Διαβάστε τη Σελίδα 442 του Κορανίου

۞ وَمَآ أَنزَلْنَا عَلَىٰ قَوْمِهِۦ مِنۢ بَعْدِهِۦ مِن جُندٍۢ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلِينَ ﴿٢٨﴾

Και δε στείλαμε μετά απ' αυτόν (και τον θάνατό του), στρατιώτες από τον ουρανό εναντίον του λαού του, ούτε θα το κάναμε (αφού η καταστροφή τους είναι κάτι εύκολο)!

إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةًۭ وَٰحِدَةًۭ فَإِذَا هُمْ خَـٰمِدُونَ ﴿٢٩﴾

Δεν ήταν παρά μόνο μία κραυγή, και αμέσως καταστράφηκαν.

يَـٰحَسْرَةً عَلَى ٱلْعِبَادِ ۚ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ﴿٣٠﴾

Αλίμονο στους (άπιστους) δούλους, (πόσο μεγάλες θα είναι οι τύψεις τους για τον εαυτό τους την Ημέρα της Ανάστασης)! Δεν τους ήρθε κανένας Αγγελιαφόρος, παρά να τον χλεύασαν!

أَلَمْ يَرَوْا۟ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ ٱلْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ ﴿٣١﴾

Δε βλέπουν (οι άπιστοι από τη φυλή Κουράις) πόσα (άπιστα) έθνη πριν απ' αυτούς έχουμε καταστρέψει, τα οποία δε θα επιστρέψουν ποτέ σ' αυτούς (στην εγκόσμια ζωή);

وَإِن كُلٌّۭ لَّمَّا جَمِيعٌۭ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ﴿٣٢﴾

Πράγματι, όλοι (οι άνθρωποι την Ημέρα της Ανάστασης) θα παρευρεθούν ενώπιόν Μας.

وَءَايَةٌۭ لَّهُمُ ٱلْأَرْضُ ٱلْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَـٰهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّۭا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ ﴿٣٣﴾

Ως Σημάδι γι' αυτούς (για την ανάσταση) είναι η νεκρή γη, που την αναζωογονούμε και φυτρώνουμε απ' αυτή σιτάρια, από τα οποία τρώνε,

وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّـٰتٍۢ مِّن نَّخِيلٍۢ وَأَعْنَـٰبٍۢ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ ٱلْعُيُونِ ﴿٣٤﴾

και κάνουμε σ' αυτή κήπους με χουρμαδιές και αμπέλια, και αναβλύζουμε μέσα της πηγές νερού,

لِيَأْكُلُوا۟ مِن ثَمَرِهِۦ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ﴿٣٥﴾

για να φάνε από τους καρπούς τους (των κήπων που τους έφτιαξε ο Αλλάχ), τους οποίους δεν έφτιαξαν τα χέρια τους. Μα δε θα γίνουν, λοιπόν, ευγνώμονες;

سُبْحَـٰنَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْأَزْوَٰجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ ﴿٣٦﴾

Δόξα σ' Αυτόν που δημιούργησε όλα τα ζευγάρια (αρσενικά και θηλυκά) από ό,τι παράγει η γη, καθώς και από τον εαυτό τους (τους ανθρώπους), και από ό,τι δε γνωρίζουν.

وَءَايَةٌۭ لَّهُمُ ٱلَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ ٱلنَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ ﴿٣٧﴾

Ως Σημάδι γι' αυτούς είναι η νύχτα: ότι αφαιρούμε απ' αυτή το φως της ημέρας, και έτσι μένουν στο σκοτάδι.

وَٱلشَّمْسُ تَجْرِى لِمُسْتَقَرٍّۢ لَّهَا ۚ ذَٰلِكَ تَقْدِيرُ ٱلْعَزِيزِ ٱلْعَلِيمِ ﴿٣٨﴾

Και ότι ο ήλιος τρέχει σε μία καθορισμένη τροχιά (για έναν καθορισμένο χρόνο, μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης). Αυτό είναι που το έχει ορίσει ο Αλ-‘Αζείζ (Παντοδύναμος, Ανίκητος), ο Αλ-‘Αλείμ (Παντογνώστης).

وَٱلْقَمَرَ قَدَّرْنَـٰهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَٱلْعُرْجُونِ ٱلْقَدِيمِ ﴿٣٩﴾

Και ότι για το φεγγάρι έχουμε ορίσει συγκεκριμένες φάσεις (ημισέληνο, πανσέληνο κλπ.), έως ότου επιστρέψει (σε ημισέληνο στην αρχή του σεληνιακό μήνα) σαν ένα παλιό ξεραμένο κοτσάνι χουρμαδιάς.

لَا ٱلشَّمْسُ يَنۢبَغِى لَهَآ أَن تُدْرِكَ ٱلْقَمَرَ وَلَا ٱلَّيْلُ سَابِقُ ٱلنَّهَارِ ۚ وَكُلٌّۭ فِى فَلَكٍۢ يَسْبَحُونَ ﴿٤٠﴾

Δεν επιτρέπεται στον ήλιο να προλάβει το Φεγγάρι (με το να εμφανιστεί τη νύχτα και να αφαιρέσει το φως του), ούτε επιτρέπεται στη νύχτα να ξεπερνά την ημέρα. Όλα τους κολυμπούν με ακρίβεια στις τροχιές τους.