سوره Al-Maarij (المعارج) سورهای (مکی) از قرآن با 44 آیه است. این سوره را با ابزارهای تعاملی ما بخوانید، گوش دهید و حفظ کنید.
بهروزرسانی در 05 اوت 2026 ساعت 16:34
📖 2 دقیقه مطالعهمطالعه کامل صفحه : خواندن سوره Al-Maarij →
سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿١﴾
پرسندهای از عذاب واقعشوندهای پرسید،
لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿٢﴾
که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارندهای نیست.
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾
[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب] است.
تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿٤﴾
فرشتگان و روح، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی «او» بالا میروند.
فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿٥﴾
پس صبر کن، صبری نیکو.
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿٦﴾
زیرا آنان [عذاب] را دور میبینند،
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿٧﴾
و [ما] نزدیکش میبینیم.
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾
روزی که آسمانها چون فلز گداخته شود،
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾
و کوهها چون پشم زده گردد،
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿١٠﴾
و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی [حال] نپرسد،
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾
آنان را به ایشان نشان میدهند. گناهکار آرزو میکند که کاش برای رهایی از عذاب آن روز، می توانست پسران خود را عوض دهد،
وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾
و [نیز] همسرش و برادرش را،
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾
و قبیلهاش را که به او پناه میدهد،
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾
و هر که را که در روی زمین است همه را [عوض میداد] و آنگاه خود را رها میکرد.
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾
نه چنین است. [آتش] زبانه میکشد،
نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾
پوست سر و اندام را برکننده است.
تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾
هر که را پشت کرده و روی برتافته،
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾
و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته] فرا میخواند.
۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾
به راستی که انسان سخت آزمند [و بیتاب] خلق شده است.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿٢٠﴾
چون صدمهای به او رسد عجز و لابه کند.
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾
و چون خیری به او رسد بخل ورزد.
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾
غیر از نمازگزاران:
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾
همان کسانی که بر نمازشان پایداری میکنند.
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٢٤﴾
و همانان که در اموالشان حقی معلوم است،
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾
برای سائل و محروم.
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾
و کسانی که روز جزا را باور دارند.
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾
و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند.
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿٢٨﴾
چرا که از عذاب پروردگارشان ایمن نمیتوانند بود.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾
و کسانی که دامن خود را حفظ میکنند،
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾
مگر بر همسران خود یا کنیزانشان که [در این صورت] مورد نکوهش نیستند.
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾
و هر کس پا از این [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾
و کسانی که امانتها و پیمان خود را مراعات میکنند.
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾
و آنان که بر شهادتهای خود ایستادهاند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾
و کسانی که بر نمازشان مداومت میورزند.
أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾
آنها هستند که در باغهایی [از بهشت]، گرامی خواهند بود.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾
چه شده است که آنان که کفر ورزیدهاند، به سوی تو شتابان،
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾
گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم میآورند]؟
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿٣٨﴾
آیا هر یک از آنان طمع میبندد که در بهشت پر نعمت درآورده شود؟
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾
نه چنین است. ما آنان را از آنچه [خود] میدانند آفریدیم.
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَـٰرِقِ وَٱلْمَغَـٰرِبِ إِنَّا لَقَـٰدِرُونَ ﴿٤٠﴾
[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد میکنم که ما تواناییم،
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٤١﴾
که به جای آنان بهتر از ایشان را بیاوریم؛ و بر ما پیشی نتوانند جست.
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾
پس بگذارشان یاوه گویند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده شدهاند ملاقات نمایند.
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾
روزی که از گورها[ی خود] شتابان برآیند، گویی که آنان به سوی پرچمهای افراشته می دوند.
خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾
دیدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. این است همان روزی که به ایشان وعده داده میشد.