Διαβάστε τη Σελίδα 482 του Κορανίου

۞ إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ ٱلسَّاعَةِ ۚ وَمَا تَخْرُجُ مِن ثَمَرَٰتٍۢ مِّنْ أَكْمَامِهَا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ أُنثَىٰ وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِۦ ۚ وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكَآءِى قَالُوٓا۟ ءَاذَنَّـٰكَ مَا مِنَّا مِن شَهِيدٍۢ ﴿٤٧﴾

Σ' Αυτόν (και μόνο) ανήκει η γνώση της Ώρας. Κανένας καρπός δε βγαίνει από το φλοιό του, και κανένα θηλυκό δεν κυοφορεί ή γεννά παρά μόνο με τη γνώση Του. Την Ημέρα που θα τους καλέσει (τους άπιστους): «Πού είναι οι (υποτιθέμενοι) εταίροι Μου (που τους αποδίδατε σε Εμένα ως εταίρους στη λατρεία);» (Οι άπιστοι) θα πουν: «Δηλώνουμε ενώπιόν Σου ότι κανείς από μας (τώρα) δε μαρτυρά κάτι τέτοιο.»

وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَدْعُونَ مِن قَبْلُ ۖ وَظَنُّوا۟ مَا لَهُم مِّن مَّحِيصٍۢ ﴿٤٨﴾

Θα τους εγκαταλείψει ό,τι επικαλέστηκαν (και απέδιδαν ως εταίρους στον Αλλάχ στη λατρεία) πριν, και θα ξέρουν με βεβαιότητα ότι δεν έχουν καμία διαφυγή.

لَّا يَسْـَٔمُ ٱلْإِنسَـٰنُ مِن دُعَآءِ ٱلْخَيْرِ وَإِن مَّسَّهُ ٱلشَّرُّ فَيَـُٔوسٌۭ قَنُوطٌۭ ﴿٤٩﴾

Ο άνθρωπος (ο άπιστος) δεν κουράζεται να ζητά τα καλά αγαθά (από πλούτη κλπ.), αλλά αν τον αγγίξει το κακό, βρίσκεται σε απόγνωση (από το να βρει διέξοδο) και είναι απελπισμένος (ότι δε θα λάβει το έλεος του Αλλάχ).

وَلَئِنْ أَذَقْنَـٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنَّا مِنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَـٰذَا لِى وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّىٓ إِنَّ لِى عِندَهُۥ لَلْحُسْنَىٰ ۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍۢ ﴿٥٠﴾

Αλλά αν του δώσουμε έλεος από Εμάς αφού τον έπληξαν οι αντιξοότητες, θα πει: «Αυτό ανήκει σε μένα (επειδή το αξίζω), και δε νομίζω ότι η Ώρα θα έρθει ποτέ, αλλά και αν επιστρέψω στον Κύριό μου, σίγουρα θα έχω από Αυτόν την καλύτερη ανταμοιβή (τον Παράδεισο).» Πράγματι, θα ενημερώσουμε αυτούς που αρνήθηκαν την πίστη για ό,τι έκαναν και θα τους κάνουμε να γευτούν ένα σκληρό μαρτύριο.

وَإِذَآ أَنْعَمْنَا عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ أَعْرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ فَذُو دُعَآءٍ عَرِيضٍۢ ﴿٥١﴾

Όταν δίνουμε μία χάρη στον άνθρωπο (τον άπιστο), αποστρέφεται (με αχαριστία) και απομακρύνεται (από την υπακοή με αλαζονεία), αλλά όταν τον πλήττει το κακό, καταφεύγει σε πολλές επικλήσεις.

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِن كَانَ مِنْ عِندِ ٱللَّهِ ثُمَّ كَفَرْتُم بِهِۦ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِى شِقَاقٍۭ بَعِيدٍۢ ﴿٥٢﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους ειδωλολάτρες): «Πείτε μου, αν αυτό το (Κορ’άν) είναι από τον Αλλάχ (όπως σας πληροφόρησα), και έπειτα εσείς το αρνηθήκατε, τότε ποιος είναι πιο παραπλανημένος απ' αυτόν που αντιτίθεται πολύ (στην αλήθεια);»

سَنُرِيهِمْ ءَايَـٰتِنَا فِى ٱلْـَٔافَاقِ وَفِىٓ أَنفُسِهِمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ ٱلْحَقُّ ۗ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُۥ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ﴿٥٣﴾

Πράγματι, θα τους δείξουμε τα Σημάδια Μας στον ορίζοντα (και στο σύμπαν), και στους εαυτούς τους, μέχρι να γίνει φανερό σ' αυτούς ότι αυτό (το Κορ’άν) είναι η αλήθεια. Δεν αρκεί ότι ο Κύριός σου είναι ο Μάρτυρας στα πάντα;

أَلَآ إِنَّهُمْ فِى مِرْيَةٍۢ مِّن لِّقَآءِ رَبِّهِمْ ۗ أَلَآ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۢ مُّحِيطٌۢ ﴿٥٤﴾

Πράγματι, έχουν αμφιβολίες για τη συνάντηση με τον Κύριό τους. Αλλά πράγματι, Αυτός περιβάλλει τα πάντα (με τη γνώση και τη δύναμή Του).