Διαβάστε το Ρουκού 500 του Κορανίου

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَـٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿٩﴾

Κι ο Φαραώ, κι αυτοί που προηγούνταν αυτού, κι οι ανεστραμμένες κωμοπόλεις (του λαού του Προφήτη Λωτ) διέπρατταν αισχρές αμαρτίες.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿١٠﴾

Παράκουσαν τον Αγγελιαφόρο του Κυρίου τους, κι έτσι Εκείνος τους άρπαξε δυνατά με μία σκληρή τιμωρία.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَـٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿١١﴾

Πράγματι, όταν το νερό σηκώθηκε πάνω από όλα (ο Κατακλυσμός του Νώε), Εμείς μεταφέραμε εσάς (δηλ. τους πιστούς προγόνους σας) στην πλεούμενη (Κιβωτό του Νώε).

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

Ώστε να την κάνουμε (την κιβωτό του Νώε) μια νουθεσία (και υπενθύμιση) για σας, και να τη διατηρήσουν εκείνα τα αυτιά που μπορούν να διατηρήσουν ό,τι ακούν (για τις επόμενες γενιές).

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Κι όταν (ο Άγγελος Ισραφήλ) θα φυσήξει το Κέρας (Σάλπιγγα) ένα φύσημα (το πρώτο φύσημα, που ανακοινώνει την καταστροφή του κόσμου).

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿١٤﴾

Κι η Γη και τα βουνά θα αφαιρεθούν από τα μέρη τους και θα συνθλιφθούν με ένα μόνο χτύπημα.

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿١٥﴾

Τότε, εκείνη την Ημέρα θα γίνει το (Μεγάλο) Αναπόφευκτο Γεγονός.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿١٦﴾

Κι ο ουρανός θα σχιστεί, και εκείνη την Ημέρα (ο ουρανός) θα είναι εξασθενημένος.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَـٰنِيَةٌۭ ﴿١٧﴾

Κι οι άγγελοι θα βρίσκονται στις πλευρές του (ουρανού), και εκείνη την Ημέρα, θα κουβαλήσουν το Θρόνο του Κυρίου σου από πάνω τους, οχτώ (άγγελοι).

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿١٨﴾

Εκείνη την Ημέρα θα παρουσιαστείτε (ω, άνθρωποι, ενώπιον του Κυρίου σας, για απολογισμό). Δε θα αποκρυφτεί κανένα μυστικό σας.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَـٰبِيَهْ ﴿١٩﴾

Έπειτα, όσο γι’ αυτόν που θα του δοθεί το βιβλίο (των καταγραφών των πράξεών) του στο δεξί του χέρι, θα πει (ευτυχισμένος): «Ορίστε! Διαβάστε το βιβλίο μου!

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَـٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿٢٠﴾

Στ’ αλήθεια, πίστευα (στην εγκόσμια ζωή) ότι θα συναντήσω τον απολογισμό μου (την Ημέρα της Κρίσεως και ότι θα λάβω την αμοιβή μου).»

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٢١﴾

Έτσι, αυτός θα βρεθεί σε μια ευχάριστη ζωή.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿٢٢﴾

Σ’ έναν υψηλό Παράδεισο.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿٢٣﴾

Του οποίου (Παραδείσου) οι καρποί θα βρίσκονται χαμηλά και κοντά (εύκολα να τους φτάσει).

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿٢٤﴾

Φάτε και πιείτε με άνεση, γι’ ό,τι κάνατε (από καλές πράξεις) τις προηγούμενες μέρες (στην εγκόσμια ζωή)!

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَـٰبِيَهْ ﴿٢٥﴾

Μα όσο γι’ αυτόν που θα του δοθεί το βιβλίο (των καταγραφών των πράξεών) του στο αριστερό του χέρι, θα πει (μετανιωμένος): «Μακάρι να μη μου είχε δοθεί το βιβλίο μου!

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿٢٦﴾

Ούτε να μάθαινα ποτέ πώς είναι ο απολογισμός μου.

يَـٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿٢٧﴾

Μακάρι (ο θάνατός μου κατά την εγκόσμια ζωή) να ήταν το τέλος μου (και να μην ανασταινόμουν από το θάνατό μου ποτέ).

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿٢٨﴾

Δεν με ωφέλησε ο πλούτος μου (ούτε με προστάτεψε σε τίποτε από την τιμωρία του Αλλάχ).

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَـٰنِيَهْ ﴿٢٩﴾

Με εγκατέλειψε (η εξουσία μου και) το επιχείρημά μου (που θα μπορούσα να πω για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου)!»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾

(Θα ειπωθεί στους αγγέλους - φύλακες της φωτιάς:) «Πάρτε τον και αλυσοδέστε τον (με τα χέρια του στο λαιμό)·

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾

Έπειτα, πετάξτε τον στο Πυρ για να καεί μέσα του.

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿٣٢﴾

Έπειτα, αλυσοδέστε τον (ολόκληρο) με μια αλυσίδα, το μήκος της οποίας είναι εβδομήντα πήχεις!»

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٣٣﴾

Στ’ αλήθεια, δεν πίστευε στον Αλλάχ, τον Μέγα.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿٣٤﴾

Ούτε προέτρεπε στο τάισμα του ενδεή (δηλ. ούτε αυτός τάιζε τους φτωχούς, ούτε προέτρεπε τους άλλους να το κάνουν).

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿٣٥﴾

Έτσι, Σήμερα δεν θα έχει εδώ κανέναν φίλο (για να τον προστατέψει από την τιμωρία).

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿٣٦﴾

Ούτε καμία τροφή, εκτός από το πύον (από τις πληγές του δέρματος των κατοίκων του Πυρός)·

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾

Το οποίο δεν θα το τρώνε παρά μόνο οι αμαρτωλοί (που επιμένουν στην απιστία τους).