خواندن صفحه 448 قرآن

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ ﴿٥٢﴾

[که به من‌] می‌گفت: «آیا واقعاً تو از باوردارندگانی؟

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ﴿٥٣﴾

آیا وقتی مُردیم و خاک و [مشتی‌] استخوان شدیم، آیا واقعاً جزا می‌یابیم؟»

قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿٥٤﴾

[مؤمن‌] می‌پرسد: «آیا شما اطلاع دارید [کجاست‌]؟»

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ﴿٥٥﴾

پس اطلاع حاصل می‌کند، و او را در میان آتش می‌بیند!

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ ﴿٥٦﴾

[و] می‌گوید: «به خدا سوگند، چیزی نمانده بود که تو مرا به هلاکت اندازی.

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ ﴿٥٧﴾

و اگر رحمت پروردگارم نبود، هرآینه من [نیز] از احضارشدگان بودم.»

أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ﴿٥٨﴾

[و از روی شوق می‌گوید:] «آیا دیگر روی مرگ نمی‌بینیم،

إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿٥٩﴾

جز همان مرگ نخستین خود؟ و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟!

إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿٦٠﴾

راستی که این همان کامیابی بزرگ است!»

لِمِثْلِ هَـٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَـٰمِلُونَ ﴿٦١﴾

برای چنین [پاداشی‌] باید کوشندگان بکوشند.

أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ﴿٦٢﴾

آیا از نظر پذیرایی این بهتر است یا درخت زقوم؟!

إِنَّا جَعَلْنَـٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّـٰلِمِينَ ﴿٦٣﴾

در حقیقت، ما آن را برای ستمگران [مایه آزمایش و] عذابی گردانیدیم.

إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ ﴿٦٤﴾

آن، درختی است که از قعر آتش سوزان می‌روید،

طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَـٰطِينِ ﴿٦٥﴾

میوه‌اش گویی چون کله‌های شیاطین است،

فَإِنَّهُمْ لَـَٔاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿٦٦﴾

پس [دوزخیان‌] حتماً از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند،

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿٦٧﴾

سپس ایشان را بر سر آن، آمیغی از آب جوشان است؛

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ ﴿٦٨﴾

آنگاه بازگشتشان بی‌گمان به سوی دوزخ است.

إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ ﴿٦٩﴾

آنها پدران خود را گمراه یافتند،

فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ ﴿٧٠﴾

پس ایشان به دنبال آنها می‌شتابند!

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٧١﴾

و قطعاً پیش از آنها بیشتر پیشینیان به گمراهی افتادند.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ﴿٧٢﴾

و حال آنکه مسلماً در میانشان هشداردهندگانی فرستادیم.

فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿٧٣﴾

پس ببین فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود!

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿٧٤﴾

به استثنای بندگان پاکدل خدا!

وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ ﴿٧٥﴾

و نوح، ما را ندا داد، و چه نیک اجابت‌کننده بودیم!

وَنَجَّيْنَـٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٧٦﴾

و او و کسانش را از اندوه بزرگ رهانیدیم.