Διαβάστε τη Σελίδα 195 του Κορανίου

لَقَدِ ٱبْتَغَوُا۟ ٱلْفِتْنَةَ مِن قَبْلُ وَقَلَّبُوا۟ لَكَ ٱلْأُمُورَ حَتَّىٰ جَآءَ ٱلْحَقُّ وَظَهَرَ أَمْرُ ٱللَّهِ وَهُمْ كَـٰرِهُونَ ﴿٤٨﴾

Ήδη είχαν αναζητήσει (οι υποκριτές) να σπείρουν διχόνοια (μεταξύ των πιστών) από πριν (τη μάχη της Ταμπούκ, όπως έκανε ο Αμπντ Αλλάχ μπιν Ουμπάι κατά τη μάχη της Ούχουντ, όταν έφυγε με τους συντρόφους του), και είχαν επινοήσει συνωμοσίες εναντίον σου (ω, Προφήτη) μέχρι που ήρθε η αλήθεια (η νίκη) και επικράτησε η εντολή (η θρησκεία) του Αλλάχ, παρόλο που το μισούσαν αυτό.

وَمِنْهُم مَّن يَقُولُ ٱئْذَن لِّى وَلَا تَفْتِنِّىٓ ۚ أَلَا فِى ٱلْفِتْنَةِ سَقَطُوا۟ ۗ وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌۢ بِٱلْكَـٰفِرِينَ ﴿٤٩﴾

Και απ' αυτούς (τους υποκριτές) υπάρχει εκείνος (ο Τζαντ μπιν Κάις) που είπε (ψευδώς, στον Προφήτη): «Δώσε μου άδεια να μη βγω (για τη μάχη της Ταμπούκ) για να μη με κάνεις να πέσω στην αμαρτία (της μοιχείας αν πάω μακριά από τη γυναίκα μου σε τόσο μακρινό ταξίδι, επειδή έχω αδυναμία προς τις γυναίκες).» Πράγματι, αυτοί έχουν ήδη πέσει στην αμαρτία (της υποκρισίας), και πράγματι, η κόλαση θα περιβάλλει τους άπιστους.

إِن تُصِبْكَ حَسَنَةٌۭ تَسُؤْهُمْ ۖ وَإِن تُصِبْكَ مُصِيبَةٌۭ يَقُولُوا۟ قَدْ أَخَذْنَآ أَمْرَنَا مِن قَبْلُ وَيَتَوَلَّوا۟ وَّهُمْ فَرِحُونَ ﴿٥٠﴾

Αν σου συμβεί (ω, Προφήτη) κάτι καλό (από νίκη κλπ.), τους στεναχωρεί, αλλά αν σου συμβεί μια συμφορά, λένε: «Έχουμε πάρει τις προφυλάξεις μας από πριν (όταν δε βγήκαμε για τη μάχη με τους πιστούς, που κάποιοι σκοτώθηκαν και άλλοι έπεσαν σε αιχμαλωσία)!», και στρέφονται (προς τις οικογένειές τους) χαρούμενοι (για την ασφάλεια τους και για ό,τι έπαθαν οι πιστοί).

قُل لَّن يُصِيبَنَآ إِلَّا مَا كَتَبَ ٱللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَىٰنَا ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ ﴿٥١﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Τίποτα δε θα μας συμβεί παρά μόνο αυτό που ο Αλλάχ έχει ορίσει για μας. Αυτός είναι ο Κηδεμόνας (και ο Προστάτης) μας.» Και μόνο τον Αλλάχ ας εμπιστευτούν οι πιστοί.

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَآ إِلَّآ إِحْدَى ٱلْحُسْنَيَيْنِ ۖ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَن يُصِيبَكُمُ ٱللَّهُ بِعَذَابٍۢ مِّنْ عِندِهِۦٓ أَوْ بِأَيْدِينَا ۖ فَتَرَبَّصُوٓا۟ إِنَّا مَعَكُم مُّتَرَبِّصُونَ ﴿٥٢﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους υποκριτές): «Περιμένετε να μας συμβεί κάτι άλλο, εκτός ένα από τα δύο καλά (νίκη ή να είμαστε μάρτυρες); Αλλά εμείς περιμένουμε να σας πλήξει ο Αλλάχ με μία τιμωρία απ' Αυτόν ή με τα χέρια μας. Περιμένετε λοιπόν, κι εμείς περιμένουμε μαζί σας.»

قُلْ أَنفِقُوا۟ طَوْعًا أَوْ كَرْهًۭا لَّن يُتَقَبَّلَ مِنكُمْ ۖ إِنَّكُمْ كُنتُمْ قَوْمًۭا فَـٰسِقِينَ ﴿٥٣﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους υποκριτές): «Είτε ξοδεύετε ηθελημένα, είτε άθελά σας, δε θα γίνει αποδεκτό από σας, γιατί είστε ανυπάκουοι άνθρωποι.»

وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَـٰتُهُمْ إِلَّآ أَنَّهُمْ كَفَرُوا۟ بِٱللَّهِ وَبِرَسُولِهِۦ وَلَا يَأْتُونَ ٱلصَّلَوٰةَ إِلَّا وَهُمْ كُسَالَىٰ وَلَا يُنفِقُونَ إِلَّا وَهُمْ كَـٰرِهُونَ ﴿٥٤﴾

Δεν εμπόδισε, το να γίνουν αποδεκτά απ' αυτούς (τους υποκριτές) αυτά που ξόδεψαν, παρά μόνο ότι δεν πίστευαν στον Αλλάχ και στον Αγγελιαφόρο Του, δεν έρχονται στην προσευχή παρά νωχελικά και δεν ξοδεύουν παρά απρόθυμα.