ผู้ทรงพบทุกสิ่ง

ชื่อ “ผู้ค้นพบ” หมายถึง ผู้ที่สูญเสียสิ่งใด ขาดสิ่งใดเลย และค้นพบทุกสิ่งที่เป็นความรู้ของพระองค์ เป็นการยืนยันถึงความสมบูรณ์แบบที่เป็นของอัลลอฮ์โดยไม่มีข้อบกพร่อง จำกัด หรือคล้ายคลึงกับการสร้างสรรค์ ในมุมมองของอัล-ฆอซาลี ผู้ศรัทธาไม่เคยอ้างว่าตนแบ่งปันคุณลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์ในความเป็นจริงของตน แทน ชื่อให้ปฐมนิเทศที่เหมาะสมกับสภาพของคนรับใช้ การนั่งสมาธิในพระนามนี้ทำให้ผู้ศรัทธาต้องเฝ้าดูหัวใจ แสวงหาความรู้ที่เป็นประโยชน์ และกระทำด้วยความมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดรอดพ้นจากอัลลอฮ์ได้ ความรู้เกี่ยวกับพระนามจึงกลายเป็นการสักการะ การปรับแต่งอุปนิสัย และความวางใจในอัลลอฮ์เท่านั้น