خواندن صفحه 535 قرآن

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾

بر گردشان پسرانی جاودان [به خدمت‌] می‌گردند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿١٨﴾

با جامها و آبریزها و پیاله‌[ها]یی از باده ناب روان.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿١٩﴾

[که‌] نه از آن دردسر گیرند و نه بی‌خرد گردند.

وَفَـٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾

و میوه از هر چه اختیار کنند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾

و از گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿٢٢﴾

و حوران چشم‌درشت،

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾

مثل لؤلؤ نهان میان صدف،

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾

[اینها] پاداشی است برای آنچه می‌کردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾

در آنجا نه بیهوده‌ای می‌شنوند و نه [سخنی‌] گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَـٰمًۭا سَلَـٰمًۭا ﴿٢٦﴾

سخنی جز سلام و درود نیست.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿٢٧﴾

و یاران راست؛ یاران راست کدامند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿٢٨﴾

در [زیر] درختان کُنار بی‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿٢٩﴾

و درختهای موز که میوه‌اش خوشه خوشه روی هم چیده است.

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿٣٠﴾

و سایه‌ای پایدار.

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿٣١﴾

و آبی ریزان.

وَفَـٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿٣٢﴾

و میوه‌ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿٣٣﴾

نه بریده و نه ممنوع.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾

و همخوابگانی بالا بلند.

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿٣٥﴾

ما آنان را پدید آورده‌ایم پدید آوردنی،

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾

و ایشان را دوشیزه گردانیده‌ایم،

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿٣٧﴾

شوی دوست همسال،

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٨﴾

برای یاران راست.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾

که گروهی از پیشینیانند،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٠﴾

و گروهی از متأخران.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿٤١﴾

و یاران چپ؛ کدامند یاران چپ؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿٤٢﴾

در [میان‌] باد گرم و آب داغ.

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿٤٣﴾

و سایه‌ای از دود تار.

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾

نه خنک و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾

اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾

و بر گناه بزرگ پافشاری می‌کردند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾

و می‌گفتند: «آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم، واقعاً [باز] زنده می‌گردیم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾

یا پدران گذشته ما [نیز]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٩﴾

بگو: «در حقیقت، اولین و آخرین،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿٥٠﴾

قطعاً همه در موعد روزی معلوم گرد آورده شوند.»