Διαβάστε τη Σελίδα 569 του Κορανίου

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾

Τους βλέπουν (δηλ. ο καθένας βλέπει τους συγγενείς και τα παιδιά του, αλλά δε θα τους μιλήσει από τον τρόμο που επικρατεί, και κανείς δε θα μπορέσει να ωφελήσει κανέναν). Ο αμαρτωλός θα επιθυμούσε να λυτρώσει τον εαυτό του από το μαρτύριο εκείνης της ημέρας δίνοντας τα παιδιά του,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾

Και τη γυναίκα του, και τον αδελφό του,

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾

Και το σόι του, που του προσέφεραν καταφύγιο,

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾

Και όλους όσους βρίσκονται στη Γη, μήπως έτσι να σωθεί.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾

Όχι (δεν είναι όπως επιθυμείς, ω, άπιστε)! Στ’ αλήθεια, αυτή (η Κόλαση) πυρακτώνεται,

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾

Που αφαιρεί βίαια το δέρμα του κεφαλιού, και τα άκρα του σώματος (θα τα κάψει ολοκληρωτικά)!

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾

Καλεί όποιον στράφηκε μακριά και απομακρύνθηκε (από την πίστη).

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾

Και μάζευε (πλούτο) και (τον) αποθήκευε (χωρίς να ξοδεύει απ' αυτόν σε ελεημοσύνη για χάρη του Αλλάχ).

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾

Πράγματι, ο άνθρωπος πλάστηκε πολύ ανυπόμονος (ανήσυχος και φιλάργυρος)·

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿٢٠﴾

Όταν το κακό (ασθένεια ή φτώχεια) τον αγγίζει, γίνεται ανυπόμονος (και δυσαρεστημένος)·

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾

Και όταν το καλό τον αγγίζει, γίνεται φιλάργυρος.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾

Εκτός απ' εκείνους που προσεύχονται.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾

Εκείνους που τηρούν πάντα την προσευχή τους (με το σωστό τρόπο και στις καθορισμένες ώρες).

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٢٤﴾

Και κείνους που στον πλούτο τους υπάρχει ένα ορισμένο υποχρεωτικό μερίδιο (η Ζακά -ετήσια υποχρεωτική ελεημοσύνη- για τους φτωχούς).

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾

Για τον επαίτη που ζητά, και για τον στερημένο (τον φτωχό που ντρέπεται να ζητήσει).

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾

Και κείνους που πιστεύουν στην Ημέρα της Κρίσεως.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾

Και κείνους που φοβούνται το μαρτύριο από τον Κύριό τους (και είναι προσεχτικοί απέναντι σ' αυτό).

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿٢٨﴾

Στ’ αλήθεια, το μαρτύριο από τον Κύριό τους είναι τέτοιο που κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής απ' αυτό.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾

Και κείνους που φυλάσσουν τα γεννητικά όργανά τους (από παράνομες σεξουαλικές πράξεις)·

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾

Εκτός από τις συζύγους τους ή εκείνες που κατέχουν τα δεξιά χέρια τους (δηλ. σκλάβες) –οπότε δε θα κατηγορηθούν.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾

Μα όποιος επιδιώκει πέρα απ' αυτό, τότε εκείνοι είναι οι παραβάτες.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾

Και κείνους που τηρούν τα καταπιστεύματα και τις συμφωνίες τους.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾

Και κείνους που μένουν σταθεροί στις μαρτυρίες τους (χωρίς να ψεύδονται, να αποκρύπτουν ή να διαστρεβλώνουν γεγονότα).

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾

Και κείνους που τηρούν την προσευχή τους (με το σωστό τρόπο και στις καθορισμένες ώρες).

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾

Τέτοιοι θα κατοικούν σε κήπους (Παράδεισο), τιμημένοι.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾

Τι συμβαίνει, λοιπόν με τους άπιστους που σπεύδουν προς εσένα (ω, Μωχάμμαντ); (Οι οποίοι κάθονται με τους λαιμούς τους στραμμένους προς εσένα για να σ’ ακούσουν, όχι για να ωφεληθούν, αλλά για να σε διαψεύσουν και να σε χλευάσουν)!

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾

(Καθισμένοι) σε ομάδες από τα δεξιά και τ’ αριστερά (σου, ω, Μωχάμμαντ).

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿٣٨﴾

Ελπίζει ο καθένας τους να μπει στον Παράδεισο της Μακαριότητας;

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, τους έχουμε πλάσει απ’ αυτό που γνωρίζουν (δηλ. ένα ασήμαντο υγρό, επομένως, είναι αδύναμοι που δεν μπορούν ούτε να ωφελήσουν ούτε να βλάψουν τους εαυτούς τους, οπότε πώς μπορούν να είναι αλαζονικοί και άπιστοι;)