خواندن رکوع 500 قرآن

ٱلْحَآقَّةُ ﴿١﴾

آن رخ دهنده.

مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿٢﴾

چیست آن رخ دهنده؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿٣﴾

و چه دانی که آن رخ دهنده چیست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿٤﴾

ثمود و عاد، آن حادثه کوبنده را تکذیب کردند.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿٥﴾

اما ثمود به [سزای‌] سرکشی [خود] به هلاکت رسیدند.

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿٦﴾

و اما عاد، به [وسیله‌] تندبادی توفنده سرکش هلاک شدند.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَـٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿٧﴾

[که خدا] آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان بگماشت: در آن [مدت‌] مردم را فرو افتاده می‌دیدی، گویی آنها تنه‌های نخلهای میان تهی‌اند.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿٨﴾

آیا از آنان کسی را بر جای می‌بینی؟

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَـٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿٩﴾

و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و [مردم‌] شهرهای سرنگون شده [سدوم و عاموره‌] مرتکب خطا شدند.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿١٠﴾

و از امر فرستاده پروردگارشان سرپیچی کردند، و [خدا هم‌] آنان را به گرفتنی سخت، فرو گرفت.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَـٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿١١﴾

ما، چون آب طغیان کرد، شما را بر کشتی سوار نمودیم.

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

تا آن را برای شما [مایه‌] تذکری گردانیم و گوشهای شنوا آن را نگاه دارد.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

پس آنگاه که در صور یک بار دمیده شود.

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿١٤﴾

و زمین و کوه‌ها از جای خود برداشته شوند و هر دوی آنها با یک تکان ریز ریز گردند.

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿١٥﴾

پس آن روز است که واقعه [آنچنانی‌] وقوع یابد.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿١٦﴾

و آسمان از هم بشکافد، و در آن روز است که آن از هم گسسته باشد.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَـٰنِيَةٌۭ ﴿١٧﴾

و فرشتگان در اطراف [آسمان‌]اند، و عرش پروردگارت را آن روز، هشت [فرشته ] بر سر خود بر می‌دارند.

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿١٨﴾

در آن روز، شما [به پیشگاه خدا] عرضه می‌شوید، [و] پوشیده‌ای از شما پوشیده نمی‌ماند.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَـٰبِيَهْ ﴿١٩﴾

اما کسی که کارنامه‌اش به دست راستش داده شود، گوید: «بیایید و کتابم را بخوانید.

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَـٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿٢٠﴾

من یقین داشتم که به حساب خود می‌رسم.

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٢١﴾

پس او در یک زندگی خوش است:

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿٢٢﴾

در بهشتی برین،

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿٢٣﴾

[که‌] میوه هایش در دسترس است.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿٢٤﴾

بخورید و بنوشید، گواراتان باد، به [پاداش‌] آنچه در روزهای گذشته انجام دادید.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَـٰبِيَهْ ﴿٢٥﴾

و اما کسی که کارنامه‌اش به دست چپش داده شود، گوید: «ای کاش کتابم را دریافت نکرده بودم.

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿٢٦﴾

و از حساب خود خبردار نشده بودم.

يَـٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿٢٧﴾

ای کاش آن [مرگ‌] کار را تمام می‌کرد.

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿٢٨﴾

مال من، مرا سودی نبخشید.

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَـٰنِيَهْ ﴿٢٩﴾

قدرت من از [کف‌] من برفت.

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾

[گویند:] «بگیرید او را و در غل کشید.

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾

آنگاه میان آتشش اندازید.

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿٣٢﴾

پس در زنجیری که درازی آن هفتاد گز است وی را در بند کشید.

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٣٣﴾

چرا که او به خدای بزرگ نمی‌گروید.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿٣٤﴾

و به اطعام مسکین تشویق نمی‌کرد.

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿٣٥﴾

پس امروز او را در اینجا حمایتگری نیست.

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿٣٦﴾

و خوراکی جز چرکابه ندارد،

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾

که آن را جز خطاکاران نمی‌خورند.