خواندن رکوع 526 قرآن

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ﴿١﴾

آنگاه که آسمان زهم بشکافد،

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾

و پروردگارش را فرمان برد و [چنین‌] سزد.

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾

و آنگاه که زمین کشیده شود،

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾

و آنچه را که در آن است بیرون افکند و تهی شود،

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾

و پروردگارش را فرمان برد و [چنین‌] سزد.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَـٰقِيهِ ﴿٦﴾

ای انسان، حقاً که تو به سوی پروردگار خود بسختی در تلاشی، و او را ملاقات خواهی کرد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿٧﴾

اما کسی که کارنامه‌اش به دست راستش داده شود،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ﴿٨﴾

بزودی‌اش حسابی بس آسان کنند،

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ﴿٩﴾

و شادمان به سوی کسانش باز گردد.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿١٠﴾

و اما کسی که کارنامه‌اش از پشت سرش به او داده شود،

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ﴿١١﴾

زودا که هلاک [خویش‌] خواهد،

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿١٢﴾

و در آتش افروخته درآید.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾

او در [میان‌] خانواده خود شادمان بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾

او می‌پنداشت که هرگز برنخواهد گشت.

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ﴿١٥﴾

آری، در حقیقت، پروردگارش به او بینا بود.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾

نه، نه، سوگند به شفق،

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾

سوگند به شب و آنچه [شب‌] فروپوشاند،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾

سوگند به ماه چون [بَدر] تمام شود،

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ﴿١٩﴾

که قطعاً از حالی به حالی برخواهید نشست.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾

پس چرا آنان باور نمی‌دارند؟

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢١﴾

و چون بر آنان قرآن تلاوت می‌شود چهره بر خاک نمی‌سایند؟

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾

[نه!] بلکه آنان که کفر ورزیده‌اند، تکذیب می‌کنند.

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾

و خدا به آنچه در سینه دارند داناتر است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾

پس آنان را از عذابی دردناک خبر ده،

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿٢٥﴾

مگر کسانی که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که آنان را پاداشی بی‌منّت خواهد بود.