آوردنده مرگ

اسم «موت‌آور» یعنی: کسی که مرگ را با حکمت و بدون ظلم مقدر کند. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تعمق در این نام، مؤمن را به احیای قلب با ایمان و اعمال نیک، آماده شدن برای رستاخیز و گذراندن عمر در طاعت فرا می خواند. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.