خواندن رکوع 537 قرآن

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ ﴿١﴾

سوگند به [کوه‌] تین و زیتون،

وَطُورِ سِينِينَ ﴿٢﴾

و طور سینا،

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ ﴿٣﴾

و این شهر امن [و امان‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍۢ ﴿٤﴾

[که‌] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ ﴿٥﴾

سپس او را به پست‌ترین [مراتب‌] پستی بازگردانیدیم؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۢ ﴿٦﴾

مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی‌منّت خواهند داشت.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ ﴿٧﴾

پس چه چیز، تو را بعد [از این‌] به تکذیب جزا وامی‌دارد؟

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ ﴿٨﴾

آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟