سرچشمه نیکی

اسم سرچشمه خیر یعنی کسی که همه خوبی ها و احسان از او سرچشمه می گیرد. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تعمق در این نام، مؤمن را به بخشش بدون نمایش دعوت می کند، هر نعمتی را که از جانب خداست، می شناسد و سخاوتمندانه به خلق خدمت می کند. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.