خواندن صفحه 576 قرآن

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿١٨﴾

آری، [آن دشمن حق‌] اندیشید و سنجید.

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿١٩﴾

کشته بادا، چگونه [او] سنجید؟

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿٢٠﴾

[آری،] کشته بادا، چگونه [او] سنجید.

ثُمَّ نَظَرَ ﴿٢١﴾

آنگاه نظر انداخت.

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿٢٢﴾

سپس رو ترش نمود و چهره در هم کشید.

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ﴿٢٣﴾

آنگاه پشت گردانید و تکبّر ورزید،

فَقَالَ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ﴿٢٤﴾

و گفت: «این [قرآن‌] جز سحری که [به برخی‌] آموخته‌اند نیست.

إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ﴿٢٥﴾

این غیر از سخن بشر نیست.»

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿٢٦﴾

زودا که او را به سَقَر در آورم.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿٢٧﴾

و تو چه دانی که آن سَقَر چیست؟

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ﴿٢٨﴾

نه باقی می‌گذارد و نه رها می‌کند.

لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ﴿٢٩﴾

پوستها را سیاه می‌گرداند.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿٣٠﴾

[و] بر آن [دوزخ‌]، نوزده [نگهبان‌] است.

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَـٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَـٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿٣١﴾

و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان نگردانیدیم، و شماره آنها را جز آزمایشی برای کسانی که کافر شده‌اند قرار ندادیم، تا آنان که اهل کتابند یقین به هم رسانند، و ایمان کسانی که ایمان آورده‌اند افزون گردد، و آنان که کتاب به ایشان داده شده و [نیز] مؤمنان به شک نیفتند، و تا کسانی که در دلهایشان بیماری است و کافران بگویند: «خدا از این وصف‌کردن، چه چیزی را اراده کرده است؟» این گونه، خدا هر که را بخواهد بیراه می‌گذارد و هر که را بخواهد هدایت می کند، و [شماره‌] سپاهیان پروردگارت را جز او نمی‌داند، و این [آیات‌] جز تذکاری برای بشر نیست.

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ﴿٣٢﴾

نه چنین است [که می‌پندارند!] سوگند به ماه،

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿٣٣﴾

و سوگند به شامگاه چون پشت کند،

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ﴿٣٤﴾

و سوگند به بامداد چون آشکار شود،

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ﴿٣٥﴾

که آیات [قرآن‌] از پدیده‌های بزرگ است.

نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ﴿٣٦﴾

بشر را هشداردهنده است.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿٣٧﴾

هر که از شما را که بخواهد پیشی جوید یا بازایستد.

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿٣٨﴾

هر کسی در گرو دستاورد خویش است،

إِلَّآ أَصْحَـٰبَ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٩﴾

بجز یاران دست راست:

فِى جَنَّـٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿٤٠﴾

در میان باغها. از یکدیگر می‌پرسند،

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٤١﴾

درباره مجرمان:

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ﴿٤٢﴾

«چه چیز شما را در آتش [سَقَر] درآورد؟»

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٤٣﴾

گویند: «از نمازگزاران نبودیم،

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ﴿٤٤﴾

و بینوایان را غذا نمی‌دادیم،

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ﴿٤٥﴾

با هرزه‌درایان هرزه‌درایی می‌کردیم،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٤٦﴾

و روز جزا را دروغ می‌شمردیم،

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ﴿٤٧﴾

تا مرگ ما در رسید.»