Διαβάστε το Ρουκού 362 του Κορανίου

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَةَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَآءَتْكُمْ جُنُودٌۭ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًۭا وَجُنُودًۭا لَّمْ تَرَوْهَا ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا ﴿٩﴾

Ω, εσείς που πιστεύετε! Θυμηθείτε την εύνοια του Αλλάχ προς εσάς (στη μάχη Αλ-Χανντακ -του Χαντακιού-, ή Αλ-Αχζάμπ -των συμμαχικών φυλών-) όταν ήρθαν εναντίον σας στρατιώτες (δέκα χιλιάδες από τις Αραβικές φυλές και σας περικύκλωσαν στη Μαντίνα, σε συνωμοσία με τους Εβραίους της Μαντίνας που πρόδωσαν τη συμφωνία τους με τον Προφήτη), αλλά στείλαμε εναντίον τους έναν βίαιο άνεμο (που έβγαλε τις σκηνές τους) και στρατιώτες (από Αγγέλους) που δεν τους είδατε, (και έτσι, έφυγαν ηττημένοι χωρίς πόλεμο). Πράγματι, ο Αλλάχ βλέπει όλα όσα κάνετε.

إِذْ جَآءُوكُم مِّن فَوْقِكُمْ وَمِنْ أَسْفَلَ مِنكُمْ وَإِذْ زَاغَتِ ٱلْأَبْصَـٰرُ وَبَلَغَتِ ٱلْقُلُوبُ ٱلْحَنَاجِرَ وَتَظُنُّونَ بِٱللَّهِ ٱلظُّنُونَا۠ ﴿١٠﴾

Όταν ήρθαν (οι άπιστοι) από πάνω σας και από κάτω σας (από την κορυφή και το κάτω μέρος της κοιλάδας), και τα μάτια σας κοιτούσαν μόνο προς τους εχθρούς σας, και οι καρδιές σας έφτασαν στους λαιμούς σας (από το φόβο), και νομίζατε διάφορες σκέψεις για τον Αλλάχ (δηλ. οι υποκριτές νόμιζαν ότι ο Προφήτης και οι πιστοί θα ηττηθούν, ενώ οι πιστοί ήταν βέβαιοι για τη νίκη από τον Αλλάχ).

هُنَالِكَ ٱبْتُلِىَ ٱلْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا۟ زِلْزَالًۭا شَدِيدًۭا ﴿١١﴾

Εκεί οι πιστοί δοκιμάστηκαν και κλονίστηκαν έντονα.

وَإِذْ يَقُولُ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ وَٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ مَّا وَعَدَنَا ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ إِلَّا غُرُورًۭا ﴿١٢﴾

Και όταν οι υποκριτές και αυτοί που είχαν την αρρώστια (της αμφιβολίας) στις καρδιές τους (και είχαν αδύναμη πίστη), είπαν: «Αυτό που μας υποσχέθηκαν ο Αλλάχ και ο Αγγελιοφόρος Του (για νίκη), δεν είναι παρά μόνο πλάνη!»

وَإِذْ قَالَت طَّآئِفَةٌۭ مِّنْهُمْ يَـٰٓأَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَٱرْجِعُوا۟ ۚ وَيَسْتَـْٔذِنُ فَرِيقٌۭ مِّنْهُمُ ٱلنَّبِىَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنَا عَوْرَةٌۭ وَمَا هِىَ بِعَوْرَةٍ ۖ إِن يُرِيدُونَ إِلَّا فِرَارًۭا ﴿١٣﴾

Και όταν μία ομάδα απ' αυτούς (τους υποκριτές) είπε: «Ω, άνθρωποι της Γιάθριμπ (Μαντίνας, που βγήκατε για να πολεμήσετε), δεν υπάρχει για σας θέση εδώ, οπότε επιστρέψτε (στα σπίτια σας).» Μία άλλη ομάδα απ' αυτούς ζήτησε την άδεια του Προφήτη για να φύγουν, λέγοντας: «Τα σπίτια μας είναι εκτεθειμένα (κοντά στους εχθρούς, γι' αυτό δώσε μας την άδεια να πάμε να τα προστατέψουμε)», παρόλο που δεν ήταν εκτεθειμένα, αλλά δεν ήθελαν παρά μόνο τη διαφυγή.

وَلَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِم مِّنْ أَقْطَارِهَا ثُمَّ سُئِلُوا۟ ٱلْفِتْنَةَ لَـَٔاتَوْهَا وَمَا تَلَبَّثُوا۟ بِهَآ إِلَّا يَسِيرًۭا ﴿١٤﴾

Αν (οι άπιστοι) έμπαιναν σ' αυτούς (τους υποκριτές) από όλες τις πλευρές της πόλης, και τους ζητούσαν να επιστρέψουν στην απιστία και την ειδωλολατρία, θα το είχαν κάνει και δε θα καθυστερούσαν παρά μόνο για λίγο.

وَلَقَدْ كَانُوا۟ عَـٰهَدُوا۟ ٱللَّهَ مِن قَبْلُ لَا يُوَلُّونَ ٱلْأَدْبَـٰرَ ۚ وَكَانَ عَهْدُ ٱللَّهِ مَسْـُٔولًۭا ﴿١٥﴾

(Εκείνοι οι υποκριτές) είχαν ήδη δώσει υπόσχεση προς τον Αλλάχ πριν, ότι δε θα τραπούν σε φυγή (από οποιαδήποτε μάχη). Πράγματι, για την υπόσχεση που δίνουν στον Αλλάχ, θα τους ρωτήσει (ο Αλλάχ και θα τους τιμωρήσει αν την αθετήσουν)!

قُل لَّن يَنفَعَكُمُ ٱلْفِرَارُ إِن فَرَرْتُم مِّنَ ٱلْمَوْتِ أَوِ ٱلْقَتْلِ وَإِذًۭا لَّا تُمَتَّعُونَ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿١٦﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Η φυγή δε θα σας ωφελήσει, αν φύγετε από (τη μάχη φοβούμενοι) το θάνατο ή το να σκοτωθείτε, [αφού κάθε ψυχή έχει μία καθορισμένη ώρα για το θάνατό της], ακόμα και (αν φύγετε, αλλά η καθορισμένη ώρα σας δεν έχει έρθει ακόμα) τότε δε θα απολαύσετε παρά μόνο για λίγο (μέχρι να έρθει η καθορισμένη ώρα σας).»

قُلْ مَن ذَا ٱلَّذِى يَعْصِمُكُم مِّنَ ٱللَّهِ إِنْ أَرَادَ بِكُمْ سُوٓءًا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ رَحْمَةًۭ ۚ وَلَا يَجِدُونَ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيًّۭا وَلَا نَصِيرًۭا ﴿١٧﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Ποιος μπορεί να σας προστατεύσει από τον Αλλάχ, αν θέλει να σας πλήξει κάτι κακό, ή αν θέλει για σας έλεος;» Δε θα βρουν για τον εαυτό τους απέναντι στον Αλλάχ κανέναν κηδεμόνα, ούτε κανέναν υποστηρικτή (που να τους προστατέψει)!

۞ قَدْ يَعْلَمُ ٱللَّهُ ٱلْمُعَوِّقِينَ مِنكُمْ وَٱلْقَآئِلِينَ لِإِخْوَٰنِهِمْ هَلُمَّ إِلَيْنَا ۖ وَلَا يَأْتُونَ ٱلْبَأْسَ إِلَّا قَلِيلًا ﴿١٨﴾

Ο Αλλάχ γνωρίζει εκείνους (τους υποκριτές) ανάμεσά σας που αποθαρρύνουν τους άλλους (από το να πολεμήσουν μαζί με τον Προφήτη), και εκείνους που λένε στους αδελφούς τους: «Ελάτε προς εμάς (και μην πηγαίνετε στη μάχη για να μην πεθάνετε).», και δεν έρχονται στη μάχη παρά σπάνια (για να μην ντραπούν και όχι για να υποστηρίξουν τη θρησκεία του Αλλάχ)!

أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ ۖ فَإِذَا جَآءَ ٱلْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَٱلَّذِى يُغْشَىٰ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْمَوْتِ ۖ فَإِذَا ذَهَبَ ٱلْخَوْفُ سَلَقُوكُم بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ أَشِحَّةً عَلَى ٱلْخَيْرِ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا۟ فَأَحْبَطَ ٱللَّهُ أَعْمَـٰلَهُمْ ۚ وَكَانَ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرًۭا ﴿١٩﴾

(Εκείνοι οι υποκριτές) είναι τσιγκούνηδες μαζί σας (και δεν ξοδεύουν για τη μάχη). Όταν έρχεται ο φόβος (και ξεκινάει η μάχη), τους βλέπεις (ω, Προφήτη) να σε κοιτούν με τα μάτια τους να γυρίζουν σαν αυτόν που βρίσκεται στη δίνη του θανάτου! Αλλά όταν φύγει ο φόβος (και τελειώσει η μάχη), σας βλάπτουν (ω, πιστοί) με σκληρές γλώσσες, και έχουν απληστία για τα λάφυρα. Εκείνοι δεν πιστεύουν πραγματικά, οπότε ο Αλλάχ κατέστησε τις καλές πράξεις τους μάταιες, και αυτό είναι κάτι εύκολο για τον Αλλάχ.

يَحْسَبُونَ ٱلْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُوا۟ ۖ وَإِن يَأْتِ ٱلْأَحْزَابُ يَوَدُّوا۟ لَوْ أَنَّهُم بَادُونَ فِى ٱلْأَعْرَابِ يَسْـَٔلُونَ عَنْ أَنۢبَآئِكُمْ ۖ وَلَوْ كَانُوا۟ فِيكُم مَّا قَـٰتَلُوٓا۟ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿٢٠﴾

Νομίζουν (οι υποκριτές από το φόβο τους) ότι οι συμμαχικές φυλές δεν έχουν φύγει ακόμα. Και αν οι συμμαχικές φυλές ερχόντουσαν ξανά, θα ήθελαν (οι υποκριτές) να έλειπαν (από τη Μαντίνα και να ήταν) στην έρημο μαζί με τους Βεδουίνους, και να ρωτήσουν για τα νέα σας (μετά από τη μάχη). Ακόμα κι αν ήταν ανάμεσά σας (ω, πιστοί), δε θα πολεμούσαν (μαζί σας) παρά μόνο για λίγο.