Διαβάστε τη Σελίδα 554 του Κορανίου

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِذَا نُودِىَ لِلصَّلَوٰةِ مِن يَوْمِ ٱلْجُمُعَةِ فَٱسْعَوْا۟ إِلَىٰ ذِكْرِ ٱللَّهِ وَذَرُوا۟ ٱلْبَيْعَ ۚ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌۭ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿٩﴾

Ω, εσείς που πιστεύετε! Όταν γίνεται η κλήση (Αδάν) για την προσευχή της Παρασκευής (Αλ-Τζούμου‘α), σπεύστε για τη μνημόνευση του Αλλάχ (δηλ. για να ακούσετε το κήρυγμα και να τελέσετε την προσευχή). Και αφήστε τις συναλλαγές. Αυτό είναι καλύτερο για σας, αν το γνωρίζετε!

فَإِذَا قُضِيَتِ ٱلصَّلَوٰةُ فَٱنتَشِرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ وَٱبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِ ٱللَّهِ وَٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًۭا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿١٠﴾

Κι όταν τελειώσει η προσευχή (της Παρασκευής), τότε σκορπιστείτε στη γη (όπου θέλετε) και επιδιώξτε από την γενναιοδωρία του Αλλάχ (δουλεύοντας κλπ.). Και να μνημονεύετε πολύ τον Αλλάχ, ίσως και να επιτύχετε.

وَإِذَا رَأَوْا۟ تِجَـٰرَةً أَوْ لَهْوًا ٱنفَضُّوٓا۟ إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَآئِمًۭا ۚ قُلْ مَا عِندَ ٱللَّهِ خَيْرٌۭ مِّنَ ٱللَّهْوِ وَمِنَ ٱلتِّجَـٰرَةِ ۚ وَٱللَّهُ خَيْرُ ٱلرَّٰزِقِينَ ﴿١١﴾

Κι όταν δουν (κάποιοι Μουσουλμάνοι) κάποια εμπορική συναλλαγή ή κάποια διασκέδαση πηγαίνουν σ’ αυτά, και σε αφήνουν (ω, Μωχάμμαντ) να στέκεσαι όρθιος (ενώ παραδίδεις το κήρυγμα της Παρασκευής). Πες: «Αυτό που έχει ο Αλλάχ (από αμοιβή για σας) είναι καλύτερο από οποιαδήποτε διασκέδαση και από οποιαδήποτε εμπορική συναλλαγή! Κι ο Αλλάχ είναι ο Καλύτερος αυτών που παρέχουν μέσα και αγαθά βιοπορισμού.

إِذَا جَآءَكَ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ قَالُوا۟ نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُۥ وَٱللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ لَكَـٰذِبُونَ ﴿١﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) όταν οι υποκριτές έρχονται σ' εσένα, λένε (μόνο με τις γλώσσες τους): «Μαρτυρούμε ότι πράγματι είσαι ο Αγγελιαφόρος του Αλλάχ.» Ο Αλλάχ γνωρίζει ότι είσαι (βέβαια) ο Αγγελιαφόρος Του, και ο Αλλάχ μαρτυρά ότι οι υποκριτές είναι ψεύτες (που λένε με τις γλώσσες τους αυτό που δεν υπάρχει στις καρδιές τους).

ٱتَّخَذُوٓا۟ أَيْمَـٰنَهُمْ جُنَّةًۭ فَصَدُّوا۟ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُمْ سَآءَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٢﴾

Έκαναν τους όρκους τους (ότι είναι πιστοί, ως) προπέτασμα (για την υποκρισία τους). Και έτσι εμπόδισαν (τους ανθρώπους) από το δρόμο του Αλλάχ (μέσω των αμφιβολιών που εγείρουν). Στ’ αλήθεια, άθλιο είναι αυτό που έκαναν.

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ ءَامَنُوا۟ ثُمَّ كَفَرُوا۟ فَطُبِعَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ ﴿٣﴾

Αυτό επειδή πίστεψαν (μόνο με τις γλώσσες τους) και έπειτα απίστησαν (μέσα τους)· επομένως σφραγίστηκαν οι καρδιές τους, κι έτσι δεν καταλαβαίνουν (ποιο είναι το όφελός τους).

۞ وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ ۖ وَإِن يَقُولُوا۟ تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ ۖ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌۭ مُّسَنَّدَةٌۭ ۖ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ ۚ هُمُ ٱلْعَدُوُّ فَٱحْذَرْهُمْ ۚ قَـٰتَلَهُمُ ٱللَّهُ ۖ أَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ ﴿٤﴾

Όταν τους βλέπεις (ω, θεατή), θαυμάζεις το σώμα τους (και τις μορφές τους)· και όταν μιλούν, ακούς τα λόγια τους (λόγω της ευγλωττίας τους). Αλλά αυτοί είναι σαν κομμάτια ξύλου στηριγμένα (σε έναν τοίχο, επειδή δε μπορούν να σταθούν μόνα τους, και είναι κούφια από μέσα, χωρίς ζωή, γνώση ή πίστη). Νομίζουν πως κάθε κραυγή είναι εναντίον τους (λόγω της μεγάλης δειλίας τους). (Ω, Αγγελιαφόρε) αυτοί είναι οι εχθροί, γι’ αυτό πρόσεξέ τους. Ας τους καταραστεί ο Αλλάχ. Πώς απομακρύνονται (από την πίστη αφού τους ήρθαν οι ξεκάθαρες αποδείξεις);