روز 26 حضرت عزیر را بازمیگوید: از کنار دهکدهای ویران گذشت و در برابر قدرت خدا شگفتی کرد؛ خدا صد سال او را میراند و در برابر چشمش زنده کرد، در حالی که خوراکش دستنخورده مانده بود (سوره بقره، 259). در بازگشت نزد قومش، که کنیزکی سالخورده او را شناخت، تورات را برای بناسرائیل تجدید کرد، او که در میان پسرانش که پیر شده بودند جوان مانده بود. این روز به روزهدار یقین به رستاخیز و شکر روزیدهنده میآموزد.
روز 26 رمضان 1448: پنجشنبه 4 مارس 2027 (تاریخهای این ماه به رؤیت هلال بستگی دارد).
فهرست مطالب :
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37
حضرت عزیر بندهای شایسته و نیکوکار از بناسرائیل بود که به دانش گستردهاش از تورات شهرت داشت. در یکی از روزهای گرم و طاقتفرسا، با خرش در خرابهای پناه گرفت، در حالی که سبدی از انجیر و انگور با خود داشت. در جامی آب انگور فشرد و تکه نانی خشک در آن فرو برد. چشم به استخوانهای رهاشده آن دهکده انداخت و از سر شگفتی، نه شک، بر زبان آورد: خدا چگونه چنین پیکرهایی را زنده کند؟
پاسخ از مستقیمترین و روشنترین راه آمد: خداوند صد سال جانش را گرفت، سپس فرشتهای فرستاد که در برابر چشمش پیکرش را استخوان به استخوان بازآرود و سپس در آن روح دمید. چون از مدت خوابش پرسیدند، برآورد کرد که بهزحمت یک روز یا بخشی از روز گذشته است. فرشته او را از این گمان بازآورد و فرمان داد به خوراکش بنگرد: نان و آب انگور تغییر نکرده بود و میوهها تازه مانده بودند. در برابر خرش که به استخوانی بدل شده بود، دید که استخوانها به هم میپیوندند، تاندون و گوشت و پوست میپوشند و سپس حیوان با عرعری بلند برخاست. عزیر آنگاه قدرت خدا را بر همه چیز اعلام کرد.
یا چون آن کس که به شهری که بامهایش یکسر فرو ریخته بود، عبور کرد؛ [و با خود می]گفت: «چگونه خداوند، [اهل] این [ویرانکده] را پس از مرگشان زنده میکند؟». پس خداوند، او را [به مدت] صد سال میراند. آنگاه او را برانگیخت، [و به او] گفت: «چقدر درنگ کردی؟» گفت: «یک روز یا پارهای از روز را درنگ کردم.» گفت: «[نه] بلکه صد سال درنگ کردی، به خوراک و نوشیدنی خود بنگر [که طعم و رنگ آن] تغییر نکرده است، و به درازگوش خود نگاه کن [که چگونه متلاشی شده است. این ماجرا برای آن است که هم به تو پاسخ گوییم] و هم تو را [در مورد معاد] نشانهای برای مردم قرار دهیم. و به [این ]استخوانها بنگر، چگونه آنها را برداشته به هم پیوند میدهیم؛ سپس گوشت بر آن میپوشانیم.» پس هنگامی که [چگونگی زنده ساختن مرده] برای او آشکار شد، گفت: «[اکنون] میدانم که خداوند بر هر چیزی تواناست.»
قرآن 2:259
چون به محل خود بازگشت، کسی او را نشناخت. کنیزکی سالخورده، که پس از صد و بیست سال نابینا و زمینگیر شده بود، پس از آنکه برایش دعا کرد او را شناخت: بیناییاش بازگشت و پاهایش گشایش یافت. پسرش، پیرمردی صد و هجده ساله، نشان سیاه میان دو شانهاش را تأیید کرد. چون بختالنصر تورات را به آتش کشیده بود و پدر عزیر یک نسخه آن را مدفون و پنهان کرده بود، عزیر آن را آسیبدیده یافت و از حافظه خود تجدید کرد؛ دو آذرخش از آسمان فرود آمد تا آن را در وجودش حک کند. چنین نشانهای برای مردم شد؛ برخی یهود در غلو سر تا سخنی بردند که قرآن برای بیاعتبار شمردن آن نقل میکند.
و یهود گفتند: «عُزَیر، پسر خداست.» و نصاری گفتند: «مسیح، پسر خداست.» این سخنی است [باطل] که به زبان میآورند، و به گفتار کسانی که پیش از این کافر شدهاند شباهت دارد. خدا آنان را بکشد؛ چگونه [از حق] بازگردانده میشوند؟
قرآن 9:30
روزهداری که به پایان ماه نزدیک میشود با عزیر درسی مشترک دارد: خوراکی که از آن مطمئن بود بدون اذن خدا بس نیست، و دل وقتی به سوی او بازگردد احیا میشود. روزه این یقین را ملموس میکند: اگر خدا میتواند پس از یک سده مردی را بیدار کند، میتواند دلی را که در این روزهای گرسنگی و ذکر خوابش برده بیدار کند. حدیث مورچه هوشیاری دیگر میافزاید: پیامبری را که مورچهای نیش زد، آن را سوزاند و به نام تنها آفریدهای که ستم دیده بود توبیخ شد. در پایان رمضان، وقتی خستگی بالا میگیرد، نرمی در برابر کوچکترین آفریدگان و شکر برای هر لقمهای که روزه را میگشاید، نگه دار.
بهروزرسانی در 14 نوامبر 2026 ساعت 23:37