الحشر (الحشر) واژه به واژه، به‌طور کامل: مدنی، نازل شده در مدینه، 24 آیه، 445 واژه. هر آیه به عربی با ترجمه فارسی نمایش داده می‌شود، سپس واژه به واژه شکسته می‌شود، هر واژه با آوانگاری و معنی آن.
با 445 واژه برای یادگیری، سوره الحشر حتی بدون دانستن خواندن عربی در دسترس می‌شود: آوانگاری تلفظ را راهنمایی می‌کند و معنی، معنا را می‌رساند. هر واژه را تکرار کنید، سپس کل آیه را دوباره بخوانید: این مؤثرترین روش برای حفظ این سوره، فهم نماز و غنی کردن واژگان قرآنی شماست.
اوست که کافرانِ از اهل کتاب را در نخستین بیرون راندن دسته جمعی از خانه هایشان بیرون راند. [شما اهل ایمان] رفتنشان را گمان نمی بردید، و خودشان پنداشتند که حصارها و دژهای استوارشان در برابر خدا [از تبعید و در به دری آنان] جلوگیری خواهد کرد ولی [اراده کوبنده] خدا از آنجا که گمان نمی کردند به سراغشان آمد و در دل هایشان رعب و ترس افکند به گونه ای که خانه هایشان را به دست خود و به دست مؤمنان ویران کردند. پس ای صاحبان بینش و بصیرت! عبرت گیرید.
آنچه از درخت خرما [که در مالکیّت این دشمنان غدّار بود] بریدید یا آنها را بر ریشه ها و تنه هایش رها کردید، به فرمان خدا بود، تا نافرمانان را زبون و رسوا کند.
اموال و زمین هایی را که خدا به عنوان غنیمت به پیامبرش بازگرداند، شما برای به دست آوردنش اسب و شتری نتازاندید [و در نتیجه به زحمت نیفتادید]، ولی خدا پیامبرانش را بر هر که بخواهد مسلط و چیره می کند، و خدا بر هر کاری تواناست.
آنچه خدا از [اموال و زمین های] اهل آن آبادی ها به پیامبرش بازگرداند اختصاص به خدا و پیامبر و اهل بیت پیامبر و یتیمان و مستمندان و در راه ماندگان دارد، تا میان ثرومندان شما دست به دست نگردد. و [از اموال و احکام و معارف دینی] آنچه را پیامبر به شما عطا کرد بگیرید و از آنچه شما را نهی کرد، باز ایستید و از خدا پروا کنید؛ زیرا خدا سخت کیفر است.
مَّآmāآن چه
أَفَآءَafāaغنیمت داد، بهره جنگی نصیب کرد
ٱللَّهُl-lahuخداوند
عَلَىٰʿalāبر
رَسُولِهِۦrasūlihiفرستاده‌اش
مِنْminاز
أَهْلِahliاهل
ٱلْقُرَىٰl-qurāمکه
فَلِلَّهِfalillahiپس برای خدا
وَلِلرَّسُولِwalilrrasūliو برای رسول
وَلِذِىwalidhīو برای صاحب
ٱلْقُرْبَىٰl-qur'bāخويشاوندي
وَٱلْيَتَـٰمَىٰwal-yatāmāو يتيمان
وَٱلْمَسَـٰكِينِwal-masākīniو مستمندان
وَٱبْنِwa-ib'niو در راه مانده
ٱلسَّبِيلِl-sabīliو در راه مانده
كَىْkay0
لَاlāتا اینکه نباشد
يَكُونَyakūnaتا اینکه نباشد
دُولَةًۢdūlatanدست به دست گردیدن
بَيْنَbaynaبين
ٱلْأَغْنِيَآءِl-aghniyāiتوانگران
مِنكُمْ ۚminkumاز شما
وَمَآwamāو آن چه
ءَاتَىٰكُمُātākumuداد به شما، فرمان داد به شما
ٱلرَّسُولُl-rasūluپيامبر
فَخُذُوهُfakhudhūhuپس بگیرید آن را
وَمَاwamāو آن چه
نَهَىٰكُمْnahākumنهی کرد شما را
عَنْهُʿanhuاز آن
فَٱنتَهُوا۟ ۚfa-intahūپس باز ایستید، پس اطاعت کنید
[بخشی از غنایم] برای فقیران مهاجری است که از دیار و اموالشان بیرون رانده شده اند، در حالی که فضل و خشنودی خدا را می جویند وخدا وپیامبرش را یاری می کنند، اینان همان راستگویانند.
و [برای] کسانی [از انصار است] که پیش از مهاجران در سرای هجرت و ایمان [یعنی مدینه] جای گرفتند، [و] کسانی را که به سوی آنان هجرت کرده اند دوست دارند، و در سینه های خود نیاز و چشم داشتی به آنچه به مهاجران داده شده است نمی یابند، و آنان را بر خود ترجیح می دهند، گرچه خودشان را نیاز شدیدی [به مال و متاع] باشد. و کسانی را که از بخل و حرصشان بازداشته اند، اینان همان رستگارانند.
وَٱلَّذِينَwa-alladhīnaو كساني كه
تَبَوَّءُوtabawwaūمنزل و مأوی آماده کردند
ٱلدَّارَl-dāraخانه
وَٱلْإِيمَـٰنَwal-īmānaو(سرای) ایمان
مِنminاز
قَبْلِهِمْqablihimقبل ايشان
يُحِبُّونَyuḥibbūnaدوست می دارند
مَنْmanکسی که
هَاجَرَhājaraمهاجرت کرد
إِلَيْهِمْilayhimبه سوي آنان
وَلَاwalāو نمي‌يابند
يَجِدُونَyajidūnaو نمي‌يابند
فِىfīدر
صُدُورِهِمْṣudūrihimسینه هایشان
حَاجَةًۭḥājatanنیازی
مِّمَّآmimmāاز آن چه
أُوتُوا۟ūtūبه آنها داده شد
وَيُؤْثِرُونَwayu'thirūnaو بر خود مقدم می دارند، و ایثار می کنند
و نیز کسانی که بعد از آنان [انصار و مهاجرین] آمدند در حالی که می گویند: پروردگارا! ما و برادرانمان را که به ایمان بر ما پیشی گرفتند بیامرز، و در دل هایمان نسبت به مؤمنان، خیانت و کینه قرار مده. پروردگارا! یقیناً تو رؤوف و مهربانی.
آیا کسانی را که نفاق ورزیدند، ندیدی؟ که به برادران کافرشان از اهل کتاب می گویند: اگر شما را [از خانه و دیارتان] بیرون کردند، ما هم قطعاً با شما بیرون می آییم، و هرگز فرمان کسی را بر ضد شما اطاعت نمی کنیم، و اگر با شما جنگیدند، همانا شما را یاری می کنیم. و خدا گواهی می دهد که آنان دروغگویند.
۞ أَلَمْalamآيا نظر نكردي
تَرَtaraآيا نظر نكردي
إِلَىilāبه
ٱلَّذِينَalladhīnaكساني كه
نَافَقُوا۟nāfaqūمنافق شدند، دو رویی کردند
يَقُولُونَyaqūlūnaمي‌گويند
لِإِخْوَٰنِهِمُli-ikh'wānihimuبه برادرانشان
ٱلَّذِينَalladhīnaكساني كه
كَفَرُوا۟kafarūكفر ورزيدند
مِنْminاز
أَهْلِahliاهل
ٱلْكِتَـٰبِl-kitābiكتاب
لَئِنْla-inالبته اگر
أُخْرِجْتُمْukh'rij'tumبیرون رانده شدید
لَنَخْرُجَنَّlanakhrujannaالبته حتماً بیرون می آییم
مَعَكُمْmaʿakumهمراه شما
وَلَاwalāو اطاعت نمی کنیم
نُطِيعُnuṭīʿuو اطاعت نمی کنیم
فِيكُمْfīkumدر(باره)شما
أَحَدًاaḥadanاحدی
أَبَدًۭاabadanهرگز
وَإِنwa-inو اگر
قُوتِلْتُمْqūtil'tumجنگ شد با شما
لَنَنصُرَنَّكُمْlananṣurannakumالبته حتماً یاری می کنیم شما را
اگر [کافران از اهل کتاب را] بیرون کنند با آنان بیرون نمی روند، و اگر با آنان بجنگند آنان را یاری نمی دهند، و اگر یاری دهند در گرماگرم جنگ پشت کنان می گریزند، سپس [کافران اهل کتاب] یاری نمی شوند.
لَئِنْla-inالبته اگر
أُخْرِجُوا۟ukh'rijūبیرون رانده شدند
لَاlāخارج نمی شوند
يَخْرُجُونَyakhrujūnaخارج نمی شوند
مَعَهُمْmaʿahumبا ايشان
وَلَئِنwala-inو قطعاً اگر
قُوتِلُوا۟qūtilūجنگ شد با آنها
لَاlāیاری نمی کنند آنها را
يَنصُرُونَهُمْyanṣurūnahumیاری نمی کنند آنها را
وَلَئِنwala-inو قطعاً اگر
نَّصَرُوهُمْnaṣarūhumیاری کردند آنها را
لَيُوَلُّنَّlayuwallunnaالبته حتماً پشت می کنندو می گریزند
ٱلْأَدْبَـٰرَl-adbāraالبته حتماً پشت می کنندو می گریزند
[آری منافقان، کافران از اهل کتاب را در گرماگرم جنگ به هنگام خطر رها می کنند و می گریزند؛ زیرا] ترس آنان از شما در دل هایشان بیش از ترس از خداست؛ چون آنان قومی هستند که [حقایق را به خاطر کوردلی] نمی فهمند.
همه آنان [به صورت متحد و یک پارچه] با شما نمی جنگند مگر در آبادی هایی که دارای حصار و قلعه و دژ هستند، یا از پشت دیوارها، دلاوری آنان میان خودشان شدید است [ولی از رویارویی با شما می ترسند]، آنان را متحد و هم دست می پنداری در حالی که دل هایشان پراکنده است؛ زیرا آنان گروهی هستند که تعقّل نمی کنند.
[داستان این یهودی های نابکار بنی نظیر] مانند کسانی است که اندکی پیش از اینان [در پیرامون مدینه] بودند که سرانجام وخیم کارشان را چشیدند، و برای آنان عذابی دردناک است.
[داستان منافقان که کافران از اهل کتاب را با وعده های دروغ فریفتند] چون داستان شیطان است که به انسان گفت: کافر شو. هنگامی که کافر شد، گفت: من از تو بیزارم، من از خدا که پروردگار جهانیان است، می ترسم.
ای اهل ایمان! از خدا پروا کنید؛ و هر کسی باید با تأمل بنگرد که برای فردای خود چه چیزی پیش فرستاده است، و از خدا پروا کنید؛ یقیناً خدا به آنچه انجام می دهید، آگاه است.
اوست خدایی که جز او هیچ معبودی نیست، همان فرمانروای پاک، سالم از هر عیب و نقص، ایمنی بخش، چیره و مسلط، شکست ناپذیر، جبران کننده، شایسته بزرگی و عظمت است. خدا از آنچه شریک او قرار می دهند، منزّه است.
اوست خدا، آفریننده، نوساز، صورتگر، همه نام های نیکو ویژه اوست. آنچه در آسمان ها و زمین است همواره برای او تسبیح می گویند، و او توانای شکست ناپذیر و حکیم است.