خواندن صفحه 535 قرآن

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿17﴾

بر گردشان پسرانی جاودان [به خدمت‌] می‌گردند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿18﴾

با جامها و آبریزها و پیاله‌[ها]یی از باده ناب روان.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿19﴾

[که‌] نه از آن دردسر گیرند و نه بی‌خرد گردند.

وَفَـٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾

و میوه از هر چه اختیار کنند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾

و از گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿22﴾

و حوران چشم‌درشت،

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿23﴾

مثل لؤلؤ نهان میان صدف،

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿24﴾

[اینها] پاداشی است برای آنچه می‌کردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾

در آنجا نه بیهوده‌ای می‌شنوند و نه [سخنی‌] گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَـٰمًۭا سَلَـٰمًۭا ﴿26﴾

سخنی جز سلام و درود نیست.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿27﴾

و یاران راست؛ یاران راست کدامند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿28﴾

در [زیر] درختان کُنار بی‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿29﴾

و درختهای موز که میوه‌اش خوشه خوشه روی هم چیده است.

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿30﴾

و سایه‌ای پایدار.

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿31﴾

و آبی ریزان.

وَفَـٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿32﴾

و میوه‌ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿33﴾

نه بریده و نه ممنوع.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿34﴾

و همخوابگانی بالا بلند.

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿35﴾

ما آنان را پدید آورده‌ایم پدید آوردنی،

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾

و ایشان را دوشیزه گردانیده‌ایم،

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿37﴾

شوی دوست همسال،

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿38﴾

برای یاران راست.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿39﴾

که گروهی از پیشینیانند،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿40﴾

و گروهی از متأخران.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿41﴾

و یاران چپ؛ کدامند یاران چپ؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿42﴾

در [میان‌] باد گرم و آب داغ.

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿43﴾

و سایه‌ای از دود تار.

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾

نه خنک و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾

اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿46﴾

و بر گناه بزرگ پافشاری می‌کردند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾

و می‌گفتند: «آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم، واقعاً [باز] زنده می‌گردیم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿48﴾

یا پدران گذشته ما [نیز]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿49﴾

بگو: «در حقیقت، اولین و آخرین،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿50﴾

قطعاً همه در موعد روزی معلوم گرد آورده شوند.»