Διαβάστε το Ρουκού 169 του Κορανίου

۞ إِنَّ ٱللَّهَ ٱشْتَرَىٰ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَٰلَهُم بِأَنَّ لَهُمُ ٱلْجَنَّةَ ۚ يُقَـٰتِلُونَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّۭا فِى ٱلتَّوْرَىٰةِ وَٱلْإِنجِيلِ وَٱلْقُرْءَانِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ مِنَ ٱللَّهِ ۚ فَٱسْتَبْشِرُوا۟ بِبَيْعِكُمُ ٱلَّذِى بَايَعْتُم بِهِۦ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿111﴾

Πράγματι, ο Αλλάχ έχει αγοράσει από τους πιστούς τους εαυτούς τους και τα πλούτη τους, και σε αντάλλαγμα θα έχουν τον Παράδεισο. Πολεμούν στο δρόμο του Αλλάχ, και έτσι ή σκοτώνουν ή σκοτώνονται. Αυτή είναι μια αληθινή υπόσχεση απ' Αυτόν στην Τορά, το Ιν-τζήλ (το πρωτότυπο Ευαγγέλιο του Ιησού) και το Κορ’άν. Ποιος είναι πιο αξιόπιστος από τον Αλλάχ στο να εκπληρώσει την υπόσχεσή του; Να χαίρεστε λοιπόν για τη συναλλαγή που έχετε κάνει (μαζί Του). Και αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία.

ٱلتَّـٰٓئِبُونَ ٱلْعَـٰبِدُونَ ٱلْحَـٰمِدُونَ ٱلسَّـٰٓئِحُونَ ٱلرَّٰكِعُونَ ٱلسَّـٰجِدُونَ ٱلْـَٔامِرُونَ بِٱلْمَعْرُوفِ وَٱلنَّاهُونَ عَنِ ٱلْمُنكَرِ وَٱلْحَـٰفِظُونَ لِحُدُودِ ٱللَّهِ ۗ وَبَشِّرِ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿112﴾

(Εκείνοι οι πιστοί) είναι αυτοί που στρέφονται με μεταμέλεια (προς τον Αλλάχ), οι λάτρεις (του Αλλάχ), οι ευγνώμονες (προς τον Αλλάχ), που νηστεύουν, οι υποκλινόμενοι και αυτοί που πέφτουν σε Σιζτούντ στάση (στις προσευχές τους), που διατάζουν το καλό και απαγορεύουν το κακό, και που τηρούν τα όρια που τέθηκαν από τον Αλλάχ. Και δώσε (ω, Προφήτη) τα χαρμόσυνα νέα στους πιστούς.

مَا كَانَ لِلنَّبِىِّ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَن يَسْتَغْفِرُوا۟ لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوٓا۟ أُو۟لِى قُرْبَىٰ مِنۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْجَحِيمِ ﴿113﴾

Δεν επιτρέπεται για τον Προφήτη, ούτε για τους πιστούς να επικαλεστούν (τον Αλλάχ) για τη συγχώρεση των ειδωλολατρών, ακόμα κι αν ήταν συγγενείς τους, αφού έγινε σαφές σ’ αυτούς (τους πιστούς) ότι (εκείνοι οι ειδωλολάτρες) είναι οι κάτοικοι του Πυρός (αφού πέθαναν στην απιστία τους).

وَمَا كَانَ ٱسْتِغْفَارُ إِبْرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَن مَّوْعِدَةٍۢ وَعَدَهَآ إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥٓ أَنَّهُۥ عَدُوٌّۭ لِّلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ ۚ إِنَّ إِبْرَٰهِيمَ لَأَوَّٰهٌ حَلِيمٌۭ ﴿114﴾

Όσο για την επίκληση του Αβραάμ (προς τον Αλλάχ) για τη συγχώρεση του πατέρα του, δεν ήταν παρά μόνο λόγω μιας υπόσχεσης που είχε δώσει σ' αυτόν (τον πατέρα του, ότι θα ζητούσε από τον Αλλάχ να τον συγχωρήσει). Ωστόσο, όταν του έγινε σαφές ότι (ο πατέρας του) ήταν εχθρός του Αλλάχ, τον απαρνήθηκε. Πράγματι, ο Αβραάμ έκανε επικλήσεις (προς τον Αλλάχ με ταπεινότητα) πολύ συχνά, και ήταν μακρόθυμος (για όσους τον αδίκησαν).

وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْمًۢا بَعْدَ إِذْ هَدَىٰهُمْ حَتَّىٰ يُبَيِّنَ لَهُم مَّا يَتَّقُونَ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ ﴿115﴾

Ο Αλλάχ δε θα έκρινε κάποιους ανθρώπους να παραστρατήσουν αφού τους είχε καθοδηγήσει, μέχρι να τους ξεκαθάριζε πρώτα τι πρέπει να αποφεύγουν (τις απαγορεύσεις Του, αν όμως τις διέπρατταν, τότε θα έκρινε να παραστρατήσουν). Πράγματι, ο Αλλάχ είναι για τα πάντα Παντογνώστης.

إِنَّ ٱللَّهَ لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۚ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِن وَلِىٍّۢ وَلَا نَصِيرٍۢ ﴿116﴾

Πράγματι, στον Αλλάχ ανήκει η Κυριαρχία των ουρανών και της Γης, Αυτός είναι που δίνει τη ζωή και την αφαιρεί, και πράγματι, δεν έχετε πέραν του Αλλάχ, κανέναν κηδεμόνα, ούτε κανέναν υποστηρικτή.

لَّقَد تَّابَ ٱللَّهُ عَلَى ٱلنَّبِىِّ وَٱلْمُهَـٰجِرِينَ وَٱلْأَنصَارِ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُ فِى سَاعَةِ ٱلْعُسْرَةِ مِنۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍۢ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّهُۥ بِهِمْ رَءُوفٌۭ رَّحِيمٌۭ ﴿117﴾

Πράγματι, ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλεια του Προφήτη (για το ότι έδωσε την άδεια στους υποκριτές να μη βγουν για τη μάχη της Ταμπούκ), και των Αλ-Μουχατζιρείν (μεταναστών από τη Μάκκα) και των Αλ-Ανσάρ (υποστηρικτών, των κατοίκων της Μαντίνας) που τον ακολούθησαν (τον Προφήτη) την ώρα της κακουχίας (στο ταξίδι για τη μάχη της Ταμπούκ), αφού πρώτα κόντεψαν οι καρδιές κάποιων απ' αυτούς να παρεκκλίνουν (από το να βγουν για τη μάχη, επειδή ήταν μεγάλο ταξίδι, σε υπερβολική ζέστη και έλλειψη εφοδίων, στο σημείο που δύο άνδρες μοιράστηκαν έναν χουρμά, και κάποιοι άνδρες καβάλησαν εναλλάξ μία καμήλα). Έπειτα (ο Αλλάχ) δέχτηκε τη μεταμέλειά τους (και σταθεροποίησε τις καρδιές τους και βγήκαν για τη μάχη). Πράγματι, Αυτός είναι Ρα’ούφ (Πολυεπιεικής) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος) προς αυτούς.

وَعَلَى ٱلثَّلَـٰثَةِ ٱلَّذِينَ خُلِّفُوا۟ حَتَّىٰٓ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ ٱلْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوٓا۟ أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ ٱللَّهِ إِلَّآ إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ ﴿118﴾

(Επίσης ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλεια) και των τριών (Μουράρα μπιν Αρ-Ραμπί‘, Κά‘μπ μπιν Μάλικ και Χιλάλ μπιν Ουμάια, που δε βγήκαν για τη μάχη της Ταμπούκ παρόλο που δεν είχαν δικαιολογία) που αφέθηκαν (μέχρι να δεχτεί ο Αλλάχ τη μεταμέλειά τους), ώσπου η γη έγινε στενή γι' αυτούς, παρά την απεραντοσύνη της (αφού ο Προφήτης διέταξε τους πιστούς να μην τους μιλήσουν), και τα στήθη τους έγιναν στενά για τους ίδιους, και έμαθαν με βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει καταφύγιο από τον Αλλάχ παρά μόνο προς Αυτόν. Έπειτα τους καθοδήγησε στο να στραφούν με μεταμέλεια, ώστε να στραφούν με μεταμέλεια (προς τον Αλλάχ). Πράγματι, ο Αλλάχ είναι ο Ατ-Ταουάμπ (Αυτός που αποδέχεται τη μεταμέλεια), ο Αρ-Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).