خواندن صفحه 447 قرآن

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿25﴾

شما را چه شده است که همدیگر را یاری نمی‌کنید؟!

بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿26﴾

[نه!] بلکه امروز آنان از در تسلیم درآمدگانند!

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿27﴾

و بعضی روی به بعضی دیگر می‌آورند [و] از یکدیگر می‌پرسند!

قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ ﴿28﴾

[و] می‌گویند: «شما [ظاهراً] از درِ راستی با ما درمی‌آمدید [و خود را حق به جانب می‌نمودید]!»

قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ﴿29﴾

[متّهمان‌] می‌گویند: «[نه!] بلکه با ایمان نبودید.

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَـٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَـٰغِينَ ﴿30﴾

و ما را بر شما هیچ تسلطی نبود، بلکه خودتان سرکش بودید.

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ﴿31﴾

پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعاً باید [عذاب را] بچشیم!

فَأَغْوَيْنَـٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَـٰوِينَ ﴿32﴾

و شما را گمراه کردیم، زیرا خودمان گمراه بودیم!»

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿33﴾

پس، در حقیقت، آنان در آن روز در عذاب شریک یکدیگرند!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ ﴿34﴾

[آری،] ما با مجرمان چنین رفتار می‌کنیم!

إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿35﴾

چرا که آنان بودند که وقتی به ایشان گفته می‌شد: «خدایی جز خدای یگانه نیست»، تکبر می‌ورزیدند!

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ ﴿36﴾

و می‌گفتند: «آیا ما برای شاعری دیوانه دست از خدایانمان برداریم؟!»

بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿37﴾

ولی نه! [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است.

إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ ﴿38﴾

در واقع، شما عذاب پر درد را خواهید چشید!

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿39﴾

و جز آنچه می‌کردید جزا نمی‌یابید!

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿40﴾

مگر بندگان پاکدل خدا!

أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿41﴾

آنان روزیِ معیّن خواهند داشت.

فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿42﴾

[انواع‌] میوه‌ها! و آنان مورد احترام خواهند بود.

فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿43﴾

در باغهای پر نعمت!

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَـٰبِلِينَ ﴿44﴾

بر سریرها در برابر همدیگر [می‌نشینند].

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ ﴿45﴾

با جامی از باده ناب پیرامونشان به گردش درمی‌آیند؛

بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّـٰرِبِينَ ﴿46﴾

[باده‌ای‌] سخت سپید که نوشندگان را لذتی [خاص‌] می‌دهد؛

لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ﴿47﴾

نه در آن فساد عقل است و نه ایشان از آن به بدمستی [و فرسودگی‌] می‌افتند!

وَعِندَهُمْ قَـٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ ﴿48﴾

و نزدشان [دلبرانی‌] فروهشته‌نگاه و فراخ‌دیده باشند!

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ ﴿49﴾

[از شدّت سپیدی‌] گویی تخم شتر مرغ [زیر پَرَ]ند!

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿50﴾

پس برخی‌شان به برخی روی نموده و از همدیگر پرس‌وجو می‌کنند.

قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ ﴿51﴾

گوینده‌ای از آنان می‌گوید: «راستی من [در دنیا] همنشینی داشتم،