خواندن صفحه 584 قرآن

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

آنگاه که پروردگارش او را در وادی مقدس «طوی» ندا درداد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

«به سوی فرعون برو که وی سر برداشته است؛

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

و بگو: آیا سر آن داری که به پاکیزگی گرایی،

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

و تو را به سوی پروردگارت راه نمایم تا پروا بداری؟»

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

پس معجزه بزرگ [خود] را بدو نمود.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

و[لی فرعون‌] تکذیب نمود و عصیان کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

سپس پشت کرد [و] به کوشش برخاست،

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

و گروهی را فراهم آورد [و] ندا درداد،

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

و گفت: «پروردگار بزرگتر شما منم!»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

و خدا [هم‌] او را به کیفر دنیا و آخرت گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

در حقیقت، برای هر کس که [از خدا] بترسد، در این [ماجرا] عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

آیا آفرینش شما دشوارتر است یا آسمانی که [او] آن را برپا کرده است؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معین‌] درست کرد،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

و شبش را تیره و روزش را آشکار گردانید،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

و پس از آن، زمین را با غلتانیدن گسترد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

آبش و چراگاهش را از آن بیرون آورد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

و کوهها را لنگر آن گردانید،

مَتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

[تا وسیله‌] استفاده برای شما و دامهایتان باشد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

پس آنگاه که آن هنگامه بزرگ دررسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

[آن‌] روز است که انسان آنچه را که در پی آن کوشیده است به یاد آورد

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

و جهنم برای هر که بیند آشکار گردد.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

اما هر که طغیان کرد،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

و زندگی پست دنیا را برگزید،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

پس جایگاه او همان آتش است.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

و اما کسی که از ایستادن در برابر پروردگارش هراسید، و نفس خود را از هوس باز داشت...

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

پس جایگاه او همان بهشت است.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

در باره رستاخیز از تو می‌پرسند که فرارسیدنش چه وقت است؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

تو را چه به گفتگو در آن.

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

علم آن با پروردگار تو است.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

تو فقط کسی را که از آن می‌ترسد هشدار می‌دهی.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

روزی که آن را می‌بینند، گویی که آنان جز شبی یا روزی درنگ نکرده‌اند.