خواندن رکوع 525 قرآن

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿١﴾

وای بر کم‌فروشان،

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾

که چون از مردم پیمانه ستانند، تمام ستانند؛

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾

و چون برای آنان پیمانه یا وزن کنند، به ایشان کم دهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾

مگر آنان گمان نمی‌دارند که برانگیخته خواهند شد؟

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿٥﴾

[در] روزی بزرگ:

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٦﴾

روزی که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پای ایستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿٧﴾

نه چنین است [که می‌پندارند]، که کارنامه بدکاران در «سجّین» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿٨﴾

و تو چه دانی که «سجّین» چیست؟

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٩﴾

کتابی است نوشته‌شده.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾

وای بر تکذیب‌کنندگان در آن هنگام:

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾

آنان که روز جزا را دروغ می‌پندارند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

و جز هر تجاوزپیشه گناهکاری آن را به دروغ نمی‌گیرد.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

[همان که‌] چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «[اینها] افسانه‌های پیشینیان است.»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾

نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب می‌شدند زنگار بر دلهایشان بسته است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾

زهی پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾

آنگاه به یقین، آنان به جهنم درآیند.

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾

سپس [به ایشان‌] گفته خواهد شد: «این همان است که آن را به دروغ می‌گرفتید.»

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾

نه چنین است، در حقیقت، کتاب نیکان در «علّیّون» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾

و تو چه دانی که «علّیّون» چیست؟

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٢٠﴾

کتابی است نوشته‌شده.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾

مقرّبان آن را مشاهده خواهند کرد.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾

براستی نیکوکاران در نعیم [الهی‌] خواهند بود.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾

بر تختها [نشسته‌] می‌نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾

از چهره‌هایشان طراوت نعمت [بهشت‌] را درمی‌یابی.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾

از باده‌ای مُهر شده نوشانیده شوند.

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾

[باده‌ای که‌] مُهر آن، مُشک است، و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یکدیگر پیشی گیرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾

و ترکیبش از [چشمه‌] «تسنیم» است:

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾

چشمه‌ای که مقرّبان [خدا] از آن نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾

[آری، در دنیا] کسانی که گناه می‌کردند، آنان را که ایمان آورده بودند به ریشخند می‌گرفتند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾

و چون بر ایشان می‌گذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل می‌کردند.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾

و هنگامی که نزد خانواده‌[های‌] خود بازمی‌گشتند، به شوخ‌طبعی می‌پرداختند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾

و چون مؤمنان را می‌دیدند، می‌گفتند: «اینها [جماعتی‌] گمراهند.»

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾

و حال آنکه آنان برای بازرسی [کار]شان فرستاده نشده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾

و[لی‌] امروز، مؤمنانند که بر کافران خنده می‌زنند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾

بر تختها[ی خود نشسته‌]، نظاره می‌کنند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾

[تا ببینند] آیا کافران به پاداش آنچه می‌کردند رسیده‌اند؟