Διαβάστε τη Σελίδα 112 του Κορανίου

قَالُوا۟ يَـٰمُوسَىٰٓ إِنَّا لَن نَّدْخُلَهَآ أَبَدًۭا مَّا دَامُوا۟ فِيهَا ۖ فَٱذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّكَ فَقَـٰتِلَآ إِنَّا هَـٰهُنَا قَـٰعِدُونَ ﴿٢٤﴾

Είπαν: «Ω, Μωυσή! Δε θα μπούμε ποτέ σ' αυτή (την πόλη) όσο αυτοί είναι μέσα της. Πήγαινε εσύ και ο Κύριός σου και πολεμήστε, εμείς θα καθίσουμε εδώ!»

قَالَ رَبِّ إِنِّى لَآ أَمْلِكُ إِلَّا نَفْسِى وَأَخِى ۖ فَٱفْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ ٱلْقَوْمِ ٱلْفَـٰسِقِينَ ﴿٢٥﴾

Είπε (ο Μωυσής): «Κύριέ μου! Δεν έχω καμία εξουσία εκτός σ' εμένα και στον αδελφό μου, οπότε χώρισέ μας απ' αυτούς τους ανυπάκουους ανθρώπους.»

قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ ۛ أَرْبَعِينَ سَنَةًۭ ۛ يَتِيهُونَ فِى ٱلْأَرْضِ ۚ فَلَا تَأْسَ عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْفَـٰسِقِينَ ﴿٢٦﴾

(Ο Αλλάχ) είπε: «Αυτή η πόλη θα είναι απαγορευμένη γι' αυτούς για σαράντα χρόνια, κατά τα οποία θα περιπλανώνται στη γη (στην έρημο). Γι' αυτό, μη στεναχωριέσαι (ω, Μωυσή) για τους ανυπάκουους ανθρώπους.»

۞ وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ٱبْنَىْ ءَادَمَ بِٱلْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًۭا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ ٱلْـَٔاخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ ۖ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلْمُتَّقِينَ ﴿٢٧﴾

Αφηγήσου (ω, Μωχάμμαντ) σ' αυτούς (τους Εβραίους) με την αλήθεια την ιστορία των δύο γιων του Αδάμ (του Καμπήλ -Κάϊν- και του Χαμπήλ -Άβελ-), όταν και οι δύο πρόσφεραν μια θυσία (από καθέναν τους). Αλλά (η προσφορά) έγινε δεκτή από τον έναν (τον Χαμπήλ) και δεν έγινε δεκτή από τον άλλον (τον Καμπήλ). Είπε (ο Καμπήλ): «Θα σε σκοτώσω.» Είπε (ο Χαμπήλ): «Ο Αλλάχ δέχεται μόνο απ' αυτούς που φυλάσσονται από την τιμωρία Του (τηρώντας τις εντολές Του και απέχοντας από τις απαγορεύσεις Του).

لَئِنۢ بَسَطتَ إِلَىَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِى مَآ أَنَا۠ بِبَاسِطٍۢ يَدِىَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ ۖ إِنِّىٓ أَخَافُ ٱللَّهَ رَبَّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٨﴾

Εάν απλώσεις το χέρι σου προς εμένα για να με σκοτώσεις, δεν θα απλώσω το χέρι μου προς εσένα για να σε σκοτώσω! Πράγματι, φοβάμαι τον Αλλάχ, τον Κύριο όλων των κόσμων.

إِنِّىٓ أُرِيدُ أَن تَبُوٓأَ بِإِثْمِى وَإِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلنَّارِ ۚ وَذَٰلِكَ جَزَٰٓؤُا۟ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿٢٩﴾

(Συνέχισε ο Χαμπήλ λέγοντας για να τον φοβίσει) θέλω να κουβαλήσεις την αμαρτία (σου) εναντίον μου (του φόνου μου) μαζί μ' όλες τις προηγούμενες αμαρτίες σου, και έτσι θα είσαι ένας από τους κατοίκους της Φωτιάς. Αυτή είναι η τιμωρία των άδικων!»

فَطَوَّعَتْ لَهُۥ نَفْسُهُۥ قَتْلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُۥ فَأَصْبَحَ مِنَ ٱلْخَـٰسِرِينَ ﴿٣٠﴾

Αλλά ο ίδιος του ο εαυτός (Καμπήλ) τον παρότρυνε και του έκανε να φανεί δίκαιος ο φόνος του αδελφού του. Έτσι, τον σκότωσε και έγινε ένας από τους χαμένους!

فَبَعَثَ ٱللَّهُ غُرَابًۭا يَبْحَثُ فِى ٱلْأَرْضِ لِيُرِيَهُۥ كَيْفَ يُوَٰرِى سَوْءَةَ أَخِيهِ ۚ قَالَ يَـٰوَيْلَتَىٰٓ أَعَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هَـٰذَا ٱلْغُرَابِ فَأُوَٰرِىَ سَوْءَةَ أَخِى ۖ فَأَصْبَحَ مِنَ ٱلنَّـٰدِمِينَ ﴿٣١﴾

Έπειτα, ο Αλλάχ έστειλε ένα κοράκι να σκάψει το έδαφος (για να θάψει άλλο νεκρό κοράκι) για να του δείξει (στον Καμπήλ) πώς να θάψει το πτώμα του αδελφού του. Είπε (ο Καμπήλ): «Αλίμονό μου! Δεν κατάφερα ούτε να γίνω σαν αυτό το κοράκι για να θάψω το πτώμα του αδελφού μου;» Και έτσι έγινε ένας απ' αυτούς που έπεσαν σε τύψεις.