Διαβάστε τη Σελίδα 577 του Κορανίου

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَـٰعَةُ ٱلشَّـٰفِعِينَ ﴿٤٨﴾

Κι έτσι, δεν θα τους ωφελήσει καμία μεσολάβηση από μεσολαβητές.

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿٤٩﴾

Τι συμβαίνει μ’ αυτούς (τους άπιστους), πώς απομακρύνονται από τη νουθέτηση (το Κορ’άν);

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ﴿٥٠﴾

(Απομακρύνονται) σαν να ήταν (τρομαγμένα), άγρια γαϊδούρια.

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ﴿٥١﴾

Που τρέχουν να ξεφύγουν από ένα λιοντάρι.

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ﴿٥٢﴾

Στ' αλήθεια, ο καθένας απ’ αυτούς θέλει (από πείσμα και αλαζονεία) να του δοθούν ανοιχτές γραφές (από τον Αλλάχ, που να τον διατάζουν να ακολουθήσει τον Μωχάμμαντ, ενώ τους στάλθηκε ήδη το Κορ’άν. Και ο Αλλάχ επιλέγει τους Αγγελιαφόρους Του, στους οποίους στέλνει τα Βιβλία Του).

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٥٣﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίστηκαν)! Αλλά (η αλήθεια είναι ότι) δεν φοβούνται τη Μέλλουσα Ζωή (ούτε πιστεύουν σ' αυτή).

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ﴿٥٤﴾

Όχι (το Κορ’άν δεν είναι μαγεία όπως ισχυρίστηκαν)! Στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) είναι μια Υπενθύμιση (και Νουθεσία),

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿٥٥﴾

Κι όποιος θέλει, τότε ας νουθετηθεί με αυτό (διαβάζοντάς το)!

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ﴿٥٦﴾

Και δεν θα νουθετηθούν, εκτός αν θέλει ο Αλλάχ· Αυτός είναι που Του αρμόζει να φυλάσσονται όλοι οι δούλοι Του από την τιμωρία Του (υπακούοντας τις εντολές Του), κι Αυτός είναι ο Αρμόδιος να συγχωρεί (τις αμαρτίες των δούλων Του).

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα την Ημέρα της Ανάστασης!

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

Και (ορκίζομαι) μα την αυτο-κατηγορούμενη ψυχή (του πιστού, που τον κατηγορεί αν παραμελήσει κάποιες καλές πράξεις ή όταν διαπράττει αμαρτία)! (Ότι οι άνθρωποι θα αναστηθούν για να λογοδοτήσουν).

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

Νομίζει ο (άπιστος) άνθρωπος ότι Εμείς δε θα συλλέξουμε (ξαναδημιουργήσουμε) τα οστά του (την Ημέρα της Ανάστασης);

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

Όχι (δεν είναι όπως νομίζει ο άπιστος), αλλά βέβαια είμαστε Ικανοί να επανασχηματίσουμε τέλεια τα ακροδάχτυλά του (όπως ήταν πριν, με τη μορφή τους και τα δακτυλικά αποτυπώματά τους).

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

Αλλά! Ο άνθρωπος (αρνείται την Ανάσταση και την Απολογία, επομένως) θέλει να συνεχίσει να διαπράττει αμαρτίες (για την υπόλοιπη ζωή του).

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿٦﴾

Ρωτά (διαψεύδοντας): «Πότε θα είναι αυτή η Ημέρα της Ανάστασης;»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

Μα όταν η όραση θα είναι αμήχανη, φοβισμένη και κατάπληκτη (από όσα τρομακτικά πράγματα θα βλέπει κατά την Ημέρα της Ανάστασης).

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

Και (όταν) το φεγγάρι συσκοτιστεί.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

Και (όταν) ο ήλιος και το φεγγάρι μαζευτούν.

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

Εκείνην την Ημέρα ο άνθρωπος θα πει: «Πού είναι η απόδραση (από αυτό το μαρτύριο);»

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

Όχι! Δεν υπάρχει απόδραση ούτε καταφύγιο!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

Στον Κύριό σου, εκείνην την Ημέρα, θα βρίσκεται ο τελικός περιορισμός.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

Εκείνη την Ημέρα ο άνθρωπος θα ενημερωθεί για ό,τι έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του (από καλές και κακές πράξεις), και για ό,τι έκανε από πράξεις που έμειναν μετά από το θάνατό του (δηλ. τις πράξεις του που οι άνθρωποι ακολούθησαν ως πρότυπο μετά από το θάνατό του, είτε ήταν καλές είτε κακές).

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾

Και όμως! Ο άνθρωπος θα γίνει μάρτυρας εναντίον του εαυτού του (καθώς τα μέρη του σώματός του, χέρια, πόδια, μάτια, αυτιά κλπ. θα μαρτυρήσουν τις πράξεις του).

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

Ακόμη κι αν θέσει τις δικαιολογίες του (για να καλύψει τις κακές πράξεις του, δεν θα τον ωφελήσουν).

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) μην κουνάς τη γλώσσα σου (επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Κορ’άν, την ώρα που λαμβάνεις την Αποκάλυψη από τον Γαβριήλ) βιαζόμενος να το απομνημονεύσεις (φοβούμενος μην το ξεχάσεις).

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

Είναι δική Μας αρμοδιότητα να το συλλέξουμε (στο στήθος σου) και να σταθεροποιήσουμε την απαγγελία του (στη γλώσσα σου).

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

Κι όταν το απαγγέλλει ο άγγελός Μας (ο Γαβριήλ, σ' εσένα), τότε ακολούθα την απαγγελία του (και έπειτα να το απαγγέλλεις όπως το άκουσες).

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

Έπειτα είναι δική Μας αρμοδιότητα να το κάνουμε σαφές (σ' εσένα, δηλ. να κατανοήσεις τις ερμηνείες και τις εντολές του).