خواندن صفحه 592 قرآن

بَلْ تُؤْثِرُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿١٦﴾

لیکن [شما] زندگی دنیا را بر می‌گزینید؛

وَٱلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ وَأَبْقَىٰٓ ﴿١٧﴾

با آنکه [جهان‌] آخرت نیکوتر و پایدارتر است.

إِنَّ هَـٰذَا لَفِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ ﴿١٨﴾

قطعاً در صحیفه‌های گذشته این [معنی‌] هست،

صُحُفِ إِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ﴿١٩﴾

صحیفه‌های ابراهیم و موسی.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَـٰشِيَةِ ﴿١﴾

آیا خبر «غاشیه» به تو رسیده است؟

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَـٰشِعَةٌ ﴿٢﴾

در آن روز، چهره‌هایی زبونند،

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ﴿٣﴾

که تلاش کرده، رنج [بیهوده‌] برده‌اند.

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ﴿٤﴾

[ناچار] در آتشی سوزان درآیند.

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ﴿٥﴾

از چشمه‌ای داغ نوشانیده شوند.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ﴿٦﴾

خوراکی جز خار خشک ندارند،

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ﴿٧﴾

[که‌] نه فربه کند، و نه گرسنگی را باز دارد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ﴿٨﴾

در آن روز، چهره‌هایی شادابند.

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ﴿٩﴾

از کوشش خود خشنودند.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿١٠﴾

در بهشت برین‌اند.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَـٰغِيَةًۭ ﴿١١﴾

سخن بیهوده‌ای در آنجا نشنوند.

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

در آن، چشمه‌ای روان باشد.

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ﴿١٣﴾

تختهایی بلند در آنجاست.

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ﴿١٤﴾

و قدحهایی نهاده شده.

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ﴿١٥﴾

و بالشهایی پهلوی هم [چیده‌].

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾

و فرشهایی [زربفت‌] گسترده.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾

آیا به شتر نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾

و به آسمان که چگونه برافراشته شده؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾

و به کوه‌ها که چگونه برپا داشته شده؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾

و به زمین که چگونه گسترده شده است؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ﴿٢١﴾

پس تذکر ده که تو تنها تذکردهنده‌ای.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿٢٢﴾

بر آنان تسلّطی نداری،

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾

مگر کسی که روی بگرداند و کفر ورزد،

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ﴿٢٤﴾

که خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب کند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ﴿٢٥﴾

در حقیقت، بازگشت آنان به سوی ماست،

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾

آنگاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست.