Διαβάστε τη Σελίδα 32 του Κορανίου

۞ وَٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ فِىٓ أَيَّامٍۢ مَّعْدُودَٰتٍۢ ۚ فَمَن تَعَجَّلَ فِى يَوْمَيْنِ فَلَآ إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَن تَأَخَّرَ فَلَآ إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ لِمَنِ ٱتَّقَىٰ ۗ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿203﴾

Και να μνημονεύετε τον Αλλάχ σε (συγκεκριμένες) καταμετρημένες ημέρες (την 11η, τη 12η και τη 13η του μήνα Δου-αλ-Χίτζα, κατά τις οποίες οι προσκυνητές μένουν στην περιοχή Μένα κατά το Χατζ). Όποιος όμως επισπεύδει (την αναχώρησή του) μετά τη δεύτερη μέρα (δηλ. πριν τη δύση της 12ης ημέρας αφού έριξε τις Τζαμαράτ -πέτρες-) – δεν υπάρχει αμαρτία σ’ αυτόν. Και όποιος καθυστερεί (μέχρι την τρίτη ημέρα) – δεν υπάρχει αμαρτία σ’ αυτόν. (Αυτά είναι) γι’ αυτόν που φοβάται τον Αλλάχ (τελώντας το Χατζ όπως όρισε ο Αλλάχ). Και να φυλαχθείτε από την τιμωρία του Αλλάχ (μέσω της υπακοής των εντολών Tου) και να γνωρίζετε ότι σε Αυτόν θα συγκεντρωθείτε.

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُۥ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَيُشْهِدُ ٱللَّهَ عَلَىٰ مَا فِى قَلْبِهِۦ وَهُوَ أَلَدُّ ٱلْخِصَامِ ﴿204﴾

Και από τους ανθρώπους υπάρχει εκείνος (ο υποκριτής), του οποίου ο λόγος σού αρέσει (ω, Μωχάμμαντ), στην εγκόσμια ζωή, και ισχυρίζεται ότι ο Αλλάχ είναι μάρτυρας γι' αυτά που έχει στην καρδιά του (από πίστη, καλοσύνη και αγάπη για το Ισλάμ), ενώ στ’ αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός.

وَإِذَا تَوَلَّىٰ سَعَىٰ فِى ٱلْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ ٱلْحَرْثَ وَٱلنَّسْلَ ۗ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلْفَسَادَ ﴿205﴾

Και όταν φεύγει (από σένα, ω, Μωχάμμαντ) σπεύδει να διαδώσει το κακό στη γη και να καταστρέψει τις καλλιέργειες και τα βοοειδή. Μα ο Αλλάχ δεν αγαπά την καταστροφή.

وَإِذَا قِيلَ لَهُ ٱتَّقِ ٱللَّهَ أَخَذَتْهُ ٱلْعِزَّةُ بِٱلْإِثْمِ ۚ فَحَسْبُهُۥ جَهَنَّمُ ۚ وَلَبِئْسَ ٱلْمِهَادُ ﴿206﴾

Και όταν λέγεται σ’ αυτόν: «Να φοβάσαι τον Αλλάχ (απέχοντας από τις απαγορεύσεις Του).» Η υπερηφάνεια (αλαζονεία του) τον οδηγεί σε (περισσότερες) αμαρτίες. Αρκεί γι’ αυτόν το Πυρ της Κολάσεως, και πόσο άθλιος είναι αυτός ο τόπος διαμονής.

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَشْرِى نَفْسَهُ ٱبْتِغَآءَ مَرْضَاتِ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ رَءُوفٌۢ بِٱلْعِبَادِ ﴿207﴾

Και από τους ανθρώπους είναι αυτός που πουλά (αφιερώνει) τον εαυτό του (στην υπακοή προς τον Αλλάχ), επιζητώντας την ευχαρίστηση του Αλλάχ. Και ο Αλλάχ είναι Πολυεπιεικής στους δούλους (Του).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱدْخُلُوا۟ فِى ٱلسِّلْمِ كَآفَّةًۭ وَلَا تَتَّبِعُوا۟ خُطُوَٰتِ ٱلشَّيْطَـٰنِ ۚ إِنَّهُۥ لَكُمْ عَدُوٌّۭ مُّبِينٌۭ ﴿208﴾

Ω, εσείς που πιστεύετε! Εισέλθετε στο Ισλάμ πλήρως (τηρώντας όλους τους νόμους του). Και μην ακολουθείτε τα βήματα του Σατανά. Στ’ αλήθεια, αυτός είναι για εσάς ένας προφανής εχθρός.

فَإِن زَلَلْتُم مِّنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْكُمُ ٱلْبَيِّنَـٰتُ فَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ﴿209﴾

Και αν αποκλίνετε (από τον δρόμο της αλήθειας) αφού σας έχουν έλθει οι σαφείς αποδείξεις, τότε να ξέρετε ότι ο Αλλάχ είναι ‘Αζείζ (Παντοδύναμος, Ανίκητος), Χακείμ (Πάνσοφος).

هَلْ يَنظُرُونَ إِلَّآ أَن يَأْتِيَهُمُ ٱللَّهُ فِى ظُلَلٍۢ مِّنَ ٱلْغَمَامِ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَقُضِىَ ٱلْأَمْرُ ۚ وَإِلَى ٱللَّهِ تُرْجَعُ ٱلْأُمُورُ ﴿210﴾

Περιμένουν (οι άπιστοι, μετά απ' όλες αυτές τις αποδείξεις) μόνο το να τους έλθει ο Αλλάχ πάνω από σωρούς νεφών (με τρόπο που ταιριάζει στη Μεγαλοπρέπεια και στην Τελειότητά Του, κατά την Ημέρα της Κρίσεως για να τους δικάσει), και (να έλθουν επίσης) οι άγγελοι (που θα τους περιβάλλουν από κάθε πλευρά), και να γίνει η Κρίση (του Αλλάχ σχετικά μ' αυτούς); Και στον Αλλάχ επιστρέφουν (όλα) τα θέματα.