نگهدارنده

اسم رزق به معنای آن است که به هر موجودی رزق و قوت می بخشد. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تأمّل در این نام، مؤمن را به طلب روزی حلال، شریک شدن در وسائل خود، و هرگز اشتباه نکردن وسایل مخلوق با روزی دهنده واقعی، فرا می خواند. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.