صفحه 535 مصحف شامل 34 آیه است. این صفحه در جزء 27، حزب 54 قرار دارد.
بهروزرسانی در 05 اوت 2026 ساعت 16:34
مطالعه کامل صفحه : خواندن صفحه 535 قرآن →
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾
بر گردشان پسرانی جاودان [به خدمت] میگردند،
بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿١٨﴾
با جامها و آبریزها و پیاله[ها]یی از باده ناب روان.
لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿١٩﴾
[که] نه از آن دردسر گیرند و نه بیخرد گردند.
وَفَـٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾
و میوه از هر چه اختیار کنند.
وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾
و از گوشت پرنده هر چه بخواهند.
وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿٢٢﴾
و حوران چشمدرشت،
كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾
مثل لؤلؤ نهان میان صدف،
جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾
[اینها] پاداشی است برای آنچه میکردند.
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾
در آنجا نه بیهودهای میشنوند و نه [سخنی] گناهآلود.
إِلَّا قِيلًۭا سَلَـٰمًۭا سَلَـٰمًۭا ﴿٢٦﴾
سخنی جز سلام و درود نیست.
وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿٢٧﴾
و یاران راست؛ یاران راست کدامند؟
فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿٢٨﴾
در [زیر] درختان کُنار بیخار،
وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿٢٩﴾
و درختهای موز که میوهاش خوشه خوشه روی هم چیده است.
وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿٣٠﴾
و سایهای پایدار.
وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿٣١﴾
و آبی ریزان.
وَفَـٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿٣٢﴾
و میوهای فراوان،
لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿٣٣﴾
نه بریده و نه ممنوع.
وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾
و همخوابگانی بالا بلند.
إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿٣٥﴾
ما آنان را پدید آوردهایم پدید آوردنی،
فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾
و ایشان را دوشیزه گردانیدهایم،
عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿٣٧﴾
شوی دوست همسال،
لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٨﴾
برای یاران راست.
ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾
که گروهی از پیشینیانند،
وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٠﴾
و گروهی از متأخران.
وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿٤١﴾
و یاران چپ؛ کدامند یاران چپ؟
فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿٤٢﴾
در [میان] باد گرم و آب داغ.
وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿٤٣﴾
و سایهای از دود تار.
لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾
نه خنک و نه خوش.
إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾
اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند.
وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾
و بر گناه بزرگ پافشاری میکردند.
وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾
و میگفتند: «آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم، واقعاً [باز] زنده میگردیم؟
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾
یا پدران گذشته ما [نیز]؟»
قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٩﴾
بگو: «در حقیقت، اولین و آخرین،
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿٥٠﴾
قطعاً همه در موعد روزی معلوم گرد آورده شوند.»