Διαβάστε το Ρουκού 94 του Κορανίου

وَإِذَا نَادَيْتُمْ إِلَى ٱلصَّلَوٰةِ ٱتَّخَذُوهَا هُزُوًۭا وَلَعِبًۭا ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌۭ لَّا يَعْقِلُونَ ﴿٥٨﴾

Και όταν καλείτε για προσευχή (μέσω του Αδάν -το κάλεσμα για προσευχή-), το παίρνουν ως κάτι αστείο και παιχνίδι. Αυτό επειδή είναι ένας λαός που δεν συλλογίζεται.

قُلْ يَـٰٓأَهْلَ ٱلْكِتَـٰبِ هَلْ تَنقِمُونَ مِنَّآ إِلَّآ أَنْ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَآ أُنزِلَ مِن قَبْلُ وَأَنَّ أَكْثَرَكُمْ فَـٰسِقُونَ ﴿٥٩﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Ω, άνθρωποι του Βιβλίου (Εβραίοι και Χριστιανοί)! Μας κατηγορείτε μόνο επειδή πιστεύουμε στον Αλλάχ και σ' ό,τι στάλθηκε σ' εμάς και σ' ό,τι στάλθηκε από πριν, και ότι οι περισσότεροι απ' εσάς είναι ανυπάκουοι;» [Αυτό που μας κατηγορείτε είναι αξιέπαινο γι' εμάς, όχι κατακριτέο].

قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُم بِشَرٍّۢ مِّن ذَٰلِكَ مَثُوبَةً عِندَ ٱللَّهِ ۚ مَن لَّعَنَهُ ٱللَّهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ ٱلْقِرَدَةَ وَٱلْخَنَازِيرَ وَعَبَدَ ٱلطَّـٰغُوتَ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ شَرٌّۭ مَّكَانًۭا وَأَضَلُّ عَن سَوَآءِ ٱلسَّبِيلِ ﴿٦٠﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους πιστούς): «Να σας ενημερώσω γι' εκείνους που θα έχουν χειρότερη τιμωρία από τον Αλλάχ (απ' αυτούς τους ανυπάκουους); Είναι εκείνοι (οι πρόγονοί τους) που τους καταράστηκε ο Αλλάχ και υπέστησαν την οργή Του, και από τους οποίους μετέτρεψε κάποιους σε πιθήκους και χοίρους, και οι οποίοι λατρεύαν άλλους εκτός του Αλλάχ. Εκείνοι θα έχουν τη χειρότερη θέση (κατά τη Μέλλουσα Ζωή) και είναι εκείνοι που παραστράτησαν από τον ίσιο δρόμο (στην εγκόσμια ζωή).»

وَإِذَا جَآءُوكُمْ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا وَقَد دَّخَلُوا۟ بِٱلْكُفْرِ وَهُمْ قَدْ خَرَجُوا۟ بِهِۦ ۚ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا كَانُوا۟ يَكْتُمُونَ ﴿٦١﴾

Όταν (οι υποκριτές ανάμεσά τους) έρχονται σ' εσάς (ω, πιστοί) λένε (μόνο με τις γλώσσες τους): «Πιστεύουμε.», αλλά στ' αλήθεια, μπήκαν (σ' εσάς) με την απιστία (στις καρδιές τους) και βγήκαν (απ' εσάς) με την απιστία (στις καρδιές τους). Ο Αλλάχ γνωρίζει καλύτερα ό,τι κρύβουν.

وَتَرَىٰ كَثِيرًۭا مِّنْهُمْ يُسَـٰرِعُونَ فِى ٱلْإِثْمِ وَٱلْعُدْوَٰنِ وَأَكْلِهِمُ ٱلسُّحْتَ ۚ لَبِئْسَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٦٢﴾

Βλέπεις (ω, Προφήτη) πολλούς απ' αυτούς να σπεύδουν στην αμαρτία και την παράβαση και να καταναλώνουν απαγορευμένα κέρδη (από τοκογλυφία και δωροδοκία κλπ.). Πράγματι, πολύ άθλιο είναι αυτό που κάνουν!

لَوْلَا يَنْهَىٰهُمُ ٱلرَّبَّـٰنِيُّونَ وَٱلْأَحْبَارُ عَن قَوْلِهِمُ ٱلْإِثْمَ وَأَكْلِهِمُ ٱلسُّحْتَ ۚ لَبِئْسَ مَا كَانُوا۟ يَصْنَعُونَ ﴿٦٣﴾

Γιατί οι ραβίνοι και οι λόγιοι τους δεν τους απαγορεύουν να λένε λόγια αμαρτίας (από ψέματα και ψευδορκία κλπ.) και να καταναλώνουν απαγορευμένα κέρδη (από τοκογλυφία και δωροδοκία κλπ.); Πράγματι, πολύ άθλιο είναι αυτό που κάνουν (οι ραβίνοι τους που δεν τους απαγορεύουν το κακό)!

وَقَالَتِ ٱلْيَهُودُ يَدُ ٱللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا۟ بِمَا قَالُوا۟ ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَآءُ ۚ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًۭا مِّنْهُم مَّآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَـٰنًۭا وَكُفْرًۭا ۚ وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ ٱلْعَدَٰوَةَ وَٱلْبَغْضَآءَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ كُلَّمَآ أَوْقَدُوا۟ نَارًۭا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا ٱللَّهُ ۚ وَيَسْعَوْنَ فِى ٱلْأَرْضِ فَسَادًۭا ۚ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلْمُفْسِدِينَ ﴿٦٤﴾

Και οι Εβραίοι είπαν: «Το Χέρι του Αλλάχ είναι σφιχτό (δηλ. κράτησε από μας τις χάρες και τη γενναιοδωρία Του).» Ας σφιχτούν τα χέρια τους (από το να πράττουν το καλό) και καταραμένοι να είναι γι’ αυτό που είπαν. Στ’ αλήθεια, τα δύο Χέρια Του είναι απλωμένα (με το καλό και τη γενναιοδωρία) και δίνει όπως θέλει. Και αυτό που σου έχει σταλεί από τον Κύριό σου, θα αυξήσει πολλούς απ' αυτούς (λόγω της ζήλιας και του φθόνου τους) σε παράβαση και απιστία! Έχουμε ρίξει μεταξύ τους (των αιρέσεων τους) εχθρότητα και μίσος μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης. Όποτε ανάβουν φωτιά για πόλεμο, ο Αλλάχ τη σβήνει (σκορπίζοντας τη συγκέντρωσή τους και αφαιρώντας τη δύναμή τους). Διαδίδουν το κακό στη γη, και ο Αλλάχ δεν αγαπάει εκείνους που διαδίδουν το κακό.

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ ٱلْكِتَـٰبِ ءَامَنُوا۟ وَٱتَّقَوْا۟ لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَأَدْخَلْنَـٰهُمْ جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٦٥﴾

Και αν οι λαοί του Βιβλίου (Χριστιανοί και Εβραίοι) είχαν πιστέψει (στον Αλλάχ και στον Προφήτη Μωχάμμαντ) και είχαν φυλαχθεί από την τιμωρία του Αλλάχ (τηρώντας τις εντολές Του και αποφεύγοντας τις απαγορεύσεις Του), θα τους είχαμε πράγματι εξιλεώσει από τις αμαρτίες τους και θα τους είχαμε εισάγει στους κήπους της ευδαιμονίας (στον Παράδεισο).

وَلَوْ أَنَّهُمْ أَقَامُوا۟ ٱلتَّوْرَىٰةَ وَٱلْإِنجِيلَ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِم مِّن رَّبِّهِمْ لَأَكَلُوا۟ مِن فَوْقِهِمْ وَمِن تَحْتِ أَرْجُلِهِم ۚ مِّنْهُمْ أُمَّةٌۭ مُّقْتَصِدَةٌۭ ۖ وَكَثِيرٌۭ مِّنْهُمْ سَآءَ مَا يَعْمَلُونَ ﴿٦٦﴾

Και αν είχαν ενεργήσει σύμφωνα με την Τορά, το Ιν-τζήλ (το πρωτότυπο Ευαγγέλιο του Ιησού) και αυτό (το Κορ’άν) που έχει (τώρα) σταλεί σ' εκείνους από τον Κύριό τους, θα είχαν σίγουρα λάβει πρόνοια από πάνω τους (δηλ. βροχή) και από κάτω από τα πόδια τους (δηλ. καρπούς). Ανάμεσά τους βρίσκεται μια μετριοπαθής ομάδα (η οποία δεν έχει υπερβάλλει στην πίστη της στον Ιησού ισχυριζόμενη ότι είναι ο Ίδιος ο Αλλάχ, ούτε αρνήθηκε την πίστη στον Ιησού ισχυριζόμενη ότι είναι προϊόν μοιχείας, όπως ισχυρίστηκαν οι Εβραίοι, και όταν ήρθε ο Προφήτης Μωχάμμαντ, πίστεψε σ' αυτόν, όπως ο Αμπντ Αλλάχ μπιν Σαλλάμ και οι σύντροφοί του και άλλοι), αλλά οι περισσότεροι απ' αυτούς κάνουν το κακό.