Διαβάστε το Ρουκού 214 του Κορανίου

وَقَالَ ٱلشَّيْطَـٰنُ لَمَّا قُضِىَ ٱلْأَمْرُ إِنَّ ٱللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ ٱلْحَقِّ وَوَعَدتُّكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ ۖ وَمَا كَانَ لِىَ عَلَيْكُم مِّن سُلْطَـٰنٍ إِلَّآ أَن دَعَوْتُكُمْ فَٱسْتَجَبْتُمْ لِى ۖ فَلَا تَلُومُونِى وَلُومُوٓا۟ أَنفُسَكُم ۖ مَّآ أَنَا۠ بِمُصْرِخِكُمْ وَمَآ أَنتُم بِمُصْرِخِىَّ ۖ إِنِّى كَفَرْتُ بِمَآ أَشْرَكْتُمُونِ مِن قَبْلُ ۗ إِنَّ ٱلظَّـٰلِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ﴿٢٢﴾

Κι όταν θα τελειώσει το θέμα (με το να μπουν οι πιστοί στον Παράδεισο και οι άπιστοι στη Φωτιά), ο Σατανάς θα πει: «Πράγματι, ο Αλλάχ σας είχε υποσχεθεί την αληθινή υπόσχεση, ενώ εγώ σας είχα υποσχεθεί, αλλά αθέτησα την υπόσχεσή μου σε σας. Δεν είχα καμιά εξουσία (ή δύναμη) πάνω σας, εκτός του ότι σας κάλεσα, κι εσείς με ακολουθήσατε. Οπότε μη με κατηγορείτε, αλλά κατηγορείστε τον εαυτό σας. Ούτε θα σας σώσω, ούτε θα με σώσετε. Απαρνούμαι τις πράξεις σας όταν με αποδίδατε πριν ως εταίρο στον Αλλάχ στη λατρεία (και στην υπακοή). Πράγματι, οι άδικοι θα έχουν ένα επώδυνο μαρτύριο.»

وَأُدْخِلَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ جَنَّـٰتٍۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ۖ تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَـٰمٌ ﴿٢٣﴾

Όσοι πιστεύουν και κάνουν καλές πράξεις θα εισαχθούν σε κήπους (στον Παράδεισο) κάτω από τους οποίους (δηλ. κάτω από τα παλάτια και τα δέντρα τους) ρέουν ποτάμια, όπου θα κατοικήσουν εκεί μέσα για πάντα, με την άδεια του Κυρίου τους. Ο χαιρετισμός τους εκεί θα είναι «Ειρήνη!»

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ ٱللَّهُ مَثَلًۭا كَلِمَةًۭ طَيِّبَةًۭ كَشَجَرَةٍۢ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌۭ وَفَرْعُهَا فِى ٱلسَّمَآءِ ﴿٢٤﴾

Δεν είδες (ω, Προφήτη) πώς έδωσε ο Αλλάχ το παράδειγμα ενός καλού λόγου (λα ιλάχα ίλλα Αλλάχ -δεν υπάρχει άλλος θεός που αξίζει να λατρεύεται παρά μόνον ο Αλλάχ-) ότι είναι σαν (το παράδειγμα) ενός καλού δέντρου (χουρμαδιάς); Η ρίζα του είναι σταθερή (στη γη) και τα κλαδιά του προς τον ουρανό.

تُؤْتِىٓ أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍۭ بِإِذْنِ رَبِّهَا ۗ وَيَضْرِبُ ٱللَّهُ ٱلْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ﴿٢٥﴾

Αποδίδει τους καρπούς του όλη την ώρα με την άδεια του Κυρίου του (έτσι είναι η ρίζα της πίστης σταθερή στην καρδιά του πιστού, ενώ τα κλαδιά της από τις καλές πράξεις ανεβαίνουν στον ουρανό όλη την ώρα). Ο Αλλάχ δίνει παραδείγματα στους ανθρώπους, ίσως να τα λάβουν υπόψη (και να λάβουν νουθεσία).

وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍۢ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ ٱجْتُثَّتْ مِن فَوْقِ ٱلْأَرْضِ مَا لَهَا مِن قَرَارٍۢ ﴿٢٦﴾

Αλλά το παράδειγμα ενός κακού λόγου (της απιστίας) είναι σαν (το παράδειγμα) ενός κακού δέντρου (αναρριχώμενου στην επιφάνεια της γης), που ξεριζώθηκε από την επιφάνεια της γης, (επειδή) δεν είχε βαθιές ρίζες.

يُثَبِّتُ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ بِٱلْقَوْلِ ٱلثَّابِتِ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَفِى ٱلْـَٔاخِرَةِ ۖ وَيُضِلُّ ٱللَّهُ ٱلظَّـٰلِمِينَ ۚ وَيَفْعَلُ ٱللَّهُ مَا يَشَآءُ ﴿٢٧﴾

Ο Αλλάχ σταθεροποιεί τους πιστούς στον σταθερό Λόγο (λα ιλάχα ίλλα Αλλάχ -δεν υπάρχει άλλος θεός που αξίζει να λατρεύεται παρά μόνον ο Αλλάχ-) στην εγκόσμια ζωή και στη Μέλλουσα Ζωή. Ο Αλλάχ κάνει τους άδικους να παραστρατούν (μακριά από την καθοδήγηση), και ο Αλλάχ κάνει ό,τι θέλει.