Διαβάστε το Ρουκού 498 του Κορανίου

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ ﴿١٦﴾

Θα τον σημαδέψουμε στη μύτη. [Κάτι που έγινε αργότερα, όταν κόπηκε η μύτη του με σπαθί την ημέρα του Μπαντρ], [τα παραπάνω εδάφια αναφέρονται στον Αλ-Ουαλείντ μπιν Αλ-Μουγείρα, ο οποίος ήταν πολύ σκληρός εχθρός του Προφήτη].

إِنَّا بَلَوْنَـٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿١٧﴾

Στ’ αλήθεια, τους έχουμε δοκιμάσει (τους πολυθεϊστές της Μάκκας), όπως δοκιμάσαμε τους ανθρώπους του κήπου, όταν ορκίστηκαν να μαζέψουν τους καρπούς του (κήπου) το πρωί, (για να μην φάει κανένας φτωχός από τους καρπούς, ενώ ο πατέρας τους πριν πεθάνει, είχε ορίσει ένα μέρος από τους καρπούς για τους φτωχούς).

وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿١٨﴾

Χωρίς να κάνουν καμία εξαίρεση (στο μερίδιο των φτωχών που όρισε ο πατέρας τους, και χωρίς να πουν: «ιν σαα’ Αλλάχ (Αν το θέλει ο Αλλάχ)»).

فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌۭ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ ﴿١٩﴾

Τότε ήλθε πάνω του (στον κήπο), πυρ από τον Κύριό σου, (τη νύχτα και τον έκαψε), ενώ κοιμόντουσαν.

فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ ﴿٢٠﴾

Έτσι, (ο κήπος) έγινε το πρωί (καμένος και) μαύρος σαν τη σκοτεινή νύχτα.

فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ ﴿٢١﴾

Έπειτα το πρωί φώναξαν ο ένας τον άλλο.

أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰرِمِينَ ﴿٢٢﴾

(Λέγοντας): «Πηγαίνετε στις καλλιέργειές σας όσο είναι ακόμα πρωί, αν επιμένετε να κόψετε (τους καρπούς).»

فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَـٰفَتُونَ ﴿٢٣﴾

Έτσι, αναχώρησαν γρήγορα, συζητώντας ψιθυριστά:

أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌۭ ﴿٢٤﴾

«Να μην αφήσετε κανέναν ενδεή να μπει σήμερα μέσα (στον κήπο) όσο είστε μέσα.»

وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍۢ قَـٰدِرِينَ ﴿٢٥﴾

Και έτσι, πήγαν το πρωί για τον (κακό) σκοπό (αποφασισμένοι να αποτρέψουν τους φτωχούς από το να πάρουν καρπούς) νομίζοντας μέσα τους ότι έχουν τη δύναμη (να το κάνουν).

فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ ﴿٢٦﴾

Μα, όταν τον είδαν (τον κήπο), είπαν: «Στ’ αλήθεια, χαθήκαμε (και ήρθαμε σ' άλλον κήπο, όχι το δικό μας).»

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٢٧﴾

(Έπειτα, αφού βεβαιώθηκαν ότι είναι ο κήπος τους, είπαν:) «(Δεν είναι άλλος κήπος) αλλά πράγματι, εμείς είμαστε στερημένοι (από τους καρπούς του λόγω της κακής μας πρόθεσης)!»

قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿٢٨﴾

(Τότε) ο πιο δίκαιος ανάμεσά τους είπε: «Μα δεν σας είπα: «Να δοξάζετε (τον Αλλάχ και να στραφείτε με μεταμέλεια προς Αυτόν για την άδικη πρόθεσή σας, και να Τον ευχαριστείτε για όσα σας έδωσε);»

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ ﴿٢٩﴾

Είπαν (μετανιωμένοι): «Δόξα στον Κύριό μας! Στ’ αλήθεια, ήμασταν άδικοι.»

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَلَـٰوَمُونَ ﴿٣٠﴾

Έπειτα στράφηκαν αλληλοκατηγορώντας ο ένας τον άλλον.

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَـٰغِينَ ﴿٣١﴾

Είπαν: «Αλίμονό μας: Στ’ αλήθεια, ήμασταν παραβάτες (που εμποδίζαμε τους φτωχούς και παρακούσαμε τον Αλλάχ).

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًۭا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ﴿٣٢﴾

Ελπίζουμε ο Κύριός μας να μας τον αντικαταστήσει μ' έναν (άλλον κήπο) καλύτερο απ' αυτόν. Στ’ αλήθεια, στον Κύριό μας στρεφόμαστε ζητώντας (το καλό, και τη συγχώρεσή Του).

كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ﴿٣٣﴾

Τέτοια είναι η τιμωρία (σ’ αυτήν τη ζωή γι' όποιον παρακούει τον Αλλάχ), μα, πράγματι η τιμωρία της Μέλλουσας Ζωής είναι μεγαλύτερη (και πιο τρομακτική), αν το γνώριζαν!