Διαβάστε τη Σούρα Al-Qiyama

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίζεστε ω, άπιστοι, ότι δε θα αναστηθείτε)! Αλλά αγαπάτε την εγκόσμια ζωή (και τις απολαύσεις της).

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٢١﴾

Και παραμελείτε τη Μέλλουσα Ζωή (και την ευδαιμονία της).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

Κάποια πρόσωπα εκείνη την Ημέρα (της Ανάστασης) θα είναι λαμπερά και φωτεινά.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾

Ατενίζοντας τον Κύριό τους.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾

Ενώ κάποια άλλα πρόσωπα εκείνη την Ημέρα θα είναι συνοφρυωμένα και σκοτεινιασμένα,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾

Πιστεύοντας (και αναμένοντας) ότι κάποια συμφορά και τιμωρία πρόκειται να πέσει πάνω τους.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίζεται ο άπιστος ότι δεν θα αναστηθεί)! Όταν (η ψυχή) φτάσει στις κλείδες (δηλ. στο λαιμό κατά την έξοδό της από το σώμα, όταν αυτός θα βρίσκεται στο χείλος του θανάτου).

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾

Και θα ειπωθεί (από τους παριστάμενους): «Ποιος μπορεί να του κάνει ξόρκι (ώστε να τον θεραπεύσει και να τον σώσει από το θάνατο);»

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

Και αυτός (ο ετοιμοθάνατος) θα σιγουρευτεί ότι έφτασε (η ώρα) του αποχωρισμού (του θανάτου) (αφού βλέπει τους αγγέλους που ήρθαν για να συνοδεύσουν την ψυχή του)·

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

Και θα τυλιχθεί το ένα πόδι με το άλλο.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

Τότε, η πορεία εκείνη την Ημέρα, θα είναι προς τον Κύριό σου (τον Αλλάχ)!

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

Ούτε (αυτός ο άπιστος) πίστευε (στο Κορ’άν και στο Μήνυμα του Αγγελιαφόρου), ούτε προσευχόταν!

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

Μα, (αντιθέτως), διέψευδε (το Κορ’άν και το Μήνυμα του Αγγελιαφόρου) και απομακρυνόταν!

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

Έπειτα πήγε στην οικογένειά του περπατώντας με έπαρση (θαυμάζοντας τον εαυτό του)!

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

Aλίμονο σ' εσένα (ω, άπιστε)! Και (πάλι) αλίμονο σ' εσένα!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

Πάλι, αλίμονο σ' εσένα (ω, άπιστε)! Και (πάλι), αλίμονο σ' εσένα!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

Νομίζει ο άνθρωπος ότι θα παραμεληθεί (χωρίς να λάβει διαταγές και απαγορεύσεις, και ούτε θα τιμωρηθεί ή θα ανταμειφθεί για ό,τι έκανε);

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

Δεν ήταν μια Νούτφα (αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλων), από σπέρμα που χύνεται (στις μήτρες);

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

Έπειτα έγινε ‘Άλακα (κρεμάμενος θρόμβος αίματος)· έπειτα (ο Αλλάχ) (τον) έπλασε και έπειτα (τον) διαμόρφωσε.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

Και έκανε απ' αυτόν τα δύο φύλα, αρσενικό και θηλυκό.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

Δεν είναι λοιπόν Αυτός (ο Αλλάχ, που κάνει όλα αυτά) Ικανός να δώσει ζωή στους νεκρούς; (Βέβαια! Είναι για τα πάντα Ικανός).