ستوده

اسم «محمود» به معنای ستایش ذات و صفات و افعالش است. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تعمق در این نام، مؤمن را به تکریم و فروتنی فرا می‌خواند و هرگز آنچه را که تنها متعلق به خالق است به خلق نسبت نمی‌دهد. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.