός είναι Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα).

وَءَاتِ ذَا ٱلْقُرْبَىٰ حَقَّهُۥ وَٱلْمِسْكِينَ وَٱبْنَ ٱلسَّبِيلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا ﴿٢٦﴾

Και να δώσεις (ω, πίστε) στον συγγενή το δικαίωμά του (από καλοσύνη και τήρηση καλών δεσμών συγγένειας), και (δώσε ελεημοσύνη) στον ενδεή και τον οδοιπόρο. Αλλά και μην ξοδεύεις (την περιουσία σου) σπάταλα (σε αμαρτίες, σε ασήμαντα πράγματα ή χωρίς λόγο).

إِنَّ ٱلْمُبَذِّرِينَ كَانُوٓا۟ إِخْوَٰنَ ٱلشَّيَـٰطِينِ ۖ وَكَانَ ٱلشَّيْطَـٰنُ لِرَبِّهِۦ كَفُورًۭا ﴿٢٧﴾

Στ’ αλήθεια, οι σπάταλοι (που ξοδεύουν σε αμαρτίες ή χωρίς λόγο) είναι τα αδέλφια (οι ακόλουθοι) των σατανάδων (που τους υπακούν στη σπατάλη). Πράγματι, ο Σατανάς είναι αγνώμων προς τον Κύριό του.

وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ٱبْتِغَآءَ رَحْمَةٍۢ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلًۭا مَّيْسُورًۭا ﴿٢٨﴾

Αλλά αν στρέψεις το πρόσωπο σου απ' αυτούς (τον συγγενή, τον ενδεή και τον οδοιπόρο, επειδή δεν έχεις κάτι να τους δώσεις), περιμένοντας αυτό που ελπίζεις από έλεος (αγαθά και γενναιοδωρία) από τον Κύριό σου, τότε πες τους ευγενικά λόγια [όπως: «Θα σας δώσω μόλις μου στείλει ο Αλλάχ από τη γενναιοδωρία Του.»]

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ ٱلْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًۭا مَّحْسُورًا ﴿٢٩﴾

Μην κάνεις το χέρι σου δεμένο στο λαιμό σου (μη ξοδεύοντας σε ό,τι διέταξε ο Αλλάχ), ούτε να το απλώσεις πολύ (με σπατάλη), διαφορετικά θα είσαι επιλήψιμος (από τους ανθρώπους επειδή δεν ξοδεύεις ή επειδή έδωσες σε μερικούς με σπατάλη και δεν έδωσες σ' άλλους), και (θα είσαι) άπορος (που δεν έχεις τίποτε να ξοδεύεις).

إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ ٱلرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرًۢا بَصِيرًۭا ﴿٣٠﴾

Πράγματι, ο Κύριός σου δίνει αγαθά με αφθονία σε όποιον θέλει ή τα περιορίζει. Πράγματι, Αυτός είναι για τους δούλους Του, Χαμπείρ (Αυτός που γνωρίζει πλήρως τα πάντα) και Μπασείρ (Αυτός που βλέπει τα Πάντα).

وَلَا تَقْتُلُوٓا۟ أَوْلَـٰدَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَـٰقٍۢ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًۭٔا كَبِيرًۭا ﴿٣١﴾

Μη σκοτώνετε τα παιδιά σας από φόβο για τη φτώχεια. Εμείς είμαστε που παρέχουμε αγαθά σ' αυτά και σ’ εσάς. Πράγματι, η δολοφονία τους είναι τερατώδης αμαρτία.

وَلَا تَقْرَبُوا۟ ٱلزِّنَىٰٓ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ فَـٰحِشَةًۭ وَسَآءَ سَبِيلًۭا ﴿٣٢﴾

Μην πλησιάζετε τη μοιχεία, πράγματι, είναι μία μεγάλη αισχρή αμαρτία και ένας κακός δρόμος (που οδηγεί στην Κόλαση).

وَلَا تَقْتُلُوا۟ ٱلنَّفْسَ ٱلَّتِى حَرَّمَ ٱللَّهُ إِلَّا بِٱلْحَقِّ ۗ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًۭا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِۦ سُلْطَـٰنًۭا فَلَا يُسْرِف فِّى ٱلْقَتْلِ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ مَنصُورًۭا ﴿٣٣﴾

Μη σκοτώνετε καμία ψυχή για την οποία ο Αλλάχ έχει απαγορεύσει οποιαδήποτε επίθεση, εκτός για δίκαιους λόγους (αν το δίκαιο το απαιτεί - όπως την ψυχή ενός δολοφόνου). Όποιος όμως σκοτώθηκε άδικα, έχουμε δώσει στον κληρονόμο (ή τον κηδεμόνα) του την εξουσία (να ζητήσει από τον δικαστή, τη θανατική ποινή για τον δολοφόνο ή την αποζημίωση -σε κάποιες περιπτώσεις-). Αλλά δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια στα αντίποινα (όπως το να ζητήσει τη δολοφονία δύο ή περισσότερων αθώων από την οικογένεια του δολοφόνου για τον δολοφονημένο). Πράγματι, θα λάβει την υποστήριξη (μέχρι να λάβει το δικαίωμά του).

وَلَا تَقْرَبُوا۟ مَالَ ٱلْيَتِيمِ إِلَّا بِٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُۥ ۚ وَأَوْفُوا۟ بِٱلْعَهْدِ ۖ إِنَّ ٱلْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔولًۭا ﴿٣٤﴾

Μην πλησιάζετε την περιουσία του ορφανού, παρά μόνο με τον καλύτερο τρόπο (για να τη βελτιώσετε), μέχρι να φτάσει στην ηλικία της δύναμής του (της εφηβείας). Και εκπληρώστε κάθε δέσμευση (συμφωνία ή υπόσχεση). Πράγματι, για κάθε δέσμευση θα απολογηθείτε (κατά την Ημέρα του Απολογισμού).

وَأَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ إِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌۭ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًۭا ﴿٣٥﴾

Εκπληρώστε τη μονάδα μέτρησης (βάρους ή ποσότητας ενός προϊόντος) όταν πουλάτε κάτι με τη μέτρηση, και να ζυγίζετε με την ορθή ζυγαριά. Αυτό είναι καλό (για σας σ’ αυτόν τον κόσμο), και καλύτερο ως συνέπεια (στη Μέλλουσα Ζωή).

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِۦ عِلْمٌ ۚ إِنَّ ٱلسَّمْعَ وَٱلْبَصَرَ وَٱلْفُؤَادَ كُلُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔولًۭا ﴿٣٦﴾

Μην ακολουθείς (ω, άνθρωπε) αυτό για το οποίο δεν έχεις γνώση. Πράγματι, για την ακοή, την όραση και την καρδιά, για όλα αυτά θα λογοδοτήσει (ο άνθρωπος, σε τι τα χρησιμοποίησε, επίσης και αυτά θα μαρτυρήσουν γι' αυτόν, τι άκουσε, τι είδε, και τι ήξερε)!

وَلَا تَمْشِ فِى ٱلْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ ٱلْأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ ٱلْجِبَالَ طُولًۭا ﴿٣٧﴾

Μην περπατάς στη γη αλαζονικά. Στ' αλήθεια, ούτε μπορείς να σχίσεις (ή να διαπεράσεις) τη γη, ούτε θα φτάσεις τα βουνά σε ύψος.

كُلُّ ذَٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهُۥ عِندَ رَبِّكَ مَكْرُوهًۭا ﴿٣٨﴾

Όλες αυτές (οι προαναφερόμενες εντολές και απαγορεύσεις), πράγματι, οι κακές (πράξεις που αναφέρθηκαν) ανάμεσά τους είναι μισητές για τον Κύριό σου.

ذَٰلِكَ مِمَّآ أَوْحَىٰٓ إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ ٱلْحِكْمَةِ ۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَتُلْقَىٰ فِى جَهَنَّمَ مَلُومًۭا مَّدْحُورًا ﴿٣٩﴾

Αυτές (οι προαναφερόμενες εντολές και απαγορεύσεις) είναι ένα μέρος της σοφίας που σου έχει αποκαλύψει ο Κύριός σου (ω, Μωχάμμαντ). Μην θέτεις λοιπόν κανέναν άλλον θεό μαζί με τον Αλλάχ, διαφορετικά θα ριχτείς στην Κόλαση, κατηγορούμενος και διωγμένος (από το έλεος του Αλλάχ).

أَفَأَصْفَىٰكُمْ رَبُّكُم بِٱلْبَنِينَ وَٱتَّخَذَ مِنَ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةِ إِنَـٰثًا ۚ إِنَّكُمْ لَتَقُولُونَ قَوْلًا عَظِيمًۭا ﴿٤٠﴾

(Είναι δυνατόν, ω, ειδωλολάτρες, ότι λέτε ψευδώς ότι) όρισε ο Κύριός σας για σας τους γιους και πήρε τους Αγγέλους ως κόρες; Πράγματι, λέτε τερατώδη λόγια!

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ لِيَذَّكَّرُوا۟ وَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُورًۭا ﴿٤١﴾

Πράγματι, εξηγούμε σ' αυτό το Κορ’άν (τους κανόνες, τις νουθεσίες και τα παραδείγματα) για να λάβουν νουθεσία (οι άνθρωποι), αλλά αυτή (η εξήγηση και η διασαφήνιση) δεν τους αυξάνει (τους άπιστους) παρά σε φυγή (από την αλήθεια).

قُل لَّوْ كَانَ مَعَهُۥٓ ءَالِهَةٌۭ كَمَا يَقُولُونَ إِذًۭا لَّٱبْتَغَوْا۟ إِلَىٰ ذِى ٱلْعَرْشِ سَبِيلًۭا ﴿٤٢﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες): «Αν υπήρχαν άλλοι θεοί μαζί μ' Αυτόν –όπως ισχυρίζονται (ψευδώς)–, σίγουρα θα αναζητούσαν έναν δρόμο προς τον Κύριο του Θρόνου (για να παλέψουν μαζί Του για το Θρόνο).»

سُبْحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّۭا كَبِيرًۭا ﴿٤٣﴾

Δόξα σ' Αυτόν, είναι πολύ Ανώτερος και πιο ψηλά από ό,τι λένε (ψευδώς).

تُسَبِّحُ لَهُ ٱلسَّمَـٰوَٰتُ ٱلسَّبْعُ وَٱلْأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ ۚ وَإِن مِّن شَىْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِۦ وَلَـٰكِن لَّا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ ۗ إِنَّهُۥ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًۭا ﴿٤٤﴾

Τον δοξάζουν οι επτά ουρανοί και η Γη και όλοι όσοι βρίσκονται σ' αυτά. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην Τον δοξάζει ευγνωμονώντας Τον, αλλά δεν καταλαβαίνετε (ω, άνθρωποι) πως δοξάζουν (τα άλλα δημιουργήματα). Πράγματι, Αυτός είναι Χαλείμ (Μακρόθυμος) και Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα).

وَإِذَا قَرَأْتَ ٱلْقُرْءَانَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْـَٔاخِرَةِ حِجَابًۭا مَّسْتُورًۭا ﴿٤٥﴾

Όταν απαγγέλλεις (ω, Προφήτη) το Κορ’άν (και ακούν οι ειδωλολάτρες τις νουθεσίες του), βάζουμε ανάμεσα σε σένα και σ' εκείνους που δεν πιστεύουν στη Μέλλουσα Ζωή, ένα αόρατο φράγμα (για να μην καταλάβουν το Κορ’άν, ως ποινή για την άρνησή τους).

وَجَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرًۭا ۚ وَإِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى ٱلْقُرْءَانِ وَحْدَهُۥ وَلَّوْا۟ عَلَىٰٓ أَدْبَـٰرِهِمْ نُفُورًۭا ﴿٤٦﴾

Και βάζουμε πάνω στις καρδιές τους καλύμματα, για να μην το καταλαβαίνουν (το Κορ’άν), και κώφωση στα αυτιά τους. Όταν αναφέρεις τον Κύριό σου και μόνο Αυτόν στο Κορ’άν (και δε σε ακούν οι ειδωλολάτρες να αναφέρεις τους λεγόμενους θεούς τους), γυρίζουν την πλάτη τους με αντιπάθεια και φυγή.

نَّحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُونَ بِهِۦٓ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَإِذْ هُمْ نَجْوَىٰٓ إِذْ يَقُولُ ٱلظَّـٰلِمُونَ إِن تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًۭا مَّسْحُورًا ﴿٤٧﴾

Εμείς γνωρίζουμε καλύτερα τι ακούν (και με ποιο τρόπο ακούν) όταν σε ακούν (να απαγγέλλεις το Κορ’άν, αλλά δεν αναζητούν την καθοδήγηση). Και (γνωρίζουμε) όταν συνομιλούν κατ' ιδίαν και λένε οι άδικοι (όπως ο Αλ-Ουαλείντ μπιν Αλ-Μουγείρα και οι σύντροφοί του στον οίκο Αν-Νάντουα σχετικά με σένα): «Δεν ακολουθείτε (ω, άνθρωποι), παρά έναν μαγεμένο άνδρα.»

ٱنظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا۟ لَكَ ٱلْأَمْثَالَ فَضَلُّوا۟ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًۭا ﴿٤٨﴾

Κοίτα πως αποδίδουν σε σένα τα (κακά) παραδείγματα (και τις κακές περιγραφές: μάγος, μάντης, μαγεμένος, παράφρων ή ποιητής), και έτσι παραστράτησαν και δεν μπορούν να φτάσουν στο δρόμο (της αλήθειας).

وَقَالُوٓا۟ أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا وَرُفَـٰتًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًۭا جَدِيدًۭا ﴿٤٩﴾

Λένε: «Είναι δυνατόν όταν (θα πεθάνουμε και) θα γίνουμε κόκκαλα και σκόνη, θα αναστηθούμε και θα δημιουργηθούμε ξανά (ως άνθρωποι όπως είμασταν πριν);»

۞ قُلْ كُونُوا۟ حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا ﴿٥٠﴾

Πες: «Ακόμα και αν γίνετε πέτρα ή σίδερο,

أَوْ خَلْقًۭا مِّمَّا يَكْبُرُ فِى صُدُورِكُمْ ۚ فَسَيَقُولُونَ مَن يُعِيدُنَا ۖ قُلِ ٱلَّذِى فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۚ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هُوَ ۖ قُلْ عَسَىٰٓ أَن يَكُونَ قَرِيبًۭا ﴿٥١﴾

ή οποιοδήποτε άλλο δημιούργημα που πιστεύετε στα στήθη σας ότι είναι πιο μεγάλο (και πιο αδύνατο να επιστραφεί στη ζωή, όπως ο ουρανός, η γη ή τα βουνά, ή ακόμα και αν γίνετε ο ίδιος ο θάνατος, πράγματι, ο Αλλάχ θα σας επαναφέρει στη ζωή)!» Θα πουν: «Ποιος θα μας επαναφέρει (ξανά στη ζωή);» Πες: «Ο Ίδιος που σας δημιούργησε την πρώτη φορά (από ανυπαρξία).» Θα κουνήσουν για σένα τα κεφάλια τους πάνω κάτω χλευάζοντας και θα πουν: «Πότε θα γίνει αυτό;» Πες: «Ίσως θα είναι σύντομα.»

يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِۦ وَتَظُنُّونَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿٥٢﴾

(Θα επαναφέρει όλους εσάς, ω, άνθρωποι, στη ζωή) την Ημέρα που θα σας καλέσει (να αναστηθείτε από τους τάφους σας), και θα ανταποκριθείτε (στην εντολή Του, εξυμνώντας Τον), και όλος ο έπαινος ανήκει σ' Αυτόν, και θα νομίζετε ότι δεν είχατε μείνει (στην εγκόσμια ζωή) παρά μόνο για λίγο.

وَقُل لِّعِبَادِى يَقُولُوا۟ ٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ ۚ إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ كَانَ لِلْإِنسَـٰنِ عَدُوًّۭا مُّبِينًۭا ﴿٥٣﴾

Πες (ω, Προφήτη) στους δούλους Μου να λένε τα ομορφότερα (λόγια). Στ’ αλήθεια, ο Σατανάς προκαλεί διχόνοια ανάμεσά τους (αν δεν το κάνουν). Πράγματι, ο Σατανάς είναι για τον άνθρωπο ένας προφανής εχθρός.

رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ ۖ إِن يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِن يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ ۚ وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًۭا ﴿٥٤﴾

Ο Κύριός σας (ω, άνθρωποι) σας γνωρίζει καλύτερα (και γνωρίζει ποιος αξίζει την καθοδήγηση, και ποιος όχι). Αν θέλει, θα σας ελεήσει (και θα σας καθοδηγήσει στην υπακοή προς Αυτόν), ή αν θέλει, θα σας τιμωρήσει. Και δε σε στείλαμε (ω, Προφήτη) ως κηδεμόνα (και παρατηρητή) σ' αυτούς (με το να τους αναγκάσεις να πιστέψουν ή να μετρήσεις τις πράξεις τους και να τους ανταμείψεις ή να τους τιμωρήσεις γι' αυτές, αλλά είσαι μόνο ένας προειδοποιητής).

وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ عَلَىٰ بَعْضٍۢ ۖ وَءَاتَيْنَا دَاوُۥدَ زَبُورًۭا ﴿٥٥﴾

Ο Κύριός σου (ω, Προφήτη) γνωρίζει καλύτερα όλους όσους είναι στους ουρανούς και στη γη. Πράγματι, έχουμε ευνοήσει μερικούς προφήτες έναντι άλλων (με πολλούς οπαδούς ή με την αποκάλυψη Θείου Βιβλίου), και δώσαμε στον Δαβίδ (ένα Θείο Βιβλίο) το Αζ-Ζαμπούρ.

قُلِ ٱدْعُوا۟ ٱلَّذِينَ زَعَمْتُم مِّن دُونِهِۦ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ ٱلضُّرِّ عَنكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا ﴿٥٦﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες): «Καλέστε εκείνους που ισχυρίζεστε (ότι είναι θεοί) εκτός Αυτού, δε θα μπορέσουν ούτε να απομακρύνουν κανένα κακό από σας (που σας έπληξε), ούτε να το μεταφέρουν (από σας σε κάποιον άλλον)!»

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥٓ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًۭا ﴿٥٧﴾

Εκείνοι (οι προφήτες, οι Άγγελοι και οι ευσεβείς) που τους επικαλούνται (οι ειδωλολάτρες), (οι ίδιοι) αναζητούν μέσα εγγύτητας προς τον Κύριό τους (μέσω της υπακοής και της λατρείας). (Και συναγωνίζονται μεταξύ τους μέσω των ενάρετων πράξεων) ποιος θα είναι πιο κοντά (στον Αλλάχ). Και ελπίζουν στο έλεός Του και φοβούνται το μαρτύριό Του. Πράγματι, το μαρτύριο του Κυρίου σου είναι αυτό που θα πρέπει να το φοβούνται όλοι (για να μην πέσουν σ' αυτό)!

وَإِن مِّن قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًۭا شَدِيدًۭا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مَسْطُورًۭا ﴿٥٨﴾

Δεν υπάρχει καμία (άδικη) κωμόπολη που δε θα την καταστρέψουμε πριν από την Ημέρα της Ανάστασης ή θα την τιμωρήσουμε με μία αυστηρή τιμωρία. Πράγματι, αυτό είναι γραμμένο στο Βιβλίο (Αλ-Λάουχ Αλ-Μαχφούδ, ως Θεία Μοίρα).

وَمَا مَنَعَنَآ أَن نُّرْسِلَ بِٱلْـَٔايَـٰتِ إِلَّآ أَن كَذَّبَ بِهَا ٱلْأَوَّلُونَ ۚ وَءَاتَيْنَا ثَمُودَ ٱلنَّاقَةَ مُبْصِرَةًۭ فَظَلَمُوا۟ بِهَا ۚ وَمَا نُرْسِلُ بِٱلْـَٔايَـٰتِ إِلَّا تَخْوِيفًۭا ﴿٥٩﴾

Ο λόγος για τον οποίον δε στέλνουμε τα Σημάδια (που ζήτησαν οι ειδωλολάτρες από τον Μωχάμμαντ, όπως το να μετατρέψει τον λόφο Ασ-Σάφα σε χρυσό ή να αφαιρέσει τα βουνά της Μάκκας και να κάνει εκεί κήπους), είναι μόνο γιατί τα διέψευσαν (τα Σημάδιά Μας) οι προηγούμενοι λαοί (και έτσι τους καταστρέψαμε, και αν στέλναμε στους ειδωλολάτρες αυτά που ζήτησαν και έπειτα δεν πίστευαν, θα τους καταστρέφαμε χωρίς καμία αναβολή). Δώσαμε στους ανθρώπους της φυλής Θαμούντ την καμήλα ως σαφές Σημάδι, αλλά την αρνήθηκαν άδικα. Και δε στέλνουμε τα Σημάδια παρά μόνο ως εκφοβισμό (για τους ανθρώπους, ίσως να πιστέψουν και να στραφούν με μεταμέλεια, και όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες τους)!

وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِٱلنَّاسِ ۚ وَمَا جَعَلْنَا ٱلرُّءْيَا ٱلَّتِىٓ أَرَيْنَـٰكَ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلنَّاسِ وَٱلشَّجَرَةَ ٱلْمَلْعُونَةَ فِى ٱلْقُرْءَانِ ۚ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَـٰنًۭا كَبِيرًۭا ﴿٦٠﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν σου είπαμε: «Πράγματι, ο Κύριός σου περικλείει όλους τους ανθρώπους (με τη γνώση και τη δύναμή Του, και εμποδίζει το κακό τους από εσένα, γι' αυτό διάδοσε αυτό που διατάχθηκες).» Δεν κάναμε ό,τι είδες (από τα Σημάδιά Μας) που σου δείξαμε (κατά το νυχτερινό ταξίδι -Αλ-Ισρά’- από τη Μάκκα προς το Ιερουσαλήμ και το αντίστροφο) παρά μόνο ως δοκιμασία για τους ανθρώπους (και έτσι, τα πίστεψαν οι πιστοί και τα διέψευσαν οι άπιστοι λέγοντας: «πώς έκανε τέτοιο ταξίδι σε μόνο μία νύχτα;»). Καθώς και (ως δοκιμασία) το καταραμένο δέντρο (Αζ-Ζακούμ που φυτρώνει στο βάθος της Κόλασης) που αναφέρεται στο Κορ’άν (το οποίο διέψευσαν οι άπιστοι λέγοντας: «πώς φυτρώνει ένα δέντρο στη Φωτιά;»). Τους εκφοβίζουμε (για την τιμωρία Μας και ότι η τροφή τους θα είναι οι καρποί εκείνου του δέντρου), αλλά δεν τους αυξάνει αυτό παρά μόνο σε μεγάλη αδικία (απιστία και πλάνη, και χλεύασαν τους καρπούς εκείνου του δέντρου ότι θα είναι χουρμάδες και βούτυρο).

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ قَالَ ءَأَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِينًۭا ﴿٦١﴾

Και (ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν είπαμε στους Αγγέλους: «Πέστε όλοι σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος) ενώπιον του Αδάμ (ως χαιρετισμό και τιμή προς αυτόν, και όχι λατρεία).» Έτσι, όλοι έπεσαν σε Σιτζούντ στάση, εκτός από τον Ιμπλίς (που ήταν τζινν και όχι Άγγελος), ο οποίος είπε: «Να πέσω σε Σιτζούντ στάση ενώπιον αυτού που τον δημιούργησες από πηλό;»

قَالَ أَرَءَيْتَكَ هَـٰذَا ٱلَّذِى كَرَّمْتَ عَلَىَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُۥٓ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿٦٢﴾

(Ο Ιμπλίς) είπε: «Βλέπεις (ω, Αλλάχ) αυτόν που έχεις τιμήσει πάνω από μένα! Αν μου δώσεις αναβολή (και με αφήσεις ζωντανό) μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης, σίγουρα θα υπερισχύσω (και θα παραπλανήσω) τους απογόνους του, εκτός από λίγους.»

قَالَ ٱذْهَبْ فَمَن تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَآؤُكُمْ جَزَآءًۭ مَّوْفُورًۭا ﴿٦٣﴾

(Ο Αλλάχ) είπε: «Φύγε! Και όποιοι απ' αυτούς θα σε ακολουθήσουν, πράγματι, η Κόλαση θα είναι η τιμωρία για όλους σας, άφθονη ως τιμωρία.

وَٱسْتَفْزِزْ مَنِ ٱسْتَطَعْتَ مِنْهُم بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِم بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى ٱلْأَمْوَٰلِ وَٱلْأَوْلَـٰدِ وَعِدْهُمْ ۚ وَمَا يَعِدُهُمُ ٱلشَّيْطَـٰنُ إِلَّا غُرُورًا ﴿٦٤﴾

Ξεγέλασε (και υποκίνησε και κάλεσε) όποιους μπορείς απ' αυτούς με τη φωνή σου (με το κάλεσμά σου να σε υπακούσουν, και με τα τραγούδια και τη διασκέδαση), και φέρε εναντίον τους, (τον στρατό σου από) τους ιππότες και το πεζικό σου (που πηγαίνουν προς τις αμαρτίες καβαλώντας ή περπατώντας), και έχε μερίδιο στα πλούτη τους (με το να τους διατάζεις να τα αποκτούν με αμαρτίες και να τα ξοδεύουν σε αμαρτίες) και (έχε μερίδιο) στα παιδιά τους (με το να ωραιοποιήσεις γι' αυτούς να έχουν φιλενάδες και φίλους για να αποκτούν παιδιά από μοιχεία εκτός γάμου και να απομακρύνουν τα παιδιά τους από τη θρησκεία Μου -το Ισλάμ-, στην οποία γεννιούνται, προς άλλες θρησκείες που θα εφευρίσκουν αυτοί), και δώσε τους (ψεύτικες) υποσχέσεις!» Πράγματι, ο Σατανάς δεν τους υπόσχεται παρά μόνο εξαπάτηση και πλάνη!

إِنَّ عِبَادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَـٰنٌۭ ۚ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًۭا ﴿٦٥﴾

(Είπε ο Αλλάχ): «Πράγματι, δεν έχεις καμία δύναμη πάνω στους (υπάκουους πιστούς) δούλους Μου (να τους παραπλανήσεις).» Αρκεί ο Κύριός σου (ω, Προφήτη) ως Κηδεμόνας (για τους δούλους Του που Τον εμπιστεύονται).

رَّبُّكُمُ ٱلَّذِى يُزْجِى لَكُمُ ٱلْفُلْكَ فِى ٱلْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِكُمْ رَحِيمًۭا ﴿٦٦﴾

Ο Κύριός σας (ω, άνθρωποι) είναι Αυτός που κάνει τα πλοία να πλεύσουν για σας μέσα στη θάλασσα, για να αναζητήσετε από τη γενναιοδωρία Του (μέσα βιοπορισμού μέσω εμπορίου, ψαρέματος και δουλειάς). Πράγματι, Αυτός είναι προς εσάς Πολυεύσπλαχνος.

وَإِذَا مَسَّكُمُ ٱلضُّرُّ فِى ٱلْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلَّآ إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّىٰكُمْ إِلَى ٱلْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ كَفُورًا ﴿٦٧﴾

Όταν σας πλήττει (ω, ειδωλολάτρες) μία κακουχία στη θάλασσα, εξαφανίζονται (από το μυαλό σας) όλοι όσοι τους επικαλείστε (και λατρεύετε) εκτός απ' Αυτόν. Αλλά όταν σας σώζει και φτάνετε στη στεριά, αποστρέφεστε ξανά (από το να λατρεύετε μόνο Αυτόν, και αποδίδετε ξανά σ' Αυτόν εταίρους στη λατρεία)! Πράγματι, ο άνθρωπος είναι αχάριστος (εκτός από όποιον τον προστατεύει ο Αλλάχ από τέτοιο χαρακτήρα).

أَفَأَمِنتُمْ أَن يَخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ ٱلْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًۭا ثُمَّ لَا تَجِدُوا۟ لَكُمْ وَكِيلًا ﴿٦٨﴾

Αισθάνεστε ασφαλείς ότι (αφού σας έσωσε από τη θάλασσα) δε θα κάνει τη στεριά να σας καταπιεί ή δε θα στείλει πάνω σας πέτρες (σαν βροχή, από τον ουρανό); Και τότε δε θα βρείτε για σας κανέναν προστάτη.

أَمْ أَمِنتُمْ أَن يُعِيدَكُمْ فِيهِ تَارَةً أُخْرَىٰ فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًۭا مِّنَ ٱلرِّيحِ فَيُغْرِقَكُم بِمَا كَفَرْتُمْ ۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوا۟ لَكُمْ عَلَيْنَا بِهِۦ تَبِيعًۭا ﴿٦٩﴾

Ή αισθάνεστε ασφαλείς ότι δε θα σας επιστρέψει ξανά σ' αυτή (τη θάλασσα) και δε θα στείλει επάνω σας μία καταστροφική καταιγίδα για να σας πνίξει εξαιτίας της απιστίας σας; Και τότε δε θα βρείτε για σας κανένα διάδοχο υποστηρικτή εναντίον Μας (που να Μας ρωτήσει γι' αυτό που κάναμε σε σας, ούτε θα βρείτε για σας καμία αξίωση εναντίον Μας).

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِىٓ ءَادَمَ وَحَمَلْنَـٰهُمْ فِى ٱلْبَرِّ وَٱلْبَحْرِ وَرَزَقْنَـٰهُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَـٰتِ وَفَضَّلْنَـٰهُمْ عَلَىٰ كَثِيرٍۢ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًۭا ﴿٧٠﴾

Πράγματι, τιμήσαμε τα παιδιά του Αδάμ (με ότι τους δώσαμε μυαλό, καλή μορφή, Θεία Βιβλία, υποτάξαμε τα πάντα στο σύμπαν να τους υπηρετούν, και διατάξαμε τους Αγγέλους να πέσουν σε Σιτζούντ στάση με το μέτωπο στο έδαφος ενώπιον του Αδάμ ως τιμή και χαιρετισμό), και τα μεταφέραμε στη στεριά (πάνω στα ζώα) και στη θάλασσα (στα πλοία), και τους παρείχαμε καλά αγαθά, και τα προτιμήσαμε πάνω από πολλά από ό,τι δημιουργήσαμε με αξιοσημείωτη προτίμηση.

يَوْمَ نَدْعُوا۟ كُلَّ أُنَاسٍۭ بِإِمَـٰمِهِمْ ۖ فَمَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَـٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلًۭا ﴿٧١﴾

Την Ημέρα που θα καλέσουμε κάθε ομάδα ανθρώπων με τον ηγέτη τους (που τον ακολουθούσαν στην εγκόσμια ζωή), όποιου θα του δωθεί το βιβλίο (των πράξεών του) στο δεξί του χέρι, εκείνοι θα διαβάσουν το βιβλίο τους (ευτυχισμένοι), και δε θα αδικηθούν, ούτε όσο το νήμα του κουκουτσιού ενός χουρμά.

وَمَن كَانَ فِى هَـٰذِهِۦٓ أَعْمَىٰ فَهُوَ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ أَعْمَىٰ وَأَضَلُّ سَبِيلًۭا ﴿٧٢﴾

Όποιος όμως ήταν σ' αυτή (την εγκόσμια ζωή) τυφλός (από την αλήθεια), θα είναι (ακόμη πιο) τυφλός στη Μέλλουσα Ζωή (από το να καθοδηγηθεί στον Παράδεισο) και σε πιο χαμένο δρόμο.

وَإِن كَادُوا۟ لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ ٱلَّذِىٓ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ لِتَفْتَرِىَ عَلَيْنَا غَيْرَهُۥ ۖ وَإِذًۭا لَّٱتَّخَذُوكَ خَلِيلًۭا ﴿٧٣﴾

Συνωμότησαν (οι άπιστοι, και ήταν έτοιμοι) να σε αποτρέψουν (ω, Προφήτη) απ' αυτό (έναν κανόνα του Κορ’άν) που σου αποκαλύψαμε, για να κάνεις κάτι άλλο που δε σου το διατάξαμε. Τότε (αν το έκανες), σίγουρα θα σε είχαν πάρει για στενό φίλο.

وَلَوْلَآ أَن ثَبَّتْنَـٰكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْـًۭٔا قَلِيلًا ﴿٧٤﴾

Αν (δε σε υποστηρίζαμε και) δε σε σταθεροποιούσαμε, θα είχες σχεδόν τείνει, λίγο προς αυτούς (προς το δόλο τους, λόγω της μεγάλης εξαπάτησης τους, και λόγω της μεγάλης επιθυμίας σου για την καθοδήγησή τους).

إِذًۭا لَّأَذَقْنَـٰكَ ضِعْفَ ٱلْحَيَوٰةِ وَضِعْفَ ٱلْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًۭا ﴿٧٥﴾

Τότε (αν το έκανες), θα σε είχαμε κάνει να γευτείς διπλή τιμωρία, τόσο σ' αυτή τη ζωή όσο και μετά θάνατον. Έπειτα, δε θα έβρισκες για σένα κανέναν υποστηρικτή εναντίον Μας.

وَإِن كَادُوا۟ لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ ٱلْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْهَا ۖ وَإِذًۭا لَّا يَلْبَثُونَ خِلَـٰفَكَ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿٧٦﴾

Συνωμότησαν (οι άπιστοι, και ήταν έτοιμοι) να σε ενοχλήσουν (να σε φυλακίσουν, να σε εξορίσουν ή να σε σκοτώσουν, ή να υποκινήσουν τους ανθρώπους εναντίον σου) στη γη (Μάκκα) για να σε βγάλουν απ' αυτή. Αλλά τότε δε θα έμεναν μετά από σένα, παρά μόνο για λίγο. [Έτσι, μετά από ενάμιση χρόνο από τη μετανάστευση του Προφήτη προς τη Μαντίνα, ο Αλλάχ τους τιμώρησε, και σκοτώθηκαν πολλοί από τους αρχηγούς τους στη μάχη του Μπαντρ].

سُنَّةَ مَن قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِن رُّسُلِنَا ۖ وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا ﴿٧٧﴾

Αυτός είναι ο επαναλαμβανόμενος κανόνας (και τρόπος Μας) με τους Αγγελιαφόρους που στείλαμε πριν από σένα (ότι τιμωρούμε όποιο λαό διαψεύδει ή διώχνει τον Αγγελιαφόρο του), και δε θα βρεις καμία μεταβολή στον κανόνα Μας.

أَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِدُلُوكِ ٱلشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ ٱلَّيْلِ وَقُرْءَانَ ٱلْفَجْرِ ۖ إِنَّ قُرْءَانَ ٱلْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًۭا ﴿٧٨﴾

Τέλεσε (ω, Προφήτη) την προσευχή από την ώρα που αρχίζει η κλίση του ήλιου (-το μεσημέρι- δηλ. τις προσευχές Αδ-Δουχρ και Αλ-‘Ασρ), μέχρι το σκοτάδι της νύχτας (δηλ. Αλ-Μάγριμπ και Αλ-‘Ισά’), και την απαγγελία του Κορ’άν κατά την προσευχή Αλ-Φατζρ (αυγής). Πράγματι, κατά την απαγγελία του Κορ’άν στην προσευχή Αλ-Φατζρ, παραβρίσκονται (οι Άγγελοι της νύχτας και της ημέρας).

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِۦ نَافِلَةًۭ لَّكَ عَسَىٰٓ أَن يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًۭا مَّحْمُودًۭا ﴿٧٩﴾

Και κατά τη διάρκεια της νύχτας, ξύπνα (ω, Προφήτη) και τέλεσε την προσευχή, ως αύξηση για σένα στη θέση (και τα επίπεδα), ώστε ο Κύριός σου (την Ημέρα της Ανάστασης) να σου δώσει μία αξιέπαινη θέση.

وَقُل رَّبِّ أَدْخِلْنِى مُدْخَلَ صِدْقٍۢ وَأَخْرِجْنِى مُخْرَجَ صِدْقٍۢ وَٱجْعَل لِّى مِن لَّدُنكَ سُلْطَـٰنًۭا نَّصِيرًۭا ﴿٨٠﴾

Και πες: «Κύριέ μου! Κάνε με να μπω (στη Μαντίνα) με μία ικανοποιητική είσοδο, και να βγω (από τη Μάκκα) με μία ικανοποιητική έξοδο, και στείλε μου από Εσένα μία δύναμη (και ένα επιχείρημα) που να με υποστηρίζει (εναντίον όποιου μου αντιτίθεται).»

وَقُلْ جَآءَ ٱلْحَقُّ وَزَهَقَ ٱلْبَـٰطِلُ ۚ إِنَّ ٱلْبَـٰطِلَ كَانَ زَهُوقًۭا ﴿٨١﴾

Και πες (στους ειδωλολάτρες): «Ήρθε η αλήθεια (σε σας) και χάθηκε η πλάνη. Πράγματι, η πλάνη πάντα χάνεται (ενώπιον της αλήθειας).»

وَنُنَزِّلُ مِنَ ٱلْقُرْءَانِ مَا هُوَ شِفَآءٌۭ وَرَحْمَةٌۭ لِّلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا خَسَارًۭا ﴿٨٢﴾

Στέλνουμε από το Κορ’άν αυτά που είναι θεραπεία και έλεος για τους πιστούς, αλλά δεν αυξάνει (το Κορ’άν) τους άδικους παρά μόνο σε απώλεια (επειδή όταν το ακούν, αποστρέφονται απ' αυτό).

وَإِذَآ أَنْعَمْنَا عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ أَعْرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦ ۖ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ كَانَ يَـُٔوسًۭا ﴿٨٣﴾

Όταν εναποθέσουμε μία εύνοια στον άνθρωπο, αποστρέφεται (με αχαριστία) και απομακρύνεται (από την υπακοή με αλαζονεία), αλλά όταν τον πλήττει το κακό, γίνεται απελπισμένος.

قُلْ كُلٌّۭ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِۦ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًۭا ﴿٨٤﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Ο καθένας ενεργεί με τον δικό του τρόπο (που του ταιριάζει και μοιάζει με την κατάστασή του ως προς την καθοδήγηση και την παραπλάνηση). Πράγματι, ο Κύριός σας γνωρίζει καλύτερα ποιος είναι πιο καθοδηγημένος στο δρόμο (προς την αλήθεια).»

وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلرُّوحِ ۖ قُلِ ٱلرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّى وَمَآ أُوتِيتُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿٨٥﴾

(Οι άπιστοι) σε ρωτούν (ω, Μωχάμμαντ) για το πνεύμα (την ψυχή). Πες: «Η γνώση για το πνεύμα ανήκει μόνο στον Αλλάχ, (και το πνεύμα είναι ένα δημιούργημα με την εντολή του Αλλάχ «Γεννηθήτω» και έτσι έγινε). Και δε λάβατε από τη γνώση, (ω, άνθρωποι), παρά μόνο λίγη.»

وَلَئِن شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِٱلَّذِىٓ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِۦ عَلَيْنَا وَكِيلًا ﴿٨٦﴾

Αν θέλαμε, θα είχαμε αφαιρέσει (από τα στήθη και τις γραφές σας) αυτό (το Κορ’άν) που σου αποκαλύψαμε (ω, Μωχάμμαντ), και τότε δε θα έβρισκες για σένα κανέναν υποστηρικτή εναντίον Μας (που να Μας ζητά την επιστροφή του, ή να Μας αποτρέψει από το να κάνουμε αυτό)!

إِلَّا رَحْمَةًۭ مِّن رَّبِّكَ ۚ إِنَّ فَضْلَهُۥ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيرًۭا ﴿٨٧﴾

Αλλά (δεν το αφαιρέσαμε) από έλεος από τον Κύριό σου (ω, Μωχάμμαντ). Πράγματι, η γενναιοδωρία Του σε σένα είναι πολύ μεγάλη (και γι' αυτό θα πρέπει να χαρείς για το Κορ’άν και να μη σε στεναχωρεί η διάψευση των παραπλανημένων)!

قُل لَّئِنِ ٱجْتَمَعَتِ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَىٰٓ أَن يَأْتُوا۟ بِمِثْلِ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِۦ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍۢ ظَهِيرًۭا ﴿٨٨﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Εάν οι άνθρωποι και τα τζινν συγκεντρώνονταν (όλοι μαζί) για να φέρουν (και να δημιουργήσουν) κάτι παρόμοιο μ' αυτό το Κορ’άν, δε θα μπορούσαν ποτέ να φέρουν κάτι παρόμοιο μ' αυτό, ακόμη και αν υποστήριζαν ο ένας τον άλλον.»

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ مِن كُلِّ مَثَلٍۢ فَأَبَىٰٓ أَكْثَرُ ٱلنَّاسِ إِلَّا كُفُورًۭا ﴿٨٩﴾

Πράγματι, έχουμε δώσει (και εξηγήσει) σ' αυτό το Κορ’άν, από κάθε παράδειγμα (και νουθεσία) στους ανθρώπους, ωστόσο οι περισσότεροι άνθρωποι επιμένουν στην άρνηση (και στην πλάνη τους).

وَقَالُوا۟ لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّىٰ تَفْجُرَ لَنَا مِنَ ٱلْأَرْضِ يَنۢبُوعًا ﴿٩٠﴾

Και είπαν (Οι ειδωλολάτρες, σε σένα, ω, Προφήτη): «Δε θα πιστέψουμε ποτέ σε σένα μέχρι να αναβλύσεις για μας μία πηγή από τη γη (της Μάκκας),

أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌۭ مِّن نَّخِيلٍۢ وَعِنَبٍۢ فَتُفَجِّرَ ٱلْأَنْهَـٰرَ خِلَـٰلَهَا تَفْجِيرًا ﴿٩١﴾

ή να έχεις έναν κήπο με χουρμαδιές και αμπέλια, και να κάνεις ποτάμια να ρέουν άφθονα ανάμεσά τους,

أَوْ تُسْقِطَ ٱلسَّمَآءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا أَوْ تَأْتِىَ بِٱللَّهِ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةِ قَبِيلًا ﴿٩٢﴾

ή να κάνεις τον ουρανό να πέσει σε κομμάτια –όπως ισχυρίστηκες– σε μας (για τιμωρία) ή να φέρεις τον Αλλάχ και τους Αγγέλους μπροστά μας να τους βλέπουμε (για να μαρτυρήσουν ότι λες την αλήθεια),

أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌۭ مِّن زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَىٰ فِى ٱلسَّمَآءِ وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّىٰ تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَـٰبًۭا نَّقْرَؤُهُۥ ۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّى هَلْ كُنتُ إِلَّا بَشَرًۭا رَّسُولًۭا ﴿٩٣﴾

ή να έχεις ένα σπίτι από χρυσό, ή να ανέβεις στον ουρανό, και δε θα πιστέψουμε (ότι είσαι Αγγελιαφόρος) λόγω της ανόδου σου, μέχρι να κατεβάσεις σε μας ένα βιβλίο (από τον Αλλάχ) που να το διαβάσουμε (και να επιβεβαιώσει την αποστολή σου).» Πες (τους): «Δόξα στον Κύριό μου (είναι Ανώτερος από το να είναι οι εντολές Του σύμφωνα με τους πόθους σας. Κανείς δεν μπορεί να επεμβαίνει στο Βασίλειό Του, και Αυτός κάνει ό,τι θέλει)! Είμαι τίποτα άλλο εκτός από έναν Απεσταλμένο άνθρωπο (όπως όλοι οι άλλοι Αγγελιαφόροι που ήταν άνθρωποι);»

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤْمِنُوٓا۟ إِذْ جَآءَهُمُ ٱلْهُدَىٰٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓا۟ أَبَعَثَ ٱللَّهُ بَشَرًۭا رَّسُولًۭا ﴿٩٤﴾

Και δεν εμπόδισε τους (άπιστους) ανθρώπους το να πιστέψουν όταν τους ήρθε η καθοδήγηση, εκτός από το ότι είπαν: «Έχει στείλει ο Αλλάχ έναν άνθρωπο ως Αγγελιαφόρο;»

قُل لَّوْ كَانَ فِى ٱلْأَرْضِ مَلَـٰٓئِكَةٌۭ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ مَلَكًۭا رَّسُولًۭا ﴿٩٥﴾

Πες (τους, ω, Προφήτη): «Αν υπήρχαν στη γη Άγγελοι που περπατούσαν καθησυχασμένοι, θα τους είχαμε στείλει από τον ουρανό έναν Άγγελο ως Αγγελιαφόρο.»

قُلْ كَفَىٰ بِٱللَّهِ شَهِيدًۢا بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرًۢا بَصِيرًۭا ﴿٩٦﴾

Πες (τους, ω, Προφήτη): «Επαρκεί ο Αλλάχ ως Μάρτυρας ανάμεσα σε μένα και σε σας. Πράγματι, Αυτός είναι για τους δούλους Του, Χαμπείρ (Αυτός που γνωρίζει πλήρως τα πάντα) και Μπασείρ (Αυτός που βλέπει τα πάντα).»

وَمَن يَهْدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلْمُهْتَدِ ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِهِۦ ۖ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ عُمْيًۭا وَبُكْمًۭا وَصُمًّۭا ۖ مَّأْوَىٰهُمْ جَهَنَّمُ ۖ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَـٰهُمْ سَعِيرًۭا ﴿٩٧﴾

Όποιον καθοδηγεί ο Αλλάχ, είναι ο αληθινά καθοδηγημένος, και όποιον κάνει να παραστρατήσει, για τέτοιους (ανθρώπους) δε θα βρεις υποστηρικτές εναντίον Αυτού (και της τιμωρίας Του). Την ημέρα της Ανάστασης, θα τους συγκεντρώσουμε (σέρνοντας τους) στα πρόσωπά τους – τυφλούς, άλαλους και κουφούς. Η κατοικία τους θα είναι η Κόλαση. Όποτε θα υποχωρεί, θα αυξάνουμε γι' αυτούς τη σφοδρότητα της Φωτιάς.

ذَٰلِكَ جَزَآؤُهُم بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَقَالُوٓا۟ أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا وَرُفَـٰتًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًۭا جَدِيدًا ﴿٩٨﴾

Αυτή θα είναι η τιμωρία τους, επειδή αρνήθηκαν τα Σημάδια (και τα Εδάφιά) Μας και είπαν: «Είναι δυνατόν ότι όταν (θα πεθάνουμε και) θα γίνουμε οστά και σκόνη, θα αναστηθούμε πραγματικά και θα δημιουργηθούμε ξανά (σε μία νέα δημουργία ως άνθρωποι, όπως είμασταν πριν);»

۞ أَوَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّ ٱللَّهَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ قَادِرٌ عَلَىٰٓ أَن يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ أَجَلًۭا لَّا رَيْبَ فِيهِ فَأَبَى ٱلظَّـٰلِمُونَ إِلَّا كُفُورًۭا ﴿٩٩﴾

Δε βλέπουν ότι ο Αλλάχ, ο Οποίος δημιούργησε τους ουρανούς και τη γη (παρά το μεγάλο μέγεθός τους), είναι Ικανός να δημιουργήσει παρόμοιους (επαναφέροντας τα αδύναμα και μικρά σώματα των ανθρώπων όπως ήταν πριν); Έχει ορίσει γι' αυτούς (τους ανθρώπους) μία καθορισμένη ώρα (για το θάνατο και την ανάστασή τους), για την οποία δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο (μετά απ' αυτές τις αποδείξεις) οι άδικοι επιμένουν στην άρνηση (και στην πλάνη τους).

قُل لَّوْ أَنتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَآئِنَ رَحْمَةِ رَبِّىٓ إِذًۭا لَّأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ ٱلْإِنفَاقِ ۚ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ قَتُورًۭا ﴿١٠٠﴾

Πες (τους, ω, Προφήτη): «Αν κατείχατε τα θησαυροφυλάκια του ελέους του Κυρίου μου (που δεν εξαντλούνται ποτέ), σίγουρα θα απείχατε από το να τα ξοδεύετε από φόβο να τελειώσουν (και να γίνετε φτωχοί)!» Πράγματι, ο άνθρωπος είναι πολύ τσιγκούνης (εκτός απ' αυτόν που τον προστατεύει ο Αλλάχ από τέτοιο χαρακτήρα μέσω της πίστης.)

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَىٰ تِسْعَ ءَايَـٰتٍۭ بَيِّنَـٰتٍۢ ۖ فَسْـَٔلْ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ إِذْ جَآءَهُمْ فَقَالَ لَهُۥ فِرْعَوْنُ إِنِّى لَأَظُنُّكَ يَـٰمُوسَىٰ مَسْحُورًۭا ﴿١٠١﴾

Πράγματι, δώσαμε στον Μωυσή εννέα ξεκάθαρα Σημάδια (που επιβεβαίωναν την αποστολή του). Ρώτα (ω, Μωχάμμαντ) τα παιδιά του Ισραήλ όταν τους ήρθε (ο Μωυσής μ' αυτά τα Σημάδια), αλλά ο Φαραώ του είπε: «Ω, Μωυσή! Στ' αλήθεια, νομίζω ότι είσαι μαγεμένος.»

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ أَنزَلَ هَـٰٓؤُلَآءِ إِلَّا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ بَصَآئِرَ وَإِنِّى لَأَظُنُّكَ يَـٰفِرْعَوْنُ مَثْبُورًۭا ﴿١٠٢﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Πράγματι, ξέρεις με βεβαιότητα ότι κανένας δεν έστειλε αυτά (τα Σημάδια) εκτός από τον Κύριο των ουρανών και της Γης, (τα έστειλε) ως ξεκάθαρες αποδείξεις. Στ' αλήθεια, πιστεύω ότι εσύ, ω, Φαραώ, είσαι αποκομμένος από κάθε καλό!»

فَأَرَادَ أَن يَسْتَفِزَّهُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ فَأَغْرَقْنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ جَمِيعًۭا ﴿١٠٣﴾

Αποφάσισε λοιπόν (ο Φαραώ) να τους εξοντώσει από τη γη, αλλά τον πνίξαμε και όλους όσους ήταν μαζί του.

وَقُلْنَا مِنۢ بَعْدِهِۦ لِبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱسْكُنُوا۟ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ ٱلْـَٔاخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيفًۭا ﴿١٠٤﴾

Και μετά απ' αυτόν (και την καταστροφή του), είπαμε στα παιδιά του Ισραήλ: «Κατοικήστε στη γη (του Λεβάντε). Και όταν έρθει η υποσχόμενη Ώρα της Ημέρας της Ανάστασης, θα σας συγκεντρώσουμε όλους (από τους τάφους σας για να λογοδοτήσετε).»

وَبِٱلْحَقِّ أَنزَلْنَـٰهُ وَبِٱلْحَقِّ نَزَلَ ۗ وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ إِلَّا مُبَشِّرًۭا وَنَذِيرًۭا ﴿١٠٥﴾

Με την αλήθεια το στείλαμε (το Κορ’άν), και με την αλήθεια στάλθηκε (δηλ. χωρίς καμία αλλοίωση ή διαστρέβλωση), και δε σε στείλαμε (ω, Προφήτη) παρά μόνο ως φορέα χαρμόσυνων νέων και προειδοποιητή.

وَقُرْءَانًۭا فَرَقْنَـٰهُ لِتَقْرَأَهُۥ عَلَى ٱلنَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍۢ وَنَزَّلْنَـٰهُ تَنزِيلًۭا ﴿١٠٦﴾

Και (στείλαμε) ένα Κορ’άν που έχουμε διασαφηνίσει, για να το απαγγέλλεις στους ανθρώπους με αργό ρυθμό (για να το συλλογίζονται), και το έχουμε στείλει τμηματικά.

قُلْ ءَامِنُوا۟ بِهِۦٓ أَوْ لَا تُؤْمِنُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ مِن قَبْلِهِۦٓ إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًۭا ﴿١٠٧﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Πιστέψτε σ' αυτό (το Κορ’άν) ή μην πιστέψετε (αυτό δε θα το αυξήσει σε κάτι, ούτε θα το μειώσει σε κάτι).» Πράγματι, εκείνοι στους οποίους δόθηκε η γνώση (για τα Θεία Βιβλία) πριν απ' αυτό (και γνωρίζουν την αλήθεια και την αποκάλυψη, όπως ο Σαλμάν Αλ-Φάρεσι και ο Αμπντ Αλλάχ μπιν Σαλλάμ), όταν απαγγέλλεται (το Κορ’άν) σ' αυτούς, πέφτουν (στο έδαφος) με τα πηγούνια (τα πρόσωπά) τους σε Σιτζούντ στάση.

وَيَقُولُونَ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًۭا ﴿١٠٨﴾

Και λένε: «Δόξα στον Κύριό μας! Πράγματι, η υπόσχεση του Κυρίου μας οπωσδήποτε θα εκπληρωθεί.»

وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًۭا ۩ ﴿١٠٩﴾

Και πέφτουν (στο έδαφος) με τα πηγούνια (τα πρόσωπά) τους σε Σιτζούντ στάση, κλέγοντας (από φόβο προς τον Κύριό τους). Και τους αυξάνει (το Κορ’άν) σε ευλάβεια (και σε ταπεινοφροσύνη ενώπιόν Του).

قُلِ ٱدْعُوا۟ ٱللَّهَ أَوِ ٱدْعُوا۟ ٱلرَّحْمَـٰنَ ۖ أَيًّۭا مَّا تَدْعُوا۟ فَلَهُ ٱلْأَسْمَآءُ ٱلْحُسْنَىٰ ۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَٱبْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلًۭا ﴿١١٠﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ, στους ειδωλολάτρες που σε επέκριναν ότι επικαλείσαι τον Αλλάχ με το Όνομα Αρ-Ραχμάν, νομίζοντας ότι επικαλείσαι δύο θεούς): «Είτε Τον επικαλείστε, Αλλάχ, είτε Τον επικαλείστε, Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα), με όποιο (Όνομα από τα Όμορφα Ονόματά Του) Τον επικαλεστείτε, σ’ Αυτόν ανήκουν τα Ομορφότερα Ονόματα (δηλ. έχετε επικαλέσει τον Ίδιο Θεό).» Μην απαγγέλλεις (το Κορ’άν) στην προσευχή σου δυνατά (και να σε ακούν οι άπιστοι), ούτε ψιθυριστά (και να μην σε ακούν οι πιστοί), αλλά ακολούθα έναν τρόπο στο ενδιάμεσο.

وَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًۭا وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ شَرِيكٌۭ فِى ٱلْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ وَلِىٌّۭ مِّنَ ٱلذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًۢا ﴿١١١﴾

Και πες: «Όλος ο έπαινος ανήκει στον Αλλάχ, ο Οποίος δεν απέκτησε έναν γιο [αφού μόνο ο αδύναμος είναι αυτός που χρειάζεται έναν γιο ως συνέταιρο, κληρονόμο, βοηθό όταν θα γεράσει, ή χρειάζεται απογόνους απ' αυτόν], ούτε έχει κανέναν εταίρο στο Βασίλειό Του [αφού μόνο οι αδύναμοι είναι αυτοί που χρειάζονται εταίρους], ούτε χρειάζεται κανέναν υποστηρικτή (ή σύμμαχο ή προστάτη) λόγω αδυναμίας. Και δόξασέ Τον πολύ.»

ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ ٱلْكِتَـٰبَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُۥ عِوَجَا ۜ ﴿١﴾

Όλος ο έπαινος ανήκει στον Αλλάχ, ο Οποίος έστειλε στον δούλο Του το Βιβλίο, και το έκανε (το Κορ’άν) να μην έχει καμία παρέκκλιση (από την αλήθεια).

قَيِّمًۭا لِّيُنذِرَ بَأْسًۭا شَدِيدًۭا مِّن لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًۭا ﴿٢﴾

Είναι ορθό (Βιβλίο που δεν έχει καμία αντίφαση ούτε κανένα λάθος), (και το έστειλε) για να προειδοποιήσει για μία αυστηρή τιμωρία απ' Αυτόν, και να δώσει τα χαρμόσυνα νέα στους πιστούς που κάνουν ενάρετες πράξεις, ότι θα έχουν καλή ανταμοιβή (τον Παράδεισο),

مَّـٰكِثِينَ فِيهِ أَبَدًۭا ﴿٣﴾

όπου θα μείνουν εκεί για πάντα.

وَيُنذِرَ ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ وَلَدًۭا ﴿٤﴾

Και να προειδοποιήσει εκείνους (τους Χριστιανούς και τους Εβραίους) που λένε: «Ο Αλλάχ απέκτησε έναν γιο (τον Ιησού ή τον Ουζάιρ)!»

مَّا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍۢ وَلَا لِـَٔابَآئِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةًۭ تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَٰهِهِمْ ۚ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًۭا ﴿٥﴾

Δεν έχουν γι' αυτό (που ισχυρίζονται) καμία γνώση (ή απόδειξη) ούτε οι προπάτορές τους! Τι τερατώδης λέξη είναι αυτή που βγαίνει από τα στόματά τους! Δε λένε παρά ένα ψέμα.

فَلَعَلَّكَ بَـٰخِعٌۭ نَّفْسَكَ عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا۟ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَسَفًا ﴿٦﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) θα κατέστρεφες τον εαυτό σου από τη θλίψη (γι' εκείνους τους άπιστους) αφού αποστράφηκαν, επειδή δεν πιστεύουν σ' αυτό τον λόγο (το Κορ’άν); [Μη λυπάσαι γι' αυτούς, επειδή αν ο Αλλάχ ήξερε ότι υπάρχει καλοσύνη μέσα τους, θα τους είχε καθοδηγήσει, αλλά η ευθύνη σου είναι μόνο να διαβιβάσεις το μήνυμα ξεκάθαρα].

إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى ٱلْأَرْضِ زِينَةًۭ لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ﴿٧﴾

Έχουμε κάνει ό,τι υπάρχει πάνω στη γη ως στολίδια γι' αυτήν, για να τους δοκιμάσουμε (τους ανθρώπους) ποιος απ' αυτούς θα πράττει καλύτερα (και περισσότερες καλές πράξεις).

وَإِنَّا لَجَـٰعِلُونَ مَا عَلَيْهَا صَعِيدًۭا جُرُزًا ﴿٨﴾

Και πράγματι, θα μετατρέψουμε ό,τι υπάρχει πάνω της (γης), σε σκόνη χωρίς βλάστηση.

أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَـٰبَ ٱلْكَهْفِ وَٱلرَّقِيمِ كَانُوا۟ مِنْ ءَايَـٰتِنَا عَجَبًا ﴿٩﴾

Ή νομίζεις (ω, Προφήτη) ότι η ιστορία των ανθρώπων του σπηλαίου και του πίνακα (στον όποιο πίνακα γράφτηκαν τα ονόματά τους) ήταν από τα πιο θαυμάσια Σημάδιά Μας! [Μην νομίζεις αυτό, πράγματι, πιο θαυμάσια απ' αυτή, είναι τα Σημάδια Μας στη δημιουργία των ουρανών και της Γης, και τη γνώση και τη σοφία που στείλαμε σε σένα].

إِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُوا۟ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةًۭ وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًۭا ﴿١٠﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν οι νέοι κατέφυγαν στο σπήλαιο (ξεφεύγοντας από τον λαό τους που τους ζήτησε να λατρεύουν είδωλα), και είπαν: «Κύριέ μας! Χάρισέ μας έλεος από Σένα, και διευκόλυνε για μας σ' αυτή την κατάστασή μας, την καθοδήγηση.»

فَضَرَبْنَا عَلَىٰٓ ءَاذَانِهِمْ فِى ٱلْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًۭا ﴿١١﴾

Έτσι, καλύψαμε τα αυτιά τους (από το να ακούν, και τους κάναμε να πέσουν σε βαθύ ύπνο) στο σπήλαιο για πολλά χρόνια.

ثُمَّ بَعَثْنَـٰهُمْ لِنَعْلَمَ أَىُّ ٱلْحِزْبَيْنِ أَحْصَىٰ لِمَا لَبِثُوٓا۟ أَمَدًۭا ﴿١٢﴾

Έπειτα, τους κάναμε να ξυπνήσουν για να δούμε (δηλ. να εμφανιστεί αυτό που ήδη ξέρουμε) ποιο από τα δύο μέρη θα ξέρει πόσο καιρό έμειναν (στο σπήλαιο).

نَّحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُم بِٱلْحَقِّ ۚ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ ءَامَنُوا۟ بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَـٰهُمْ هُدًۭى ﴿١٣﴾

Εμείς διηγούμαστε σε σένα (ω, Προφήτη) με την αλήθεια την ιστορία τους. Ήταν νέοι που πίστεψαν στον Κύριό τους, και τους αυξήσαμε σε καθοδήγηση.

وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا۟ فَقَالُوا۟ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ لَن نَّدْعُوَا۟ مِن دُونِهِۦٓ إِلَـٰهًۭا ۖ لَّقَدْ قُلْنَآ إِذًۭا شَطَطًا ﴿١٤﴾

Δυναμώσαμε τις καρδιές τους (με την πίστη) όταν στέκονταν (ενώπιον του άπιστου βασιλιά που τους ρώτησε γιατί δε λάτρευαν τα είδωλα), και είπαν: «Πράγματι, ο Κύριός μας είναι ο Κύριος των ουρανών και της Γης. Δε θα επικαλεστούμε ποτέ κανέναν άλλον θεό εκτός Αυτού, γιατί θα λέγαμε έτσι ένα τερατώδες ψέμα.»

هَـٰٓؤُلَآءِ قَوْمُنَا ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةًۭ ۖ لَّوْلَا يَأْتُونَ عَلَيْهِم بِسُلْطَـٰنٍۭ بَيِّنٍۢ ۖ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا ﴿١٥﴾

(Μετά είπαν μεταξύ τους): «Αυτοί είναι οι άνθρωποι του λαού μας, έχουν πάρει εκτός Αυτού άλλους θεούς (για λατρεία). Θα μπορούσαν να φέρουν σαφείς αποδείξεις σχετικά μ' αυτούς (ότι αξίζουν τη λατρεία); [Όχι βεβαίως]. Ποιος είναι λοιπόν πιο άδικος απ' εκείνον που κατασκευάζει ψέματα εναντίον του Αλλάχ;

وَإِذِ ٱعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا ٱللَّهَ فَأْوُۥٓا۟ إِلَى ٱلْكَهْفِ يَنشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحْمَتِهِۦ وَيُهَيِّئْ لَكُم مِّنْ أَمْرِكُم مِّرْفَقًۭا ﴿١٦﴾

Και όταν θα χωριστείτε απ' αυτούς και από ό,τι λατρεύουν εκτός από τον Αλλάχ, τότε να καταφύγετε στο σπήλαιο, και ο Κύριός σας θα απλώσει για σας από το έλεός Του, και θα διευκολύνει για σας στην κατάστασή σας, με μέσα βιοπορισμού.»

۞ وَتَرَى ٱلشَّمْسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَٰوَرُ عَن كَهْفِهِمْ ذَاتَ ٱلْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ ٱلشِّمَالِ وَهُمْ فِى فَجْوَةٍۢ مِّنْهُ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ ۗ مَن يَهْدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلْمُهْتَدِ ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ وَلِيًّۭا مُّرْشِدًۭا ﴿١٧﴾

(Έπειτα τους κάναμε να πέσουν σε βαθύ ύπνο). Θα έβλεπες τον ήλιο όταν ανέτειλε, να αποκλίνει από το Σπήλαιό τους προς τα δεξιά [αυτό σημαίνει ότι η είσοδος ήταν προς τον βορά], και όταν έδυε, να απομακρύνεται απ' αυτούς προς τα αριστερά, ενώ βρίσκονταν σε μεγάλο χώρο μέσα του (σπηλαίου). Αυτό ήταν ένα από τα Σημάδια του Αλλάχ. Όποιον καθοδηγεί ο Αλλάχ, είναι ο αληθινά καθοδηγημένος, και όποιον τον κάνει να παραστρατήσει, δε θα βρεις ποτέ γι' αυτόν κανέναν υποστηρικτή που να τον καθοδηγήσει.

وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقَاظًۭا وَهُمْ رُقُودٌۭ ۚ وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ ٱلْيَمِينِ وَذَاتَ ٱلشِّمَالِ ۖ وَكَلْبُهُم بَـٰسِطٌۭ ذِرَاعَيْهِ بِٱلْوَصِيدِ ۚ لَوِ ٱطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًۭا وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًۭا ﴿١٨﴾

(Αν τους έβλεπες) θα νόμιζες ότι ήταν ξύπνιοι, αν και κοιμόντουσαν. Τους γυρίζαμε στη δεξιά και στην αριστερή τους πλευρά [για να μην τους φάει η γη ή να έχουν πληγές κατάκλισης κλπ.], και ο σκύλος τους τέντωνε τα μπροστινά του πόδια στην είσοδο. Αν τους έβλεπες, θα είχες φύγει μακριά τους, και θα ήσουν γεμάτος τρόμο.

وَكَذَٰلِكَ بَعَثْنَـٰهُمْ لِيَتَسَآءَلُوا۟ بَيْنَهُمْ ۚ قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْ ۖ قَالُوا۟ لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍۢ ۚ قَالُوا۟ رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ فَٱبْعَثُوٓا۟ أَحَدَكُم بِوَرِقِكُمْ هَـٰذِهِۦٓ إِلَى ٱلْمَدِينَةِ فَلْيَنظُرْ أَيُّهَآ أَزْكَىٰ طَعَامًۭا فَلْيَأْتِكُم بِرِزْقٍۢ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ أَحَدًا ﴿١٩﴾

(Όπως τους κάναμε τα παραπάνω θαύματα), ομοίως, τους κάναμε να ξυπνήσουν για να ρωτήσει ο ένας τον άλλον. Είπε ένας απ' αυτούς: «Πόσο καιρό κοιμηθήκατε;» Είπαν: «Κοιμηθήκαμε για μία ημέρα ή ένα μέρος μίας ημέρας.» Είπαν (οι άλλοι): «Ο Κύριός σας ξέρει καλύτερα πόσο καιρό κοιμηθήκατε. Στείλτε λοιπόν έναν από σας μ' αυτά τα ασημένια νομίσματά σας στην πόλη, και ας δει ποιος έχει πιο καλό φαγητό και να φέρει αγαθά απ' αυτόν, και να είναι ευγενικός και να μην κάνει κανέναν να μάθει για σας.

إِنَّهُمْ إِن يَظْهَرُوا۟ عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوكُمْ أَوْ يُعِيدُوكُمْ فِى مِلَّتِهِمْ وَلَن تُفْلِحُوٓا۟ إِذًا أَبَدًۭا ﴿٢٠﴾

Γιατί αν μάθουν για σας, θα σας λιθοβολήσουν ή θα σας αναγκάσουν να επιστρέψετε στη θρησκεία τους, και τότε (αν το κάνετε) δε θα πετύχετε ποτέ.»

وَكَذَٰلِكَ أَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوٓا۟ أَنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّۭ وَأَنَّ ٱلسَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيهَآ إِذْ يَتَنَـٰزَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ ۖ فَقَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ عَلَيْهِم بُنْيَـٰنًۭا ۖ رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ ۚ قَالَ ٱلَّذِينَ غَلَبُوا۟ عَلَىٰٓ أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًۭا ﴿٢١﴾

(Όπως τους κάναμε τα παραπάνω θαύματα), ομοίως, κάναμε τους άλλους (τους κατοίκους της πόλης και τον βασιλιά τους) να μάθουν γι' αυτούς (και την ιστορία τους, όταν είδαν τα παλιά νομίσματα μ' αυτόν που πήγε να αγοράσει φαγητό). Για να μάθουν (οι κάτοικοι της πόλης όταν είδαν αυτό το Σημάδι) ότι η υπόσχεση του Αλλάχ (για την ανάσταση) είναι αληθινή, και ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την Ώρα (της Ημέρας της Κρίσεως). [Όμως όταν έφτασαν, οι κάτοικοι, έξω από το σπήλαιο, και ζήτησε εκείνος που πήγε να αγοράσει φαγητό να μπεί πρώτος για να μην τρομάξουν οι άλλοι, πέθανε αυτός και οι σύντροφοί του στο σπήλαιο], τότε διαφώνησαν (οι άνθρωποι) μεταξύ τους για το θέμα εκείνων (των νέων), και έτσι (κάποιοι) είπαν: «Χτίστε έναν τοίχο στην είσοδο του σπηλαίου τους (για να τους προστατεύει). Ο Κύριός τους γνωρίζει καλύτερα την κατάστασή τους (και την ενάρετη θέση τους).» Όμως εκείνοι που επικράτησαν στο θέμα τους, είπαν: «Πράγματι, θα χτίσουμε στον τόπο τους ένα τζαμί (τόπο λατρείας για να τους θυμόμαστε και ως τιμή γι' αυτούς).»

سَيَقُولُونَ ثَلَـٰثَةٌۭ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَيَقُولُونَ خَمْسَةٌۭ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًۢا بِٱلْغَيْبِ ۖ وَيَقُولُونَ سَبْعَةٌۭ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۚ قُل رَّبِّىٓ أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِيلٌۭ ۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمْ إِلَّا مِرَآءًۭ ظَـٰهِرًۭا وَلَا تَسْتَفْتِ فِيهِم مِّنْهُمْ أَحَدًۭا ﴿٢٢﴾

Μερικοί (Χριστιανοί και Εβραίοι που θα συζητήσουν για την ιστορία τους αργότερα) θα πουν: «Ήταν τρεις (νέοι), και ο σκύλος τους ήταν ο τέταρτος (σε αριθμό)», ενώ άλλοι θα πουν: «Ήταν πέντε, και ο σκύλος τους ήταν ο έκτος», - μαντεύοντας (χωρίς απόδειξη) για κάτι που δεν ξέρουν. Και άλλοι θα πουν: «Ήταν επτά, και ο σκύλος τους ήταν ο όγδοος.» Πες: «Ο Κύριός μου γνωρίζει καλύτερα τον αριθμό τους, και δεν ξέρει τον αριθμό τους παρά μόνο λίγοι. Γι' αυτό μη συζητάς (ω, Προφήτη, μαζί τους) για τον αριθμό τους, παρά μόνο μία επιφανειακή συζήτηση (με το να απαγγέλλεις μόνο αυτό που σου αποκαλύψαμε χωρίς να μαλώσεις μαζί τους), ούτε να ρωτήσεις κανέναν απ' αυτούς για την ιστορία εκείνων (των νέων, αφού δεν ξέρουν τις λεπτομέρειες της, και ό,τι θα πουν θα είναι λόγια χωρίς γνώση).»

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَا۟ىْءٍ إِنِّى فَاعِلٌۭ ذَٰلِكَ غَدًا ﴿٢٣﴾

Και μην πεις ποτέ για οτιδήποτε: «Σίγουρα θα κάνω αυτό αύριο»,

إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ وَٱذْكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَىٰٓ أَن يَهْدِيَنِ رَبِّى لِأَقْرَبَ مِنْ هَـٰذَا رَشَدًۭا ﴿٢٤﴾

χωρίς να προσθέσεις: «Ιν σα’ Αλλάχ (Αν θέλει ο Αλλάχ).» Και εξύμνησε τον Κύριό σου (με το να πεις «Ιν σα’ Αλλάχ.») αν ξεχάσεις (να το πεις), και πες: «Είθε ο Κύριός μου να με καθοδηγήσει σε κάτι πιο κοντά στην καθοδήγηση (και την επιτυχία) απ' αυτό το θέμα.»

وَلَبِثُوا۟ فِى كَهْفِهِمْ ثَلَـٰثَ مِا۟ئَةٍۢ سِنِينَ وَٱزْدَادُوا۟ تِسْعًۭا ﴿٢٥﴾

Και έμειναν στο σπήλαιό τους για τριακόσια εννιά χρόνια (μέχρι που πέθαναν).

قُلِ ٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوا۟ ۖ لَهُۥ غَيْبُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ أَبْصِرْ بِهِۦ وَأَسْمِعْ ۚ مَا لَهُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِىٍّۢ وَلَا يُشْرِكُ فِى حُكْمِهِۦٓ أَحَدًۭا ﴿٢٦﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Ο Αλλάχ ξέρει καλύτερα πόσο καιρό έμειναν. Σ' Αυτόν ανήκει η γνώση των αόρατων των ουρανών και της γης. Πόσο τέλεια είναι η Όραση και η Ακοή Του (Αυτού που βλέπει και ακούει τα πάντα)! Δεν έχουν (οι άνθρωποι) κανέναν Αληθινό Κηδεμόνα (που να διευθετεί όλα τα θέματά τους) εκτός απ' Αυτόν, και δεν μοιράζεται την εξουσία Του με κανέναν.»

وَٱتْلُ مَآ أُوحِىَ إِلَيْكَ مِن كِتَابِ رَبِّكَ ۖ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَـٰتِهِۦ وَلَن تَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًۭا ﴿٢٧﴾

Απάγγειλε (ω, Προφήτη, και ακολούθα) ό,τι αποκαλύφθηκε σε σένα από το Βιβλίο του Κυρίου σου. Ποτέ δε θα υπάρχει αλλαγή στα Λόγια Του (ό,τι υποσχέθηκε από ανταμοιβή ή τιμωρία, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθεί), και δε θα βρεις ποτέ κανένα καταφύγιο παρά μόνο σ' Αυτόν.

وَٱصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِٱلْغَدَوٰةِ وَٱلْعَشِىِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُۥ ۖ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُۥ عَن ذِكْرِنَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ وَكَانَ أَمْرُهُۥ فُرُطًۭا ﴿٢٨﴾

Και να παραμείνεις (ω, Προφήτη) μ' εκείνους (τους φτωχούς πιστούς) που επικαλούνται τον Κύριό τους το πρωί και το απόγευμα επιδιώκοντας την Ευχαρίστησή Του. Και μην αποστρέφεις τα μάτια σου απ' αυτούς (προς τους άπιστους αρχηγούς) επιδιώκοντας τα στολίδια της εγκόσμιας ζωής (δηλ. μην υπακούς τους άπιστους που σου ζήτησαν να απομακρύνεις τους φτωχούς από τη συγκέντρωσή σου για να καθίσουν αυτοί να σε ακούσουν για το Ισλάμ), και μην υπακούς εκείνον που κάναμε την καρδιά του απρόσεκτη από την εξύμνησή Μας, και ακολούθησε τους πόθους του, και κατέληξε στην καταστροφή.

وَقُلِ ٱلْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَن شَآءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَآءَ فَلْيَكْفُرْ ۚ إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلظَّـٰلِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا ۚ وَإِن يَسْتَغِيثُوا۟ يُغَاثُوا۟ بِمَآءٍۢ كَٱلْمُهْلِ يَشْوِى ٱلْوُجُوهَ ۚ بِئْسَ ٱلشَّرَابُ وَسَآءَتْ مُرْتَفَقًا ﴿٢٩﴾

Και πες: «Η αλήθεια (που μετέφερα σ’ εσάς) είναι από τον Κύριό σας, (και δε θα απομακρύνω τους φτωχούς πιστούς από γύρω μου για να καθίσετε εσείς να ακούσετε για το Ισλάμ), έτσι, όποιος επιθυμεί ας πιστέψει, και όποιος επιθυμεί ας μην πιστέψει!» Πράγματι, έχουμε προετοιμάσει για τους άδικους ένα Πυρ, οι τοίχοι του οποίου θα τους περικυκλώσουν. Και αν ζητήσουν βοήθεια (ανακούφιση ή νερό), θα τους δοθεί νερό σαν βραστό βρώμικο λάδι που θα κάψει τα πρόσωπά τους. Πόσο άθλιο είναι εκείνο το ποτό, και πόσο άθλιο είναι (το Πυρ) ως τόπος διαμονής!

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ﴿٣٠﴾

Πράγματι, εκείνοι που πιστεύουν και πράττουν ενάρετες πράξεις (θα λάβουν την ανταμοιβή τους), πράγματι, Εμείς δεν αφήνουμε την ανταμοιβή εκείνων που πράττουν το καλό, να χαθεί.

أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ جَنَّـٰتُ عَدْنٍۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهِمُ ٱلْأَنْهَـٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍۢ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًۭا مِّن سُندُسٍۢ وَإِسْتَبْرَقٍۢ مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۚ نِعْمَ ٱلثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًۭا ﴿٣١﴾

Εκείνοι θα έχουν κήπους μόνιμης διαμονής, και κάτω από τις κατοικίες τους θα ρέουν ποτάμια. Θα στολιστούν εκεί με βραχιόλια φτιαγμένα από χρυσό, και θα φορούν πράσινα ιμάτια από λεπτό και παχύ μετάξι, και θα είναι ξαπλωμένοι σε στολισμένα κρεβάτια. Πόσο εξαιρετική ανταμοιβή είναι αυτή, και πόσο καλός (ο Παράδεισος) ως τόπος διαμονής!

۞ وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلًۭا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِأَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنَـٰبٍۢ وَحَفَفْنَـٰهُمَا بِنَخْلٍۢ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًۭا ﴿٣٢﴾

Δώσε τους (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες που ζήτησαν να απομακρύνεις τους φτωχούς πιστούς για να καθίσουν να σε ακούσουν για το Ισλάμ) ένα παράδειγμα δύο ανδρών (ενός πιστού και ενός άπιστου): σε έναν απ' αυτούς (δηλ. στον άπιστο) δώσαμε δύο κήπους με αμπέλια και τους περικυκλώσαμε με χουρμαδιές και κάναμε ανάμεσά τους καλλιέργειες.

كِلْتَا ٱلْجَنَّتَيْنِ ءَاتَتْ أُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِم مِّنْهُ شَيْـًۭٔا ۚ وَفَجَّرْنَا خِلَـٰلَهُمَا نَهَرًۭا ﴿٣٣﴾

Και οι δύο κήποι παρήγαγαν τους καρπούς τους χωρίς καμία μείωση, και κάναμε να ρέει μέσα τους ένα ρυάκι.

وَكَانَ لَهُۥ ثَمَرٌۭ فَقَالَ لِصَـٰحِبِهِۦ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَنَا۠ أَكْثَرُ مِنكَ مَالًۭا وَأَعَزُّ نَفَرًۭا ﴿٣٤﴾

Και είχε (ο άπιστος) πολλούς καρπούς, και είπε (καυχόμενος) στον σύντροφό του καθώς συνομιλούσε μαζί του: «Έχω περισσότερο από σένα πλούτο και υποστηρικτές.»

وَدَخَلَ جَنَّتَهُۥ وَهُوَ ظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ قَالَ مَآ أَظُنُّ أَن تَبِيدَ هَـٰذِهِۦٓ أَبَدًۭا ﴿٣٥﴾

Και μπήκε στον κήπο του (μαζί με τον σύντροφό του), ενώ αδικούσε τον εαυτό του (με την απιστία και την αλαζονεία του), και είπε: «Δεν νομίζω να καταστραφεί αυτός (ο κήπος) ποτέ,

وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّدِدتُّ إِلَىٰ رَبِّى لَأَجِدَنَّ خَيْرًۭا مِّنْهَا مُنقَلَبًۭا ﴿٣٦﴾

ούτε νομίζω ότι θα έρθει ποτέ η Ώρα (της Ημέρας της Κρίσεως). Ακόμα κι αν (υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο ότι θα γίνει η ανάσταση και) θα επιστραφώ στον Κύριό μου, σίγουρα θα βρω ότι επιστράφηκα σε καλύτερο τόπο απ' αυτόν (τον κήπο).»

قَالَ لَهُۥ صَاحِبُهُۥ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَكَفَرْتَ بِٱلَّذِى خَلَقَكَ مِن تُرَابٍۢ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍۢ ثُمَّ سَوَّىٰكَ رَجُلًۭا ﴿٣٧﴾

Ο (πιστός) σύντροφός του του είπε καθώς συνομιλούσε μαζί του: «Αρνείσαι την πίστη σ' Αυτόν που σε δημιούργησε (δηλ. δημιούργησε τον Αδάμ) από χώμα, έπειτα (δημιούργησε τους απογόνους του) από Νούτφα (σταγόνες από αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φυλλών), και έπειτα σε διαμόρφωσε έναν άντρα;

لَّـٰكِنَّا۠ هُوَ ٱللَّهُ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ﴿٣٨﴾

Όμως εγώ λέω ότι Αυτός είναι ο Αλλάχ, ο Κύριός μου, και δεν αποδίδω στον Κύριό μου κανέναν στη λατρεία.

وَلَوْلَآ إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَآءَ ٱللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِٱللَّهِ ۚ إِن تَرَنِ أَنَا۠ أَقَلَّ مِنكَ مَالًۭا وَوَلَدًۭا ﴿٣٩﴾

Αν μόνο όταν μπήκες στον κήπο σου είχες πει: «Ό,τι θέλει ο Αλλάχ, οπωσδήποτε γίνεται, δεν υπάρχει δύναμη (να αποκτήσω ή προστατεύσω αυτόν τον κήπο) παρά μόνο με την άδεια και την υποστήριξη του Αλλάχ.», (αυτό θα ήταν καλύτερο για σένα). Αν με βλέπεις ότι έχω λιγότερα από σένα πλούτη και παιδιά (και γι' αυτό καυχιέσαι αλαζονικά),

فَعَسَىٰ رَبِّىٓ أَن يُؤْتِيَنِ خَيْرًۭا مِّن جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًۭا زَلَقًا ﴿٤٠﴾

τότε ίσως ο Κύριός μου να μου δώσει κάτι καλύτερο από τον κήπο σου και να στείλει σ' αυτόν (τον κήπο σου, λόγω της απιστίας σου) μία τιμωρία από τον ουρανό, και έτσι να γίνει (ο κήπος σου) μία άγονη ολισθηρή γη.

أَوْ يُصْبِحَ مَآؤُهَا غَوْرًۭا فَلَن تَسْتَطِيعَ لَهُۥ طَلَبًۭا ﴿٤١﴾

Ή το νερό του (κήπου) να βυθιστεί (μακριά στη γη), οπότε δε θα μπορείς ποτέ να το φτάσεις.»

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِۦ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَىٰ مَآ أَنفَقَ فِيهَا وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ﴿٤٢﴾

Έπειτα, περικύκλωσε η καταστροφή όλους τους καρπούς του, και άρχισε να αναποδογυρίζει τις παλάμες του (με απογοήτευση) για όσα είχε ξοδέψει γι' αυτόν (τον κήπο), καθώς (ο κήπος) είχε καταρρεύσει στις πέργκολές του. Και είπε (μετανιωμένος): «Μακάρι να μην είχα αποδώσει στον Κύριό μου κανέναν εταίρο στη λατρεία!»

وَلَمْ تَكُن لَّهُۥ فِئَةٌۭ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مُنتَصِرًا ﴿٤٣﴾

Και δεν είχε καμία ομάδα (υποστηρικτών) για να τον προστατέψει από τον Αλλάχ, ούτε ο ίδιος μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του (από την τιμωρία του Αλλάχ).

هُنَالِكَ ٱلْوَلَـٰيَةُ لِلَّهِ ٱلْحَقِّ ۚ هُوَ خَيْرٌۭ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌ عُقْبًۭا ﴿٤٤﴾

Τότε (σε τέτοιες περιστάσεις), όλη η υποστήριξη (η κηδεμονία και η κυριαρχία) ανήκει μόνο στον Αλλάχ, τον Έναν Αληθινό Θεό (και επιστρέφει ο άνθρωπος με πλήρη υποταγεί μόνο σ' Αυτόν). Αυτός έχει την καλύτερη ανταμοιβή και έχει τον καλύτερο τελικό προορισμό (για τους πιστούς).

وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا كَمَآءٍ أَنزَلْنَـٰهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ فَٱخْتَلَطَ بِهِۦ نَبَاتُ ٱلْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًۭا تَذْرُوهُ ٱلرِّيَـٰحُ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ مُّقْتَدِرًا ﴿٤٥﴾

Δώσε τους (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες που ζήτησαν να απομακρύνεις τους φτωχούς πιστούς για να καθίσουν να σε ακούσουν για το Ισλάμ) το παράδειγμα της εγκόσμιας ζωής: η οποία είναι σαν νερό που στείλαμε κάτω από τον ουρανό, και αναμείχθηκαν μαζί του τα φυτά της γης (και μεγάλωσαν), και έπειτα έγιναν άχυρα που τα σκόρπισαν οι άνεμοι. Πράγματι, ο Αλλάχ είναι για τα πάντα Ικανός.

ٱلْمَالُ وَٱلْبَنُونَ زِينَةُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَٱلْبَـٰقِيَـٰتُ ٱلصَّـٰلِحَـٰتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌ أَمَلًۭا ﴿٤٦﴾

Ο πλούτος και τα παιδιά είναι τα στολίδια της εγκόσμιας ζωής, αλλά οι ενάρετες πράξεις που θα μείνουν (δηλ. που θα μείνουν οι ανταμοιβές τους στη Μέλλουσα Ζωή), έχουν τις καλύτερες ανταμοιβές από τον Κύριό σου, και έχουν το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν (οι πιστοί, από ό,τι περιμένουν οι άπιστοι από τα πλούτη και τα παιδιά τους στην εγκόσμια ζωή).

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ ٱلْجِبَالَ وَتَرَى ٱلْأَرْضَ بَارِزَةًۭ وَحَشَرْنَـٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًۭا ﴿٤٧﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη, για) την Ημέρα που θα αφαιρέσουμε τα βουνά, και θα δεις τη γη να φανεί (χωρίς βουνά, κτίρια ή δέντρα), και θα τους συγκεντρώσουμε όλους και δε θα αφήσουμε απ' αυτούς κανέναν (χωρίς να τον αναστήσουμε).

وَعُرِضُوا۟ عَلَىٰ رَبِّكَ صَفًّۭا لَّقَدْ جِئْتُمُونَا كَمَا خَلَقْنَـٰكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍۭ ۚ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّن نَّجْعَلَ لَكُم مَّوْعِدًۭا ﴿٤٨﴾

Θα παρουσιαστούν ενώπιον του Κυρίου σου σε σειρές, (και θα τους ειπωθεί): «Πράγματι, ήρθατε σε Εμάς όπως σας δημιουργήσαμε την πρώτη φορά (μόνους, ξυπόλυτους και γυμνούς)! Αλλά ισχυριστήκατε ότι δε θα ορίζαμε για σας μία Ώρα (της Ημέρας της Κρίσεως, κατά την οποία θα αναστηθείτε και θα λογοδοτήσετε)!»

وَوُضِعَ ٱلْكِتَـٰبُ فَتَرَى ٱلْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَـٰوَيْلَتَنَا مَالِ هَـٰذَا ٱلْكِتَـٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةًۭ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحْصَىٰهَا ۚ وَوَجَدُوا۟ مَا عَمِلُوا۟ حَاضِرًۭا ۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًۭا ﴿٤٩﴾

Θα τοποθετηθεί το βιβλίο (των πράξεων στα χέρια τους, στο δεξί χέρι του πιστού, και στο αριστερό χέρι του άπιστου), και θα δεις τους κακούς να φοβηθούν από ό,τι (κακές πράξεις) είναι (γραμμένες) μέσα του. Θα πουν: «Αλίμονό μας! Τι γίνεται μ' αυτό το βιβλίο, δεν αφήνει ούτε μικρή, ούτε μεγάλη (πράξη), εκτός να την έχει καταγράψει;» Θα βρουν όλα όσα έκαναν γραμμένα (εκεί). Πράγματι, ο Κύριός σου δεν αδικεί κανέναν.

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ ٱلْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِۦٓ ۗ أَفَتَتَّخِذُونَهُۥ وَذُرِّيَّتَهُۥٓ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِى وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۢ ۚ بِئْسَ لِلظَّـٰلِمِينَ بَدَلًۭا ﴿٥٠﴾

Και (ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν είπαμε στους Αγγέλους, «Πέστε σε Σιτζούντ στάση (με τις παλάμες και τα μέτωπα στο έδαφος) ενώπιον του Αδάμ (ως χαιρετισμό και τιμή προς αυτόν, και όχι λατρεία).», έτσι έπεσαν όλοι σε Σιτζούντ στάση εκτός από τον Ιμπλίς, ο οποίος ήταν τζινν (και όχι Άγγελος), και έτσι παράκουσε την εντολή του Κυρίου του. Θα πάρετε λοιπόν (ω, άνθρωποι) αυτόν και τους απογόνους του ως κηδεμόνες (που θα τους υπακούτε) αντί Εμένα, παρόλο που είναι εχθροί σας; Τι άθλιο είναι αυτό για τους άδικους (ότι παίρνουν την υπακοή προς τον Ιμπλίς) ως αντάλλαγμα (της υπακοής προς Εμένα)!

۞ مَّآ أَشْهَدتُّهُمْ خَلْقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَلَا خَلْقَ أَنفُسِهِمْ وَمَا كُنتُ مُتَّخِذَ ٱلْمُضِلِّينَ عَضُدًۭا ﴿٥١﴾

(Εκείνους που τους παίρνουν οι άπιστοι ως κηδεμόνες και τους υπακούν -δηλ. τον Σατανά και τους απογόνους του-) δεν τους έκανα να είναι παρόν κατά τη δημιουργία των ουρανών και της Γης (για να Με βοηθήσουν), ούτε κατά τη δημιουργία των ιδίων (για να Με βοηθήσει ο ένας στη δημιουργία του άλλου). Ούτε θα έπαιρνα τους παραπλανητές για βοηθούς.

وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا۟ شُرَكَآءِىَ ٱلَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا۟ لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُم مَّوْبِقًۭا ﴿٥٢﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη, για) την Ημέρα που θα πει (ο Αλλάχ σ' εκείνους που Του απέδιδαν εταίρους στη λατρεία): «Καλέστε αυτούς που ισχυριστήκατε ότι είναι εταίροι Μου!» Έτσι θα τους καλέσουν, αλλά δε θα ανταποκριθούν σ' αυτούς, και θα κάνουμε ανάμεσά τους καταστροφή (τη Φωτιά όπου θα καταστραφούν όλοι τους).

وَرَءَا ٱلْمُجْرِمُونَ ٱلنَّارَ فَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُم مُّوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُوا۟ عَنْهَا مَصْرِفًۭا ﴿٥٣﴾

Οι κακοί θα δουν τη Φωτιά και θα βεβαιωθούν ότι θα πέσουν μέσα της, και δε θα βρουν καμία διαφυγή απ' αυτήν.

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ لِلنَّاسِ مِن كُلِّ مَثَلٍۢ ۚ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ أَكْثَرَ شَىْءٍۢ جَدَلًۭا ﴿٥٤﴾

Πράγματι, έχουμε διασαφηνίσει και δώσει σ' αυτό το Κορ’άν κάθε είδους παράδειγμα για τους ανθρώπους. Πράγματι, ο άνθρωπος είναι αυτός που διαπληκτίζεται περισσότερο (υπερασπιζόμενος την πλάνη έναντι της αλήθειας).

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤْمِنُوٓا۟ إِذْ جَآءَهُمُ ٱلْهُدَىٰ وَيَسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّهُمْ إِلَّآ أَن تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ ٱلْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ ٱلْعَذَابُ قُبُلًۭا ﴿٥٥﴾

Δεν εμπόδισε τους ανθρώπους να πιστέψουν, όταν τους ήρθε η καθοδήγηση (το Κορ’άν) και να ζητήσουν συγχώρεση από τον Κύριό τους, παρά μόνο (αυτό που ζήτησαν από τον Προφήτη, από πείσμα) να τους έρθει ο επαναλαμβανόμενος κανόνας του Αλλάχ (δηλ. η τιμωρία Του) που είχε έρθει στα προηγούμενα άδικα έθνη ή να τους έρθει η τιμωρία μπροστά στα μάτια τους.

وَمَا نُرْسِلُ ٱلْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ ۚ وَيُجَـٰدِلُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِٱلْبَـٰطِلِ لِيُدْحِضُوا۟ بِهِ ٱلْحَقَّ ۖ وَٱتَّخَذُوٓا۟ ءَايَـٰتِى وَمَآ أُنذِرُوا۟ هُزُوًۭا ﴿٥٦﴾

Δε στέλνουμε τους Αγγελιαφόρους παρά μόνο ως φορείς χαρμόσυνων ειδήσεων και προειδοποιητές. Αλλά εκείνοι που αρνήθηκαν την πίστη διαπληκτίζονται με την πλάνη για να απορρίψουν την αλήθεια μ' αυτήν (την πλάνη), και πήραν τα Εδάφιά Μου και αυτή (την τιμωρία) για την οποία έλαβαν την προειδοποίηση, ως αντικείμενο χλευασμού.

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِىَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ ۚ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرًۭا ۖ وَإِن تَدْعُهُمْ إِلَى ٱلْهُدَىٰ فَلَن يَهْتَدُوٓا۟ إِذًا أَبَدًۭا ﴿٥٧﴾

Ποιος είναι πιο άδικος απ' εκείνον που έλαβε νουθεσία από τα Εδάφια του Κυρίου του, αλλά αποστράφηκε απ' αυτά και ξέχασε (τις κακές συνέπειες που θα έχει για) ό,τι έχει διαπράξει (από απιστία και αμαρτίες)! Πράγματι, βάλαμε πέπλα πάνω στις καρδιές τους για να μην το καταλάβουν (το Κορ’άν) και (βάλαμε) κώφωση στα αυτιά τους (για να μην το ακούν με τρόπο που να τους κάνει να το καταλάβουν). Και αν τους καλέσεις (ω, Προφήτη) στην καθοδήγηση, δε θα καθοδηγηθούν τότε ποτέ (όσο υπάρχουν αυτά τα πέπλα).

وَرَبُّكَ ٱلْغَفُورُ ذُو ٱلرَّحْمَةِ ۖ لَوْ يُؤَاخِذُهُم بِمَا كَسَبُوا۟ لَعَجَّلَ لَهُمُ ٱلْعَذَابَ ۚ بَل لَّهُم مَّوْعِدٌۭ لَّن يَجِدُوا۟ مِن دُونِهِۦ مَوْئِلًۭا ﴿٥٨﴾

Ο Κύριός σου είναι ο Αλ-Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα), ο Οποίος έχει έλεος (προς τους δούλους Του). Αν θέλει να τιμωρήσει αυτούς (που αποστράφηκαν από τα Εδάφιά Του) για όσα διέπραξαν (χωρίς να τους δώσει καμία αναβολή), θα επίσπευδε γι' αυτούς το μαρτύριο (στην εγκόσμια ζωή, αλλά τους δίνει ευκαιρίες να στραφούν με μεταμέλεια προς Αυτόν). Ωστόσο, υπάρχει γι' αυτούς μία καθορισμένη Ώρα, από την οποία δε θα βρουν καμία διαφυγή.

وَتِلْكَ ٱلْقُرَىٰٓ أَهْلَكْنَـٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا۟ وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِم مَّوْعِدًۭا ﴿٥٩﴾

Αυτές οι (άπιστες) κωμοπόλεις (κοντά σας, όπως της φυλής ‘Αντ, της Μαδιάμ και της Θαμούντ), τις καταστρέψαμε όταν αδίκησαν (τον εαυτό τους με την απιστία), και είχαμε ορίσει μία καθορισμένη ώρα για την καταστροφή τους (η οποία όταν ήρθε, καταστράφηκαν).

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِفَتَىٰهُ لَآ أَبْرَحُ حَتَّىٰٓ أَبْلُغَ مَجْمَعَ ٱلْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِىَ حُقُبًۭا ﴿٦٠﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη) όταν ο Μωυσής είπε στον υπηρέτη του (τον Ιησού του Ναυή, αραβικά: Γιούσα‘ μπιν Νουν): «Ακόμα θα συνεχίσω να περπατάω μέχρι να φτάσω στο σημείο όπου συναντιούνται τα δύο σώματα νερού ή θα περπατήσω για πολύ καιρό (μέχρι να συναντήσω τον Αλ-Χάντιρ, για να μάθω απ' αυτόν).» [Αυτό ήταν όταν έμαθε από τον Αλλάχ για τον Αλ-Χάντιρ, που είχε περισσότερη γνώση απ' αυτόν. Και έμαθε ότι θα πρέπει να πάρει μαζί του ένα ψάρι σε ένα ψάθινο καλάθι, και όπου θα το χάσει, εκεί θα βρει τον Αλ-Χάντιρ].

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِى ٱلْبَحْرِ سَرَبًۭا ﴿٦١﴾

Όταν όμως έφτασαν στο σημείο όπου συναντιούνται (τα δύο σώματα νερού, κοιμήθηκε ο Μωυσής δίπλα σε έναν βράχο, και το ψάρι αναστήθηκε, και έτσι) έχασαν το ψάρι τους, το οποίο πήρε τον ανοιχτό δρόμο του στο νερό, (αλλά ο Ιησούς του Ναυή ξέχασε να ενημερώσει τον Μωυσή όταν ξύπνησε).

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَىٰهُ ءَاتِنَا غَدَآءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِن سَفَرِنَا هَـٰذَا نَصَبًۭا ﴿٦٢﴾

Όταν (ξύπνησε ο Μωυσής και) ξεπέρασαν εκείνο το μέρος, είπε (ο Μωυσής) στον υπηρέτη του: «Φέρε μας το πρωινό μας. Στ' αλήθεια, έχουμε πολλή κούραση απ' αυτό το ταξίδι μας.»

قَالَ أَرَءَيْتَ إِذْ أَوَيْنَآ إِلَى ٱلصَّخْرَةِ فَإِنِّى نَسِيتُ ٱلْحُوتَ وَمَآ أَنسَىٰنِيهُ إِلَّا ٱلشَّيْطَـٰنُ أَنْ أَذْكُرَهُۥ ۚ وَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِى ٱلْبَحْرِ عَجَبًۭا ﴿٦٣﴾

(Ο Ιησούς του Ναυή) είπε: «Θυμάσαι όταν καθήσαμε δίπλα σε έναν βράχο; Εκεί έχασα το ψάρι, και δε με έκανε να ξεχάσω να σου το αναφέρω αυτό, παρά μόνο ο Σατανάς, και (το ψάρι αναστήθηκε και) πήρε τον δρόμο του στο νερό με θαυμαστό τρόπο.»

قَالَ ذَٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِ ۚ فَٱرْتَدَّا عَلَىٰٓ ءَاثَارِهِمَا قَصَصًۭا ﴿٦٤﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Αυτό ακριβώς που επιδιώκαμε (επειδή εκεί θα βρούμε τον Αλ-Χάντιρ).» Έτσι γύρισαν πίσω, ακολουθώντας τα βήματά τους που άφησαν πριν.

فَوَجَدَا عَبْدًۭا مِّنْ عِبَادِنَآ ءَاتَيْنَـٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنْ عِندِنَا وَعَلَّمْنَـٰهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًۭا ﴿٦٥﴾

Έτσι, βρήκαν έναν από τους δούλους Μας (τον Αλ-Χάντιρ), στον οποίο χαρίσαμε έλεος από Μας και τον διδάξαμε γνώση από Μας.

قَالَ لَهُۥ مُوسَىٰ هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَىٰٓ أَن تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًۭا ﴿٦٦﴾

Ο Μωυσής του είπε (στον Αλ-Χάντιρ): «Θα μπορούσα να σε ακολουθήσω και να μου διδάξεις από ό,τι διδάχτηκες από ορθή γνώση (και καθοδήγηση που θα με ωφελήσει);»

قَالَ إِنَّكَ لَن تَسْتَطِيعَ مَعِىَ صَبْرًۭا ﴿٦٧﴾

Είπε (ο Αλ-Χάντιρ): «Δε θα μπορέσεις να έχεις υπομονή μαζί μου.

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَىٰ مَا لَمْ تُحِطْ بِهِۦ خُبْرًۭا ﴿٦٨﴾

Πώς θα μπορέσεις να έχεις υπομονή με κάτι για το οποίο δεν έχεις γνώση;»

قَالَ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ صَابِرًۭا وَلَآ أَعْصِى لَكَ أَمْرًۭا ﴿٦٩﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Θα με βρεις, αν θέλει ο Αλλάχ, υπομονετικό και δε θα παρακούσω καμία από τις εντολές σου.»

قَالَ فَإِنِ ٱتَّبَعْتَنِى فَلَا تَسْـَٔلْنِى عَن شَىْءٍ حَتَّىٰٓ أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًۭا ﴿٧٠﴾

Είπε (ο Αλ-Χάντιρ): «Αν λοιπόν με ακολουθήσεις, μη με ρωτήσεις για οποιοδήποτε πράγμα (κάνω) μέχρι εγώ να σου το αναφέρω (και να σου το εξηγήσω).»

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَا رَكِبَا فِى ٱلسَّفِينَةِ خَرَقَهَا ۖ قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا إِمْرًۭا ﴿٧١﴾

Αναχώρησαν λοιπόν και οι δύο, ώσπου όταν επιβιβάστηκαν σε ένα πλοίο, το τρύπησε (ο Αλ-Χάντιρ, παρόλο που οι ιδιοκτήτες του πλοίου, τους μετέφεραν δωρεάν ως σεβασμό για τον Αλ-Χάντιρ). (Ο Μωυσής) είπε: «Το τρύπησες για να πνίξεις τους επιβάτες του; Πράγματι, έχεις κάνει κάτι τρομερό!»

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَن تَسْتَطِيعَ مَعِىَ صَبْرًۭا ﴿٧٢﴾

(Ο Αλ-Χάντιρ) είπε: «Δε σου είχα πει ότι δε θα μπορέσεις να έχεις υπομονή μαζί μου;»

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِى بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرْهِقْنِى مِنْ أَمْرِى عُسْرًۭا ﴿٧٣﴾

(Ο Μωυσής) είπε: «Με συγχωρείς γι' αυτό που ξέχασα! Και μη μου κάνεις το θέμα μου (στο να μάθω από σένα) να είναι πολύ δύσκολο.»

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَا لَقِيَا غُلَـٰمًۭا فَقَتَلَهُۥ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًۭا زَكِيَّةًۢ بِغَيْرِ نَفْسٍۢ لَّقَدْ جِئْتَ شَيْـًۭٔا نُّكْرًۭا ﴿٧٤﴾

Στη συνέχεια, προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν ένα αγόρι και (ο Αλ-Χάντιρ) το σκότωσε. (Ο Μωυσής) είπε: «Σκότωσες μία αγνή (αθώα) ψυχή (που δεν έχει διαπράξει καμία αμαρτία, άδικα και) χωρίς να είναι αντίποινα για δολοφονία μίας άλλης (ψυχής); Πράγματι, έκανες κάτι τερατώδες!»