Διαβάστε το Ρουκού 216 του Κορανίου

وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِيمُ رَبِّ ٱجْعَلْ هَـٰذَا ٱلْبَلَدَ ءَامِنًۭا وَٱجْنُبْنِى وَبَنِىَّ أَن نَّعْبُدَ ٱلْأَصْنَامَ ﴿٣٥﴾

Και (ανάφερε, ω, Μωχάμμαντ) όταν ο Ιμπραήμ (Αβραάμ) είπε: «Κύριέ μου! Κάνε αυτήν την πόλη (τη Μάκκα) ασφαλή, και κράτα εμένα και τα παιδιά μου μακριά από τη λατρεία των ειδώλων.

رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًۭا مِّنَ ٱلنَّاسِ ۖ فَمَن تَبِعَنِى فَإِنَّهُۥ مِنِّى ۖ وَمَنْ عَصَانِى فَإِنَّكَ غَفُورٌۭ رَّحِيمٌۭ ﴿٣٦﴾

Κύριέ μου! Πράγματι, αυτά (τα είδωλα) παραπλάνησαν πολλούς ανθρώπους [που νόμιζαν ότι τα αγάλματα που έφτιαξαν για τους αποθανόντες ενάρετους θα είναι οι διαμεσολαβητές τους προς τον Αλλάχ, αλλά με τον πάροδο του χρόνου, τα λάτρευαν]. Όποιος λοιπόν με ακολουθεί, είναι από μένα (δηλ. από τους οπαδούς μου). Αλλά όποιος με παρακούει, τότε πράγματι, Εσύ είσαι (για όποιους θέλεις) Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).

رَّبَّنَآ إِنِّىٓ أَسْكَنتُ مِن ذُرِّيَّتِى بِوَادٍ غَيْرِ ذِى زَرْعٍ عِندَ بَيْتِكَ ٱلْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ فَٱجْعَلْ أَفْـِٔدَةًۭ مِّنَ ٱلنَّاسِ تَهْوِىٓ إِلَيْهِمْ وَٱرْزُقْهُم مِّنَ ٱلثَّمَرَٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ ﴿٣٧﴾

Κύριέ μας! Έκανα μερικούς από τους απογόνους μου (τον Ισμαήλ και τους απογόνους του μετά) να κατοικήσουν σε μια κοιλάδα χωρίς καλλιέργεια (ούτε νερό) κοντά στον Απαράβατο Οίκο Σου (στη Μάκκα). Κύριέ μας! (Το έκανα υπό την εντολή Σου) για να εκτελούν την προσευχή (στον Οίκο Σου). Κάνε λοιπόν τις καρδιές πολλών ανθρώπων να θελήσουν να πάνε με αγάπη προς αυτούς, και παραχώρεσε σ' αυτούς από τους καρπούς, ίσως και να είναι ευγνώμονες (προς Εσένα).

رَبَّنَآ إِنَّكَ تَعْلَمُ مَا نُخْفِى وَمَا نُعْلِنُ ۗ وَمَا يَخْفَىٰ عَلَى ٱللَّهِ مِن شَىْءٍۢ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا فِى ٱلسَّمَآءِ ﴿٣٨﴾

Κύριέ μας! Πράγματι, γνωρίζεις ό,τι κρύβουμε μέσα μας και ό,τι φανερώνουμε. Τίποτα δεν είναι κρυφό από τον Αλλάχ, ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό.

ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى وَهَبَ لِى عَلَى ٱلْكِبَرِ إِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ ۚ إِنَّ رَبِّى لَسَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ ﴿٣٩﴾

Όλος ο έπαινος ανήκει στον Αλλάχ που μου χάρισε, παρά τη μεγάλη μου ηλικία, τον Ισμαήλ και τον Ισαάκ. Πράγματι, ο Κύριός μου είναι ο Πανάκουος των επικλήσεων.

رَبِّ ٱجْعَلْنِى مُقِيمَ ٱلصَّلَوٰةِ وَمِن ذُرِّيَّتِى ۚ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَآءِ ﴿٤٠﴾

Κύριέ μου! Κάνε με σταθερό στην προσευχή, (επίσης) και τους απογόνους μου. Κύριέ μας! Δέξου τις επικλήσεις μου (και ανταποκρίσου σ' αυτές).

رَبَّنَا ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ ٱلْحِسَابُ ﴿٤١﴾

Κύριέ μας! Συγχώρεσε εμένα, τους γονείς μου και τους πιστούς την Ημέρα που θα γίνει ο απολογισμός.»