خواندن صفحه 371 قرآن

وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍۢ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٨٤﴾

و برای من در [میان‌] آیندگان آوازه نیکو گذار،

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٨٥﴾

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان،

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٨٦﴾

و بر پدرم ببخشای که او از گمراهان بود،

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ ﴿٨٧﴾

و روزی که [مردم‌] برانگیخته می‌شوند رسوایم مکن:

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌۭ وَلَا بَنُونَ ﴿٨٨﴾

روزی که هیچ مال و فرزندی سود نمی‌دهد،

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍۢ ﴿٨٩﴾

مگر کسی که دلی پاک به سوی خدا بیاورد.

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ﴿٩٠﴾

و [آن روز] بهشت برای پرهیزگاران نزدیک می‌گردد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ﴿٩١﴾

و جهنم برای گمراهان نمودار می‌شود.

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٩٢﴾

و به آنان گفته می‌شود: «آنچه جز خدا می‌پرستیدید کجایند؟

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ ﴿٩٣﴾

آیا یاریتان می‌کنند یا خود را یاری می‌دهند؟

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ ﴿٩٤﴾

پس آنها و همه گمراهان در آن [آتش‌] افکنده می‌شوند،

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ﴿٩٥﴾

و [نیز] همه سپاهیان ابلیس.

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ﴿٩٦﴾

آنها در آنجا با یکدیگر ستیزه می‌کنند [و] می‌گویند:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَـٰلٍۢ مُّبِينٍ ﴿٩٧﴾

«سوگند به خدا که ما در گمراهی آشکاری بودیم،

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٩٨﴾

آنگاه که شما را با پروردگار جهانیان برابر می‌کردیم،

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ ﴿٩٩﴾

و جز تباهکاران ما را گمراه نکردند،

فَمَا لَنَا مِن شَـٰفِعِينَ ﴿١٠٠﴾

در نتیجه شفاعتگرانی نداریم،

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍۢ ﴿١٠١﴾

و نه دوستی نزدیک.

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةًۭ فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١٠٢﴾

و ای کاش که بازگشتی برایِ ما بود و از مؤمنان می‌شدیم.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٠٣﴾

حقاً در این [سرگذشت درس‌] عبرتی است و[لی‌] بیشترشان مؤمن نبودند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٠٤﴾

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٠٥﴾

قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٠٦﴾

چون برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ﴿١٠٧﴾

من برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم؛

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٠٨﴾

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید،

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٠٩﴾

و بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١١٠﴾

پس، از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

۞ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ ﴿١١١﴾

گفتند: «آیا به تو ایمان بیاوریم و حال آنکه فرومایگان از تو پیروی کرده‌اند؟»