Διαβάστε το Ρουκού 116 του Κορανίου

أَوَمَن كَانَ مَيْتًۭا فَأَحْيَيْنَـٰهُ وَجَعَلْنَا لَهُۥ نُورًۭا يَمْشِى بِهِۦ فِى ٱلنَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُۥ فِى ٱلظُّلُمَـٰتِ لَيْسَ بِخَارِجٍۢ مِّنْهَا ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَـٰفِرِينَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿١٢٢﴾

Είναι αυτός που ήταν πεθαμένος (στην απιστία, την άγνοια και τις αμαρτίες) και έπειτα του δώσαμε ζωή (τον καθοδηγήσαμε στο Ισλάμ και στη γνώση) και του δώσαμε φως (της καθοδήγησης) με το οποίο περπατά ανάμεσα στους ανθρώπους, ίδιος μ' αυτόν που βρίσκεται στα σκοτάδια (της απιστίας) από τα οποία δε θα βγει ποτέ; Αντίστοιχα, φάνηκαν ωραία στους άπιστους ό,τι έκαναν (από κακά έργα).

وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا فِى كُلِّ قَرْيَةٍ أَكَـٰبِرَ مُجْرِمِيهَا لِيَمْكُرُوا۟ فِيهَا ۖ وَمَا يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنفُسِهِمْ وَمَا يَشْعُرُونَ ﴿١٢٣﴾

Και παρομοίως, τοποθετήσαμε σε κάθε πόλη, τους αρχηγούς των κακών της, για να συνωμοτούν μέσα της (καλώντας τους άλλους στην πλάνη), αλλά στ' αλήθεια, δε συνωμοτούν παρά μόνο εναντίον του εαυτού τους (και η συνωμοσία τους θα είναι εις βάρος τους), και δεν το αντιλαμβάνονται.

وَإِذَا جَآءَتْهُمْ ءَايَةٌۭ قَالُوا۟ لَن نُّؤْمِنَ حَتَّىٰ نُؤْتَىٰ مِثْلَ مَآ أُوتِىَ رُسُلُ ٱللَّهِ ۘ ٱللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُۥ ۗ سَيُصِيبُ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ صَغَارٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعَذَابٌۭ شَدِيدٌۢ بِمَا كَانُوا۟ يَمْكُرُونَ ﴿١٢٤﴾

Όταν τους έρχεται (στους ειδωλολάτρες) ένα σημάδι (και απόδειξη), λένε: «Δε θα πιστέψουμε ποτέ μέχρι να μας δοθεί το ίδιο μ’ αυτό που δόθηκε στους Αγγελιαφόρους του Αλλάχ (από αποκάλυψη και θαύματα).» Ο Αλλάχ ξέρει καλύτερα πού να τοποθετήσει το Μήνυμά Του. Θα πέσει πάνω σ’ αυτούς που διέπρατταν το κακό (και την απιστία) μία ατίμωση από τον Αλλάχ και θα έχουν οδυνηρό μαρτύριο για ό,τι συνωμοτούσαν.

فَمَن يُرِدِ ٱللَّهُ أَن يَهْدِيَهُۥ يَشْرَحْ صَدْرَهُۥ لِلْإِسْلَـٰمِ ۖ وَمَن يُرِدْ أَن يُضِلَّهُۥ يَجْعَلْ صَدْرَهُۥ ضَيِّقًا حَرَجًۭا كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِى ٱلسَّمَآءِ ۚ كَذَٰلِكَ يَجْعَلُ ٱللَّهُ ٱلرِّجْسَ عَلَى ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿١٢٥﴾

Όποιον θέλει ο Αλλάχ να τον καθοδηγήσει, ανοίγει το στήθος του προς το Ισλάμ, και όποιον θέλει (ο Αλλάχ) να τον παραστρατήσει, κάνει το στήθος του στενό και σφιγμένο δυνατά, σαν να ανεβαίνει στον ουρανό. Έτσι ο Αλλάχ στέλνει την τιμωρία σ' εκείνους που δεν πιστεύουν.

وَهَـٰذَا صِرَٰطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيمًۭا ۗ قَدْ فَصَّلْنَا ٱلْـَٔايَـٰتِ لِقَوْمٍۢ يَذَّكَّرُونَ ﴿١٢٦﴾

Αυτό (το Ισλάμ) είναι ο ίσιος δρόμος του Κυρίου σου (ω, Προφήτη). Έχουμε διασαφηνίσει τα Εδάφια για τους ανθρώπους που θα τα λάβουν υπόψη.

۞ لَهُمْ دَارُ ٱلسَّلَـٰمِ عِندَ رَبِّهِمْ ۖ وَهُوَ وَلِيُّهُم بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿١٢٧﴾

Οι οποίοι (οι άνθρωποι που θα τα λάβουν υπόψη) θα έχουν τον Νταρ Εσ-Σαλάμ (τον Παράδεισο -τον οίκο της ασφάλειας και της ειρήνης) από τον Κύριό τους. Και Αυτός θα είναι ο Υποστηρικτής και ο Προστάτης τους για ό,τι έκαναν (από καλές πράξεις στην εγκόσμια ζωή).

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًۭا يَـٰمَعْشَرَ ٱلْجِنِّ قَدِ ٱسْتَكْثَرْتُم مِّنَ ٱلْإِنسِ ۖ وَقَالَ أَوْلِيَآؤُهُم مِّنَ ٱلْإِنسِ رَبَّنَا ٱسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍۢ وَبَلَغْنَآ أَجَلَنَا ٱلَّذِىٓ أَجَّلْتَ لَنَا ۚ قَالَ ٱلنَّارُ مَثْوَىٰكُمْ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌۭ ﴿١٢٨﴾

(Ανάφερε, ω, Προφήτη) την Ημέρα που (ο Αλλάχ) θα τους συγκεντρώσει όλους (τους ανθρώπους και τα τζινν, και θα πει στα τζινν): «Ω, Τζινν! Πράγματι, έχετε παραπλανήσει πολλούς ανθρώπους!» Και τότε θα πουν οι οπαδοί τους (των τζινν) από τους ανθρώπους: «Κύριέ μας! Στ' αλήθεια, απολαύσαμε ο ένας τον άλλον (τα τζινν απόλαυσαν την υπακοή και τη λατρεία μας προς αυτούς, και εμείς απολαύσαμε τις επιθυμίες μας), αλλά τώρα φτάσαμε στο καθορισμένο χρόνο που μας όρισες (την Ημέρα της Κρίσεως).» Θα πει (ο Αλλάχ): «Η Φωτιά είναι η κατοικία σας, όπου θα μείνετε εκεί για πάντα, εκτός από ό,τι θέλει ο Αλλάχ (δηλ. εκτός από όποιον θέλει ο Αλλάχ να βγει από τη Φωτιά από τους ανυπάκουους πιστούς).» Πράγματι, ο Κύριός σου (ω, Μωχάμμαντ) είναι Χακείμ (Πάνσοφος) και ‘Αλείμ (Παντογνώστης).

وَكَذَٰلِكَ نُوَلِّى بَعْضَ ٱلظَّـٰلِمِينَ بَعْضًۢا بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٢٩﴾

Και έτσι, κάνουμε τους άδικους να είναι ο ένας κηδεμόνας του άλλου για ό,τι διέπρατταν από αμαρτίες.