آخرین

اسم «آخر» یعنی: کسی که پس از او چیزی بی پایان باقی نمی ماند. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تعمق در این نام، مؤمن را به جدا شدن از آنچه می گذرد، آماده شدن برای بازگشت به سوی خدا و وقف حال به آنچه پایدار است فرا می خواند. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.