خواندن رکوع 537 قرآن

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ ﴿1﴾

سوگند به [کوه‌] تین و زیتون،

وَطُورِ سِينِينَ ﴿2﴾

و طور سینا،

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ ﴿3﴾

و این شهر امن [و امان‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍۢ ﴿4﴾

[که‌] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ ﴿5﴾

سپس او را به پست‌ترین [مراتب‌] پستی بازگردانیدیم؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۢ ﴿6﴾

مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی‌منّت خواهند داشت.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ ﴿7﴾

پس چه چیز، تو را بعد [از این‌] به تکذیب جزا وامی‌دارد؟

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ ﴿8﴾

آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟