Διαβάστε τη Σελίδα 551 του Κορανίου

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِذَا جَآءَكَ ٱلْمُؤْمِنَـٰتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَىٰٓ أَن لَّا يُشْرِكْنَ بِٱللَّهِ شَيْـًۭٔا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَـٰدَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَـٰنٍۢ يَفْتَرِينَهُۥ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِى مَعْرُوفٍۢ ۙ فَبَايِعْهُنَّ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُنَّ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌۭ رَّحِيمٌۭ ﴿12﴾

Ω, Προφήτη! Όταν οι πιστές γυναίκες έρχονται σ' εσένα για να σου υποσχεθούν ότι δεν θα αποδίδουν στον Αλλάχ εταίρους στη λατρεία, ούτε θα κλέβουν, ούτε θα διαπράττουν μοιχεία, ούτε θα σκοτώσουν τα παιδιά τους (όπως έκαναν πριν το Ισλάμ από το φόβο της φτώχειας κλπ.), ούτε θα αποδίδουν ψευδώς στους συζύγους τους παιδιά που δεν είναι δικά τους, και ούτε θα σε παρακούν οτιδήποτε καλό (που τους διατάζεις), τότε δέξου την υπόσχεσή τους, και ζήτα από τον Αλλάχ συγχώρεση γι' αυτές. Στ’ αλήθεια, ο Αλλάχ είναι Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَتَوَلَّوْا۟ قَوْمًا غَضِبَ ٱللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا۟ مِنَ ٱلْـَٔاخِرَةِ كَمَا يَئِسَ ٱلْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْقُبُورِ ﴿13﴾

Ω, εσείς που πιστεύετε, μην παίρνετε ως φίλους και συμμάχους, έναν λαό πάνω στον οποίο βρίσκεται η Οργή του Αλλάχ, οι οποίοι έχουν απελπιστεί από (το να λάβουν οτιδήποτε καλό κατά) τη Μέλλουσα Ζωή, όπως ακριβώς οι θαμμένοι άπιστοι έχουν απελπιστεί (από το να λάβουν το Έλεος του Αλλάχ, ή να γυρίσουν πίσω στην εγκόσμια ζωή ώστε να πράξουν δίκαια).

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۖ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ ﴿1﴾

Οτιδήποτε βρίσκεται στους ουρανούς και στη γη δοξάζει τον Αλλάχ. Και Αυτός είναι ο Αλ-‘Αζείζ (Παντοδύναμος, Ανίκητος), ο Αλ-Χακείμ (Πάνσοφος).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ﴿2﴾

Ω, εσείς που πιστεύετε! Γιατί λέτε αυτά που δεν κάνετε; (όπως το να μην εκπληρώσει κάποιος την υπόσχεσή του ή να νουθετήσει τους άλλους για μια καλή πράξη, ενώ ο ίδιος δεν την κάνει).

كَبُرَ مَقْتًا عِندَ ٱللَّهِ أَن تَقُولُوا۟ مَا لَا تَفْعَلُونَ ﴿3﴾

Είναι πολύ μισητό για τον Αλλάχ, να λέτε αυτά που δεν κάνετε.

إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلَّذِينَ يُقَـٰتِلُونَ فِى سَبِيلِهِۦ صَفًّۭا كَأَنَّهُم بُنْيَـٰنٌۭ مَّرْصُوصٌۭ ﴿4﴾

Στ’ αλήθεια, ο Αλλάχ αγαπά εκείνους που πολεμούν στο Δρόμο Του σε σειρά (παράταξη) σαν να είναι ένας παρατεταγμένος τοίχος (δηλ. οι στρατιώτες είναι ο ένας δίπλα στον άλλο, σχηματίζοντας έναν αδιάσπαστο τοίχο).

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَنِى وَقَد تَّعْلَمُونَ أَنِّى رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيْكُمْ ۖ فَلَمَّا زَاغُوٓا۟ أَزَاغَ ٱللَّهُ قُلُوبَهُمْ ۚ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْفَـٰسِقِينَ ﴿5﴾

Και (ανάφερε, ω, Μωχάμμαντ), όταν ο Μωυσής είπε στον λαό του: «Ω, λαέ μου! Γιατί με βλάπτετε (με λόγια και πράξεις) ενώ γνωρίζετε ότι είμαι ο Αγγελιαφόρος του Αλλάχ για σας;» Έτσι, όταν απέκλιναν (από την Αλήθεια), ο Αλλάχ απέκλινε τις καρδιές τους (από το να δέχονται την Καθοδήγηση). Και ο Αλλάχ δεν καθοδηγεί τον ανυπάκουο λαό.