نگهدارنده

اسم حافظ یعنی: نگهبان خلق و حفظ همه چیز به حکمت خود. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تعمق در این نام، مؤمن را به پناه بردن به خدا، امین شدن و حفظ هر حقی که در اختیارش قرار می گیرد فرا می خواند. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.