روز 29 حضرت یحیی بن زکریا را گرامی میدارد، الگوی زهد در میان بناسرائیل. حدیثی بلند او را نشان میدهد که قومش را در بیتالمقدس گرد آورد تا پنج سخن برسانند: پرستش خدا بیآنکه چیزی شریکش کنند، نماز، روزه، صدقه و بسیار یاد کردن خدا. از روزه تصویر مشک در جیب میدهد: نفَس روزهدار نزد خدا از بوی مشک خوشبوتر است.
روز 29 رمضان 1448: یکشنبه 7 مارس 2027 (تاریخهای این ماه به رؤیت هلال بستگی دارد).
فهرست مطالب :
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37
حضرت یحیی از مردم و دنیای آنها کناره گرفته بود: دشتهای متروک جایگاهش بود، برگ درختان خوراکش، آب رودها نوشیدنیاش و گاهی ملخ. اشکانی که از خوف خدا میریخت، نشانههایی از رنج و خشیت بر گونههایش میگذاشت. روایت این صحنه را چنین نقل میکند: سه روز از دیدها پنهان شد و او را یافتند که در قبری که خود کند بود ایستاده و بر خود میگرید؛ در پاسخ به پدر نگرانش گفت: آن بیابان میان بهشت و آتش جز با اشک چشمگرایان پیموده نمیشود. زکریا او را به عبادتش واگذاشت: بگرید پس، پسرم.
حدیثی بلند که احمد، ترمذی، ابن ماجه و حاکم روایت کردهاند، یحیی را نشان میدهد که بناسرائیل را چنان فرا میخواند و گرد میآورد که مسجد بیتالمقدس را پُر کنند. پنج سخن برای عمل: پرستش خدا بیآنکه چیزی شریکش کنند، چون بندهای که دستمزدش را به غیر مولایش میپردازد؛ نماز که در آن خدا از رو کردن به سوی بنده بازنمیایستد تا وقتی بنده روی نگرداند؛ روزه که نفَسش نزد خدا از بوی مشک خوشبوتر است؛ صدقه که جان را میخرد چنانکه زندانی خویش را میخرد؛ و یاد خدا که دژی تسخیرنشدنی در برابر شیطان است.
پس در حالی که وی ایستاده [و] در محراب [خود] دعا میکرد، فرشتگان، او را ندا دردادند که: خداوند تو را به [ولادت] یحیی -که تصدیق کننده [حقانیت] کلمة الله [=عیسی] است، و بزرگوار و خویشتندار [=پرهیزنده از آنان] و پیامبری از شایستگان است- مژده میدهد.
قرآن 3:39
پایان او بهای سخن حقش بود: پادشاهی از دمشق میخواست زنی را به همسری گیرد که برای او حلال نبود؛ یحیی آن را نهی کرد، و زنی خونخواه سر او را گرفت. او را در حالی که در محرابش ایستاده و به نماز بود ذبح کردند و در نمازش تا واپسین نفس استوار و پابرجا ماند؛ سپس خداوند پادشاه، خانهاش و لشکرش را فرو بلعید. دانشمندان درباره جای مرگش اختلاف دارند: مسجدالاقصی یا دمشق، جایی که گفته میشود خون او مدتی دراز جوشید و باقی ماند. قرآن او را سروری خویشتندار و پیامبری از شایستگان و درستکاران معرفی میکند.
پنج سخن یحیی به روزهدار نقشه راه روز 29 را میدهد: پاک کردن توحیدش، مراقبت از نمازش، پیشکش کردن روزهاش همچون یک خوشبویی به درگاه خدا، گشودن دستش و پُر کردن زبان و دلش از ذکر، همان دژ. روزهداری که نفَسش با مشک مقایسه میشود میداند که پرهیزش چون هدیهای خوشبو به سوی خدا بالا میرود. یحیی بهای سخنش را جانش داد بیآنکه از بازداشتن حتی یک حرام دست بکشد: بر پا داشتن حق هزینه دارد، اما از آنچه میارزد بیشتر است. شبی که پس از افطار روز 29 فرا میرسد، واپسین شب فردی است که در آن جستجوی شب قدر میشود.
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37