خواندن صفحه 591 قرآن

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿١﴾

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾

و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾

آن اختر فروزان.

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ﴿٤﴾

هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده‌] است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾

پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ﴿٦﴾

از آب جهنده‌ای خلق شده،

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿٧﴾

[که‌] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون می‌آید.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ﴿٨﴾

در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿٩﴾

آن روز که رازها [همه‌] فاش شود،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ﴿١٠﴾

پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿١١﴾

سوگند به آسمان بارش‌انگیز،

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿١٢﴾

سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت‌]،

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ﴿١٣﴾

[که‌] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿١٤﴾

و آن شوخی نیست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ﴿١٥﴾

آنان دست به نیرنگ می‌زنند.

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ﴿١٦﴾

و [من نیز] دست به نیرنگ می‌زنم.

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿١٧﴾

پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.

سَبِّحِ ٱسْمَ رَبِّكَ ٱلْأَعْلَى ﴿١﴾

نام پروردگار والای خود را به پاکی بستای:

ٱلَّذِى خَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٢﴾

همان که آفرید و هماهنگی بخشید.

وَٱلَّذِى قَدَّرَ فَهَدَىٰ ﴿٣﴾

و آنکه اندازه‌گیری کرد و راه نمود.

وَٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلْمَرْعَىٰ ﴿٤﴾

و آنکه چمنزار را برآورد؛

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحْوَىٰ ﴿٥﴾

و پس [از چندی‌] آن را خاشاکی تیره‌گون گردانید.

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ ﴿٦﴾

ما بزودی [آیات خود را به وسیله سروش غیبی‌] بر تو خواهیم خواند، تا فراموش نکنی؛

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ ﴿٧﴾

جز آنچه خدا خواهد، که او آشکار و آنچه را که نهان است می‌داند.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٨﴾

و برای تو آسانترین [راه‌] را فراهم می‌گردانیم.

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿٩﴾

پس پند ده، اگر پند سود بخشد.

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ ﴿١٠﴾

آن کس که ترسد، بزودی عبرت گیرد.

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلْأَشْقَى ﴿١١﴾

و نگون‌بخت، خود را از آن دور می‌دارد؛

ٱلَّذِى يَصْلَى ٱلنَّارَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿١٢﴾

همان کس که در آتشی بزرگ در آید؛

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ ﴿١٣﴾

آنگاه نه در آن می‌میرد و نه زندگانی می‌یابد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ﴿١٤﴾

رستگار آن کس که خود را پاک گردانید؛

وَذَكَرَ ٱسْمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ ﴿١٥﴾

و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد.