پادشاه

نام «شاه» به معنای: فرمانروای مطلق است که همه چیز را مالک و اداره می کند. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تأمّل در این نام، مؤمن را به فرمانروایی بر شهوات، انجام مسئولیت عادلانه و به یاد داشته باشید که تمام اختیارات واقعاً از آن خداست. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.