Διαβάστε το Χισμπ 57 του Κορανίου

تَبَـٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌ ﴿١﴾

Ύψιστος είναι Αυτός στo Χέρι του Οποίου βρίσκεται η Κυριαρχία· και είναι για τα πάντα Ικανός.

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ ﴿٢﴾

Ο Οποίος δημιούργησε το θάνατο και τη ζωή για να σας δοκιμάσει, ποιος είναι ο καλύτερος ανάμεσά σας στις πράξεις. Κι Αυτός είναι ο Αλ-‘Αζείζ (ο Παντοδύναμος, ο Ανίκητος), ο Αλ-Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα).

ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَـٰنِ مِن تَفَـٰوُتٍۢ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍۢ ﴿٣﴾

Ο Οποίος δημιούργησε επτά ουρανούς σε στρώματα, τον έναν πάνω στον άλλον· δε θα δεις στη δημιουργία του Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα) καμία ατέλεια (ή δυσαναλογία). Έπειτα στρέψε το βλέμμα σου για άλλη μια φορά: «Μήπως βλέπεις καμία σχισμή;»

ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًۭا وَهُوَ حَسِيرٌۭ ﴿٤﴾

Έπειτα στρέψε ξανά το βλέμμα σου δύο φορές (τη μια μετά από την άλλη): η όρασή σου θα επιστρέψει σ' εσένα, ταπεινωμένη (ανίκανη να βρει καμία ατέλεια) και εξαντλημένη.

وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَـٰبِيحَ وَجَعَلْنَـٰهَا رُجُومًۭا لِّلشَّيَـٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ ﴿٥﴾

Και πράγματι, έχουμε στολίσει τον κοντινότερο ουρανό με λαμπτήρες (αστέρια), και τους κάναμε (τους λαμπτήρες πυρακτωμένους μετεωρίτες) για λιθοβολισμό των δαιμόνων (ώστε να τους εμποδίζουν από το να κρυφακούν), και γι’ αυτούς έχουμε προετοιμάσει το μαρτύριο του φλογερού Πυρός.

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ ﴿٦﴾

Και γι’ αυτούς που αρνήθηκαν την πίστη στον Κύριό τους, υπάρχει το μαρτύριο της Κολάσεως, και άθλιος, πράγματι, είναι αυτός ο προορισμός.

إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًۭا وَهِىَ تَفُورُ ﴿٧﴾

Όταν θα ρίχνονται εκεί μέσα (στην Κόλαση), θα ακούν απ' αυτήν ένα τρομερό δυνατό ήχο εισπνοής, ενώ βράζει (μαίνεται).

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌۭ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌۭ ﴿٨﴾

Παρ’ ολίγο (η Φωτιά) να σχιστεί από την οργή (της για τους άπιστους). Κάθε φορά που μια ομάδα ρίχνεται μέσα της, οι φύλακές της τους ρωτούν: «Δεν ήλθε σ' εσάς κανένας προειδοποιητής (για να σας προειδοποιήσει γι' αυτήν την τιμωρία);»

قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌۭ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍۢ كَبِيرٍۢ ﴿٩﴾

Είπαν: «Μάλιστα, πράγματι ήλθε σ' εμάς ένας προειδοποιητής, μα (τον) διαψεύσαμε και είπαμε: «Ο Αλλάχ δεν έστειλε (κάτω στη γη) τίποτα (καμία αποκάλυψη)· στ’ αλήθεια, βρίσκεστε (ω, Αγγελιαφόροι) σε μεγάλη πλάνη (δηλ. διέψευδαν όλους τους Αγγελιαφόρους).».»

وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١٠﴾

Και είπαν: «Αν ακούγαμε ή αντιλαμβανόμασταν (αυτά που μας είπε ο Αγγελιαφόρος), δε θα ήμασταν ανάμεσα στους κατοίκους του φλογερού Πυρός.»

فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًۭا لِّأَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١١﴾

Έτσι, ομολόγησαν την αμαρτία τους. Ας απομακρυνθούν, λοιπόν, οι κάτοικοι του φλογερού Πυρός (από τη συγχώρεση του Αλλάχ).

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌۭ وَأَجْرٌۭ كَبِيرٌۭ ﴿١٢﴾

Στ’ αλήθεια, αυτοί που φοβούνται αόρατα τον Κύριό τους (χωρίς να Τον έχουν δει, και όταν είναι μόνοι τους και δεν τους βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι, δεν διαπράττουν αμαρτίες φοβούμενοι τον Αλλάχ), θα λάβουν συγχώρεση (από τον Αλλάχ) και μία μεγάλη αμοιβή (τον Παράδεισο).

وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ﴿١٣﴾

Είτε κρατάτε τα λόγια σας μυστικά, είτε τα φανερώνετε, στ’ αλήθεια, Αυτός είναι ο Παντογνώστης όσων υπάρχουν στα στήθη (των ανθρώπων).

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ ﴿١٤﴾

Μα είναι δυνατόν να μη γνωρίζει (τις υποθέσεις των πλασμάτων) Αυτός που (τα) έπλασε; Κι Αυτός είναι ο Αλ-Λατείφ (ο Ευγενής προς τους δούλους Του), ο Αλ-Χαμπείρ (έχει απεριόριστη γνώση).

هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًۭا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ ﴿١٥﴾

Αυτός είναι που έκανε τη Γη υποταγμένη (στρωμένη) για σας (για να περπατάτε εύκολα, να ζείτε σ’ αυτήν και να την καλλιεργείτε κτλ.)· έτσι, περπατήστε στα μονοπάτια (τις περιοχές) της και φάτε από τα αγαθά Του, και σ’ Αυτόν θα είναι η Ανάσταση (σας από τους τάφους σας).

ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ ﴿١٦﴾

Μα αισθάνεστε ασφαλείς (ω, άπιστοι της Μάκκας) ότι Αυτός που βρίσκεται πάνω από τον ουρανό, δε θα κάνει τη Γη να σας καταπιεί (όπως κατάπιε πριν τον Καρούν και τα πλούτη του), και έτσι αυτή θα σειστεί (αφού ήταν σταθερή για σας);

أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًۭا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ ﴿١٧﴾

Ή αισθάνεστε ασφαλείς ότι Αυτός που βρίσκεται πάνω από τον ουρανό δε θα στείλει πάνω σας μια καταιγίδα με μικρές πέτρες (όπως έστειλε στον λαό του Λωτ); Τότε θα ξέρετε πώς είναι η προειδοποίησή Μου (και το αποτέλεσμά της).

وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ﴿١٨﴾

Και πράγματι εκείνοι πριν απ' αυτούς διέψευσαν (την προειδοποίησή Μου), και έπειτα πώς ήταν (τρομερή) η άρνησή (τιμωρία) Μου!

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَـٰٓفَّـٰتٍۢ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَـٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ ﴿١٩﴾

Μα δε βλέπουν από πάνω τους τα πουλιά που ανοίγουν τα φτερά τους και μετά τα μαζεύουν; Κανείς δεν τα κρατά (ψηλά από το να πέσουν στη γη) παρά ο Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονας). Στ’ αλήθεια Αυτός είναι που βλέπει τα πάντα.

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌۭ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَـٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ ﴿٢٠﴾

Ποιος είναι αυτός, που μπορεί να είναι στρατός (υποστηρικτές και προστάτες) για σας, που θα σας υποστηρίξει (όπως ισχυρίζεστε) εκτός από τον Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα) (αν θέλει ο Αλλάχ να σας τιμωρήσει); Στ’ αλήθεια, οι άπιστοι δε βρίσκονται παρά σε πλάνη.

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّۢ وَنُفُورٍ ﴿٢١﴾

Ή ποιος είναι αυτός που μπορεί να παρέχει σ' εσάς (τα προς το ζην), αν Αυτός κρατήσει (εμποδίζοντας) την παροχή Του; Κι όμως, επιμένουν (οι άπιστοι) στο πείσμα και την αλαζονεία, και στην αποχή (από την αλήθεια).

أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ ﴿٢٢﴾

Είναι αυτός που περπατά με το πρόσωπό του στραμμένο προς τα κάτω (και χωρίς να βλέπει πού πάει), πιο ορθά καθοδηγημένος, ή εκείνος που περπατά όρθιος ευθεία στον ίσιο δρόμο;

قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًۭا مَّا تَشْكُرُونَ ﴿٢٣﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Είναι Αυτός που σας έπλασε (από την ανυπαρξία) και σας έδωσε ακοή, όραση και καρδιές. Λίγο όμως (ω, άπιστοι) (Τον) ευχαριστείτε (για τις χάρες Του που σας έδωσε).

قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿٢٤﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Αυτός είναι που (σας έπλασε και) σας σκόρπισε στη Γη, και σ’ Αυτόν θα συγκεντρωθείτε (στη Μέλλουσα Ζωή).»

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ﴿٢٥﴾

Και λένε (οι άπιστοι): «Πότε (θα υλοποιηθεί) αυτή η υπόσχεση (για την Ημέρα της Ανάστασης), αν είστε (ω, Μουσουλμάνοι) ειλικρινείς;»

قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿٢٦﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Στ’ αλήθεια η γνώση (για την ακριβή στιγμή) βρίσκεται μόνο με τον Αλλάχ, εγώ όμως είμαι μόνο ένας προειδοποιητής που προειδοποιώ με σαφήνεια.»

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةًۭ سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ ﴿٢٧﴾

Μα όταν (οι άπιστοι) την είδαν (την τιμωρία από τον Αλλάχ κατά την Ημέρα της Κρίσεως) να πλησιάζει, τότε σκοτείνιασαν (από λύπη και θλίψη) τα πρόσωπα εκείνων που αρνήθηκαν την πίστη. Και ειπώθηκε (σ' αυτούς): «Αυτή είναι (η εκπλήρωση της υπόσχεσης) που ζητούσατε (όταν προκαλούσατε τους προφήτες σας, λέγοντας: «Ας δούμε την τιμωρία σας, αν είστε ειλικρινείς.»)!»

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَـٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍۢ ﴿٢٨﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους άπιστους): «Πείτε μου, αν ο Αλλάχ αφαίρεσε τη ζωή μου και εκείνων που βρίσκονται μαζί μου (όπως ελπίζετε) ή αν μας ελέησε (παρατείνοντας τη ζωή μας) – τότε ποιος μπορεί να σώσει τους άπιστους από επώδυνο μαρτύριο;»

قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَـٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَـٰلٍۢ مُّبِينٍۢ ﴿٢٩﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους άπιστους): «Αυτός είναι ο Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονας), σ' Αυτόν πιστεύουμε και σ’ Αυτόν βασιζόμαστε (για όλες τις υποθέσεις μας). Και θα μάθετε (όταν θα δείτε την τιμωρία από τον Αλλάχ) ποιος είναι αυτός που βρίσκεται σε φανερή πλάνη.»

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًۭا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍۢ مَّعِينٍۭ ﴿٣٠﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους άπιστους): «Πείτε μου αν (όλο) το νερό σας έμπαινε βαθιά (στη γη και δεν μπορούσατε να το φτάσατε), ποιος τότε θα σας εφοδίαζε με τρεχούμενο νερό (φανερό στα μάτια σας);»

نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿١﴾

Ν (ένα Αραβικό γράμμα και προφέρεται Νουν). Μα την πένα και αυτά που γράφουν!

مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢﴾

Δεν είσαι (ω, Μωχάμμαντ), με τη χάρη (Μήνυμα) του Κυρίου σου, παράφρων (όπως ισχυρίστηκαν οι άπιστοι).

وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍۢ ﴿٣﴾

Και στ’ αλήθεια, για σένα (ω, Μωχάμμαντ) θα υπάρχει μια αδιάκοπη αμοιβή.

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍۢ ﴿٤﴾

Και στ' αλήθεια, είσαι (ω, Μωχάμμαντ) σπουδαίου ηθικού χαρακτήρα.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿٥﴾

Και θα δεις, και θα δουν.

بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ ﴿٦﴾

Ποιος απ' εσάς είναι ο παράφρων!

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ ﴿٧﴾

Πράγματι, ο Κύριός σου ξέρει καλύτερα ποιος έχει παραστρατηθεί από το Δρόμο Του. Και ξέρει καλύτερα τους ορθά καθοδηγημένους.

فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ ﴿٨﴾

Έτσι, (ω, Μωχάμμαντ), μην υπακούσεις αυτούς που διαψεύδουν (το Μήνυμά σου).

وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿٩﴾

Επιθυμούν να είσαι πιο μαλακός μαζί τους (εγκρίνοντας κάποια απ' αυτά που κάνουν στη θρησκεία τους): και έτσι να είναι και αυτοί μαλακοί μαζί σου.

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍۢ مَّهِينٍ ﴿١٠﴾

Και μην υπακούς (ω, Μωχάμμαντ) κάθε άνθρωπο που ορκίζεται πολύ και είναι ποταπός (και ψεύτης).

هَمَّازٍۢ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍۢ ﴿١١﴾

Που κακολογεί τους ανθρώπους πίσω από την πλάτη τους, και συνέχεια μεταδίδει κουτσομπολιά (κάποιων ανθρώπων σ' άλλους επιδιώκοντας να χαλάσει τη σχέση τους).

مَّنَّاعٍۢ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

Που εμποδίζει κάθε καλό, και είναι παραβάτης και αμαρτωλός.

عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿١٣﴾

Και είναι ανήθικος (και σκληρός στην απιστία του), και ισχυρίζεται ότι είναι από έναν λαό (τους Κοράις) παρόλο που δεν είναι απ' αυτούς.

أَن كَانَ ذَا مَالٍۢ وَبَنِينَ ﴿١٤﴾

Επειδή έχει πλούτο και παιδιά (αρνήθηκε την πίστη αλαζονικά).

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٥﴾

Όταν τα Εδάφιά Μας (του Κορ'αν) απαγγέλλονται σ’ αυτόν, λέει (διαψεύδοντάς τα): «Θρύλοι των αρχαίων!»

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ ﴿١٦﴾

Θα τον σημαδέψουμε στη μύτη. [Κάτι που έγινε αργότερα, όταν κόπηκε η μύτη του με σπαθί την ημέρα του Μπαντρ], [τα παραπάνω εδάφια αναφέρονται στον Αλ-Ουαλείντ μπιν Αλ-Μουγείρα, ο οποίος ήταν πολύ σκληρός εχθρός του Προφήτη].

إِنَّا بَلَوْنَـٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿١٧﴾

Στ’ αλήθεια, τους έχουμε δοκιμάσει (τους πολυθεϊστές της Μάκκας), όπως δοκιμάσαμε τους ανθρώπους του κήπου, όταν ορκίστηκαν να μαζέψουν τους καρπούς του (κήπου) το πρωί, (για να μην φάει κανένας φτωχός από τους καρπούς, ενώ ο πατέρας τους πριν πεθάνει, είχε ορίσει ένα μέρος από τους καρπούς για τους φτωχούς).

وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿١٨﴾

Χωρίς να κάνουν καμία εξαίρεση (στο μερίδιο των φτωχών που όρισε ο πατέρας τους, και χωρίς να πουν: «ιν σαα’ Αλλάχ (Αν το θέλει ο Αλλάχ)»).

فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌۭ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ ﴿١٩﴾

Τότε ήλθε πάνω του (στον κήπο), πυρ από τον Κύριό σου, (τη νύχτα και τον έκαψε), ενώ κοιμόντουσαν.

فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ ﴿٢٠﴾

Έτσι, (ο κήπος) έγινε το πρωί (καμένος και) μαύρος σαν τη σκοτεινή νύχτα.

فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ ﴿٢١﴾

Έπειτα το πρωί φώναξαν ο ένας τον άλλο.

أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰرِمِينَ ﴿٢٢﴾

(Λέγοντας): «Πηγαίνετε στις καλλιέργειές σας όσο είναι ακόμα πρωί, αν επιμένετε να κόψετε (τους καρπούς).»

فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَـٰفَتُونَ ﴿٢٣﴾

Έτσι, αναχώρησαν γρήγορα, συζητώντας ψιθυριστά:

أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌۭ ﴿٢٤﴾

«Να μην αφήσετε κανέναν ενδεή να μπει σήμερα μέσα (στον κήπο) όσο είστε μέσα.»

وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍۢ قَـٰدِرِينَ ﴿٢٥﴾

Και έτσι, πήγαν το πρωί για τον (κακό) σκοπό (αποφασισμένοι να αποτρέψουν τους φτωχούς από το να πάρουν καρπούς) νομίζοντας μέσα τους ότι έχουν τη δύναμη (να το κάνουν).

فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ ﴿٢٦﴾

Μα, όταν τον είδαν (τον κήπο), είπαν: «Στ’ αλήθεια, χαθήκαμε (και ήρθαμε σ' άλλον κήπο, όχι το δικό μας).»

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٢٧﴾

(Έπειτα, αφού βεβαιώθηκαν ότι είναι ο κήπος τους, είπαν:) «(Δεν είναι άλλος κήπος) αλλά πράγματι, εμείς είμαστε στερημένοι (από τους καρπούς του λόγω της κακής μας πρόθεσης)!»

قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿٢٨﴾

(Τότε) ο πιο δίκαιος ανάμεσά τους είπε: «Μα δεν σας είπα: «Να δοξάζετε (τον Αλλάχ και να στραφείτε με μεταμέλεια προς Αυτόν για την άδικη πρόθεσή σας, και να Τον ευχαριστείτε για όσα σας έδωσε);»

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ ﴿٢٩﴾

Είπαν (μετανιωμένοι): «Δόξα στον Κύριό μας! Στ’ αλήθεια, ήμασταν άδικοι.»

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَلَـٰوَمُونَ ﴿٣٠﴾

Έπειτα στράφηκαν αλληλοκατηγορώντας ο ένας τον άλλον.

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَـٰغِينَ ﴿٣١﴾

Είπαν: «Αλίμονό μας: Στ’ αλήθεια, ήμασταν παραβάτες (που εμποδίζαμε τους φτωχούς και παρακούσαμε τον Αλλάχ).

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًۭا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ﴿٣٢﴾

Ελπίζουμε ο Κύριός μας να μας τον αντικαταστήσει μ' έναν (άλλον κήπο) καλύτερο απ' αυτόν. Στ’ αλήθεια, στον Κύριό μας στρεφόμαστε ζητώντας (το καλό, και τη συγχώρεσή Του).

كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ﴿٣٣﴾

Τέτοια είναι η τιμωρία (σ’ αυτήν τη ζωή γι' όποιον παρακούει τον Αλλάχ), μα, πράγματι η τιμωρία της Μέλλουσας Ζωής είναι μεγαλύτερη (και πιο τρομακτική), αν το γνώριζαν!

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٣٤﴾

Στ’ αλήθεια, γι' αυτούς που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ (εκτελώντας τις εντολές Του) υπάρχουν οι κήποι της ευδαιμονίας (ο Παράδεισος) με τον Κύριό τους.

أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٣٥﴾

(Μα είναι δυνατόν ότι) θα κάναμε τους Μουσουλμάνους (που υποτάσσονται με υπακοή στον Αλλάχ) ισάξιους (στην αμοιβή που θα λάβουν), με τους εγκληματίες (δηλ. τους άπιστους, όπως ισχυρίζεστε, ω, ειδωλολάτρες της Μάκκας);

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿٣٦﴾

Τι συμβαίνει με σας; Πώς κρίνετε (τέτοια άδικη κρίση, εξισώνοντας τον ενάρετο με τον ανυπάκουο);

أَمْ لَكُمْ كِتَـٰبٌۭ فِيهِ تَدْرُسُونَ ﴿٣٧﴾

Ή μήπως έχετε ένα (ουράνιο) βιβλίο από το οποίο μαθαίνετε (αυτά που λέτε, ότι ο ευσεβής είναι ισάξιος με τον ασεβή);

إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ﴿٣٨﴾

Στο οποίο (βιβλίο) έχετε όλα όσα επιλέγετε (και επιθυμείτε);

أَمْ لَكُمْ أَيْمَـٰنٌ عَلَيْنَا بَـٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ ﴿٣٩﴾

Ή μήπως έχετε όρκους (υποσχέσεις) από Μας, που φτάνουν μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης, ότι θα συμβεί για σας ό,τι αποφασίσετε;

سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ ﴿٤٠﴾

(Ω, Προφήτη) ρώτησέ τους (ειδωλολάτρες, που ισχυρίστηκαν ότι θα είναι ισάξιοι στην αμοιβή με τους Μουσουλμάνους την Ημέρα της Κρίσεως), ποιος απ' αυτούς θα σταθεί εγγυητής γι’ αυτό!

أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَـٰدِقِينَ ﴿٤١﴾

Ή μήπως έχουν «εταίρους» (ψεύτικους θεούς, που θα σταθούν εγγυητές γι’ αυτό); Τότε ας φέρουν τους «εταίρους» τους, αν είναι ειλικρινείς!

يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍۢ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿٤٢﴾

(Θυμηθείτε) την Ημέρα (της Ανάστασης) που (ο Αλλάχ) θα αποκαλύψει την Κνήμη (Του) (με την Οποία δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο) και θα κληθούν να πέσουν σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενοι), μα (οι υποκριτές, και όσοι τελούσαν τις προσευχές τους κατά την εγκόσμια ζωή για επίδειξη και φήμη) δε θα μπορέσουν (επειδή η πλάτη τους θα γίνει ενιαία και αλύγιστη).

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَـٰلِمُونَ ﴿٤٣﴾

Τα μάτια τους θα είναι χαμηλωμένα, και θα τους καλύψει η ταπείνωση· άλλοτε καλούνταν (στην εγκόσμια ζωή) να πέσουν σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενοι), ενώ ήταν υγιείς (και γεροί, μα δεν το έκαναν).

فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٤٤﴾

Γι’ αυτό (ω, Μωχάμμαντ) άφησέ Με μ' όποιον διαψεύσει αυτό τον λόγο (το Κορ’άν) (δηλ. άφησέ τον και το θέμα του, για Μένα). Θα τους φέρουμε σταδιακά προς την τιμωρία από κει όπου δεν γνωρίζουν.

وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ ﴿٤٥﴾

Και θα τους παραχωρήσω χρόνο (ζωής, για να αυξήσουν τις αμαρτίες τους και έπειτα θα τους αρπάξω με αυστηρή τιμωρία). Στ’ αλήθεια, το Σχέδιό Μου είναι ισχυρό.

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ ﴿٤٦﴾

Ή μήπως (ω, Μωχάμμαντ) τους ζητάς καμία (εγκόσμια) αμοιβή (επειδή τους μεταδίδεις το Μήνυμα του Αλλάχ), και γι' αυτό είναι υπερφορτωμένοι με χρέος (και γι' αυτό αρνούνται την αλήθεια);

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤٧﴾

Ή μήπως κατέχουν (τη γνώση για) τα αόρατα (το Αλ-Λάουχ Αλ-Μαχφούδ που περιέχει τα αόρατα), και έτσι γράφουν (απ' αυτό τα επιχειρήματά τους εναντίον σου, ότι είναι καλύτεροι ενώπιον του Αλλάχ από τους ευσεβείς);

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌۭ ﴿٤٨﴾

Έτσι, περίμενε υπομονετικά την απόφαση του Κυρίου σου (ότι τους έδωσε περισσότερο χρόνο ζωής, αναβάλλοντας για λίγο τη νίκη σου), και μην είσαι σαν τον άνθρωπο του μεγάλου ψαριού (τον Ιωνά, που ήταν απογοητευμένος και θυμωμένος από τον λαό του επειδή δεν δέχτηκε το Μήνυμά του, και έτσι έφυγε με πλοίο από την πόλη του χωρίς την άδεια του Αλλάχ, και έτσι, τον κατάπιε ένα μεγάλο ψάρι) – όταν φώναξε (επικαλώντας Μας από την κοιλία του ψαριού) και ενώ βρισκόταν σε μεγάλη θλίψη.

لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌۭ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌۭ ﴿٤٩﴾

Αν δεν του είχε φτάσει η Εύνοια από τον Κύριό του, θα πεταγόταν (από το στομάχι του μεγάλου ψαριού) στη γυμνή γη ως κατηγορούμενος (για το ότι έφυγε χωρίς την άδεια του Αλλάχ, αλλά ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλειά του και έκανε το ψάρι να τον πετάξει στη γη χωρίς να είναι κατηγορούμενος, και του παρείχε μέσα για την ανάρρωσή του).

فَٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿٥٠﴾

Έτσι ο Κύριός του τον επέλεξε (σε υψηλή θέση, επιστρέφοντάς του την αποστολή του) και τον έκανε ανάμεσα στους ενάρετους.

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَـٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌۭ ﴿٥١﴾

Και στ’ αλήθεια, εκείνοι που αρνήθηκαν την πίστη παραλίγο να σε κάνουν να γλιστρήσεις με τα μάτια τους (από το μίσος και τη ζήλια) όταν ακούν την Υπενθύμιση (το Κορ’άν), και λένε: «Στ’ αλήθεια, αυτός (ο Μωχάμμαντ) είναι παράφρων.»

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٥٢﴾

Και δεν είναι, παρά μόνο μια Υπενθύμιση γι' όλο τον κόσμο.

ٱلْحَآقَّةُ ﴿١﴾

Το Αναπόφευκτο (δηλ. η Ημέρα της Ανάστασης).

مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿٢﴾

Ποιο είναι το Αναπόφευκτο;

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿٣﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) ποιο είναι το αναπόφευκτο (και πόσο μεγαλειώδες είναι);

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿٤﴾

Οι Θαμούντ (ο λαός του Προφήτη Σάλιχ) και οι ‘Αντ (ο λαός του Προφήτη Χουντ) διέψευσαν την Αλ-Κάρι‘α (την Ημέρα της Κρίσεως που θα χτυπήσει τις καρδιές με τη φρίκη της).

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿٥﴾

Όσο για τους Θαμούντ, εξολοθρεύτηκαν από την τρομερή κραυγή (που ξεπέρασε κάθε όριο σε ένταση)!

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿٦﴾

Και όσο για τους ‘Αντ, εξολοθρεύτηκαν από έναν κρύο, άγριο άνεμο!

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَـٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿٧﴾

Τον οποίο (ο Αλλάχ) επέβαλλε σ’ αυτούς για επτά διαδοχικές νύχτες και οχτώ διαδοχικές μέρες, και έτσι θα έβλεπες (αν ήσουν εκεί) τον λαό νεκρό, σαν να ήταν κούφιοι κορμοί χουρμαδιών!

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿٨﴾

Βλέπεις να έχει μείνει καμία ψυχή απ' αυτούς (χωρίς να εξολοθρευθεί);

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَـٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿٩﴾

Κι ο Φαραώ, κι αυτοί που προηγούνταν αυτού, κι οι ανεστραμμένες κωμοπόλεις (του λαού του Προφήτη Λωτ) διέπρατταν αισχρές αμαρτίες.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿١٠﴾

Παράκουσαν τον Αγγελιαφόρο του Κυρίου τους, κι έτσι Εκείνος τους άρπαξε δυνατά με μία σκληρή τιμωρία.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَـٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿١١﴾

Πράγματι, όταν το νερό σηκώθηκε πάνω από όλα (ο Κατακλυσμός του Νώε), Εμείς μεταφέραμε εσάς (δηλ. τους πιστούς προγόνους σας) στην πλεούμενη (Κιβωτό του Νώε).

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

Ώστε να την κάνουμε (την κιβωτό του Νώε) μια νουθεσία (και υπενθύμιση) για σας, και να τη διατηρήσουν εκείνα τα αυτιά που μπορούν να διατηρήσουν ό,τι ακούν (για τις επόμενες γενιές).

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Κι όταν (ο Άγγελος Ισραφήλ) θα φυσήξει το Κέρας (Σάλπιγγα) ένα φύσημα (το πρώτο φύσημα, που ανακοινώνει την καταστροφή του κόσμου).

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿١٤﴾

Κι η Γη και τα βουνά θα αφαιρεθούν από τα μέρη τους και θα συνθλιφθούν με ένα μόνο χτύπημα.

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿١٥﴾

Τότε, εκείνη την Ημέρα θα γίνει το (Μεγάλο) Αναπόφευκτο Γεγονός.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿١٦﴾

Κι ο ουρανός θα σχιστεί, και εκείνη την Ημέρα (ο ουρανός) θα είναι εξασθενημένος.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَـٰنِيَةٌۭ ﴿١٧﴾

Κι οι άγγελοι θα βρίσκονται στις πλευρές του (ουρανού), και εκείνη την Ημέρα, θα κουβαλήσουν το Θρόνο του Κυρίου σου από πάνω τους, οχτώ (άγγελοι).

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿١٨﴾

Εκείνη την Ημέρα θα παρουσιαστείτε (ω, άνθρωποι, ενώπιον του Κυρίου σας, για απολογισμό). Δε θα αποκρυφτεί κανένα μυστικό σας.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَـٰبِيَهْ ﴿١٩﴾

Έπειτα, όσο γι’ αυτόν που θα του δοθεί το βιβλίο (των καταγραφών των πράξεών) του στο δεξί του χέρι, θα πει (ευτυχισμένος): «Ορίστε! Διαβάστε το βιβλίο μου!

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَـٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿٢٠﴾

Στ’ αλήθεια, πίστευα (στην εγκόσμια ζωή) ότι θα συναντήσω τον απολογισμό μου (την Ημέρα της Κρίσεως και ότι θα λάβω την αμοιβή μου).»

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٢١﴾

Έτσι, αυτός θα βρεθεί σε μια ευχάριστη ζωή.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿٢٢﴾

Σ’ έναν υψηλό Παράδεισο.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿٢٣﴾

Του οποίου (Παραδείσου) οι καρποί θα βρίσκονται χαμηλά και κοντά (εύκολα να τους φτάσει).

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿٢٤﴾

Φάτε και πιείτε με άνεση, γι’ ό,τι κάνατε (από καλές πράξεις) τις προηγούμενες μέρες (στην εγκόσμια ζωή)!

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَـٰبِيَهْ ﴿٢٥﴾

Μα όσο γι’ αυτόν που θα του δοθεί το βιβλίο (των καταγραφών των πράξεών) του στο αριστερό του χέρι, θα πει (μετανιωμένος): «Μακάρι να μη μου είχε δοθεί το βιβλίο μου!

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿٢٦﴾

Ούτε να μάθαινα ποτέ πώς είναι ο απολογισμός μου.

يَـٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿٢٧﴾

Μακάρι (ο θάνατός μου κατά την εγκόσμια ζωή) να ήταν το τέλος μου (και να μην ανασταινόμουν από το θάνατό μου ποτέ).

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿٢٨﴾

Δεν με ωφέλησε ο πλούτος μου (ούτε με προστάτεψε σε τίποτε από την τιμωρία του Αλλάχ).

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَـٰنِيَهْ ﴿٢٩﴾

Με εγκατέλειψε (η εξουσία μου και) το επιχείρημά μου (που θα μπορούσα να πω για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου)!»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾

(Θα ειπωθεί στους αγγέλους - φύλακες της φωτιάς:) «Πάρτε τον και αλυσοδέστε τον (με τα χέρια του στο λαιμό)·

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾

Έπειτα, πετάξτε τον στο Πυρ για να καεί μέσα του.

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿٣٢﴾

Έπειτα, αλυσοδέστε τον (ολόκληρο) με μια αλυσίδα, το μήκος της οποίας είναι εβδομήντα πήχεις!»

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٣٣﴾

Στ’ αλήθεια, δεν πίστευε στον Αλλάχ, τον Μέγα.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿٣٤﴾

Ούτε προέτρεπε στο τάισμα του ενδεή (δηλ. ούτε αυτός τάιζε τους φτωχούς, ούτε προέτρεπε τους άλλους να το κάνουν).

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿٣٥﴾

Έτσι, Σήμερα δεν θα έχει εδώ κανέναν φίλο (για να τον προστατέψει από την τιμωρία).

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿٣٦﴾

Ούτε καμία τροφή, εκτός από το πύον (από τις πληγές του δέρματος των κατοίκων του Πυρός)·

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾

Το οποίο δεν θα το τρώνε παρά μόνο οι αμαρτωλοί (που επιμένουν στην απιστία τους).

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٨﴾

Ορκίζομαι σε ό,τι βλέπετε!

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٩﴾

Και (ορκίζομαι) σε ό,τι δεν βλέπετε (από τα αόρατα)!

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿٤٠﴾

Ότι αυτό (το Κορ'άν) είναι ο λόγος ενός έντιμου Αγγελιαφόρου (δηλ. το ακούτε από έναν έντιμο Αγγελιαφόρο, τον Μωχάμμαντ).

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿٤١﴾

Και δεν είναι λόγος ενός ποιητή: λίγα είναι αυτά που πιστεύετε!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٤٢﴾

Ούτε είναι λόγος ενός μάντη: λίγα είναι αυτά που θυμάστε (δηλ. θυμηθείτε τη διαφορά μεταξύ του λόγου ενός μάντη και του Προφήτη)!

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٤٣﴾

Είναι πράγματι, η αποκάλυψη από τον Κύριο των κόσμων (ανθρωπότητα, τζίνν και όλα όσα υπάρχουν).

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿٤٤﴾

Κι αν αυτός (ο Μωχάμμαντ) είχε αποδώσει ψευδώς, ακόμη και κάποια λόγια σ' Εμάς (τον Αλλάχ),

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿٤٥﴾

Θα τον αρπάζαμε (για εκδίκηση) με δύναμη,

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿٤٦﴾

Κι έπειτα θα αποκόπταμε την αρτηρία της καρδιάς (αορτή) του (προκαλώντας άμεσο θάνατο),

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ ﴿٤٧﴾

Και κανείς από σας δε θα εμποδίσει (την τιμωρία Μας) σ' αυτόν.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿٤٨﴾

Και στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ'άν) είναι μια Υπενθύμιση (και νουθεσία) για τους ευσεβείς (που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ, εκτελώντας τις εντολές Του).

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿٤٩﴾

Και στ’ αλήθεια, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ανάμεσά σας εκείνοι που διαψεύδουν (το Κορ'άν).

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ﴿٥٠﴾

Και πράγματι αυτή (η διάψευση για το Κορ'άν) θα είναι μια θλίψη στους άπιστους (την Ημέρα της Κρίσεως).

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿٥١﴾

Και στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ'άν) είναι η βέβαιη αλήθεια (για την οποία δεν υπάρχει αμφιβολία).

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٥٢﴾

Έτσι, δόξασε το Όνομα του Κυρίου σου, του Αλ-‘Αδείμ (Μέγα).

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿١﴾

Κάποιος (άπιστος) επικαλέστηκε (τον Αλλάχ) για το μαρτύριο (να επέλθει σ' αυτόν και στον λαό του, ως πρόκληση στον Μωχάμμαντ), (ένα μαρτύριο) που σίγουρα επέρχεται.

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿٢﴾

(Επέρχεται) στους άπιστους, το οποίο κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾

Από τον Αλλάχ, τον Κύριο των Δρόμων της Ανόδου (στους ουρανούς).

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿٤﴾

Οι άγγελοι και ο Γαβριήλ ανεβαίνουν προς Αυτόν μια Ημέρα (της Κρίσεως), της οποίας η διάρκεια είναι πενήντα χιλιάδες χρόνια.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿٥﴾

Έτσι, να είσαι υπομονετικός (ω, Μωχάμμαντ, με τους χλευασμούς τους και τη βιασύνη τους για την Τιμωρία), με μια όμορφη υπομονή (δηλ. χωρίς απογοήτευση, ή να απευθύνεις τα παράπονά σου σ' άλλον εκτός του Αλλάχ).

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿٦﴾

Στ’ αλήθεια, το βλέπουν (το μαρτύριο), μακρινό (νομίζουν ότι δε θα γίνει).

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿٧﴾

Μα Εμείς το βλέπουμε κοντά (οπωσδήποτε θα γίνει).

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾

Την Ημέρα που ο ουρανός θα είναι σαν βρώμικο λάδι που βράζει.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾

Και τα βουνά θα είναι σαν φουσκωμένο μαλλί.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿١٠﴾

Και κανένας φίλος δε θα ρωτήσει κάποιον φίλο (για την κατάστασή του, επειδή θα είναι απασχολημένος με τη δική του υπόθεση).

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾

Τους βλέπουν (δηλ. ο καθένας βλέπει τους συγγενείς και τα παιδιά του, αλλά δε θα τους μιλήσει από τον τρόμο που επικρατεί, και κανείς δε θα μπορέσει να ωφελήσει κανέναν). Ο αμαρτωλός θα επιθυμούσε να λυτρώσει τον εαυτό του από το μαρτύριο εκείνης της ημέρας δίνοντας τα παιδιά του,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾

Και τη γυναίκα του, και τον αδελφό του,

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾

Και το σόι του, που του προσέφεραν καταφύγιο,

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾

Και όλους όσους βρίσκονται στη Γη, μήπως έτσι να σωθεί.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾

Όχι (δεν είναι όπως επιθυμείς, ω, άπιστε)! Στ’ αλήθεια, αυτή (η Κόλαση) πυρακτώνεται,

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾

Που αφαιρεί βίαια το δέρμα του κεφαλιού, και τα άκρα του σώματος (θα τα κάψει ολοκληρωτικά)!

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾

Καλεί όποιον στράφηκε μακριά και απομακρύνθηκε (από την πίστη).

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾

Και μάζευε (πλούτο) και (τον) αποθήκευε (χωρίς να ξοδεύει απ' αυτόν σε ελεημοσύνη για χάρη του Αλλάχ).

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾

Πράγματι, ο άνθρωπος πλάστηκε πολύ ανυπόμονος (ανήσυχος και φιλάργυρος)·

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿٢٠﴾

Όταν το κακό (ασθένεια ή φτώχεια) τον αγγίζει, γίνεται ανυπόμονος (και δυσαρεστημένος)·

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾

Και όταν το καλό τον αγγίζει, γίνεται φιλάργυρος.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾

Εκτός απ' εκείνους που προσεύχονται.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾

Εκείνους που τηρούν πάντα την προσευχή τους (με το σωστό τρόπο και στις καθορισμένες ώρες).

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٢٤﴾

Και κείνους που στον πλούτο τους υπάρχει ένα ορισμένο υποχρεωτικό μερίδιο (η Ζακά -ετήσια υποχρεωτική ελεημοσύνη- για τους φτωχούς).

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾

Για τον επαίτη που ζητά, και για τον στερημένο (τον φτωχό που ντρέπεται να ζητήσει).

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾

Και κείνους που πιστεύουν στην Ημέρα της Κρίσεως.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾

Και κείνους που φοβούνται το μαρτύριο από τον Κύριό τους (και είναι προσεχτικοί απέναντι σ' αυτό).

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿٢٨﴾

Στ’ αλήθεια, το μαρτύριο από τον Κύριό τους είναι τέτοιο που κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής απ' αυτό.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾

Και κείνους που φυλάσσουν τα γεννητικά όργανά τους (από παράνομες σεξουαλικές πράξεις)·

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾

Εκτός από τις συζύγους τους ή εκείνες που κατέχουν τα δεξιά χέρια τους (δηλ. σκλάβες) –οπότε δε θα κατηγορηθούν.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾

Μα όποιος επιδιώκει πέρα απ' αυτό, τότε εκείνοι είναι οι παραβάτες.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾

Και κείνους που τηρούν τα καταπιστεύματα και τις συμφωνίες τους.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾

Και κείνους που μένουν σταθεροί στις μαρτυρίες τους (χωρίς να ψεύδονται, να αποκρύπτουν ή να διαστρεβλώνουν γεγονότα).

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾

Και κείνους που τηρούν την προσευχή τους (με το σωστό τρόπο και στις καθορισμένες ώρες).

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾

Τέτοιοι θα κατοικούν σε κήπους (Παράδεισο), τιμημένοι.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾

Τι συμβαίνει, λοιπόν με τους άπιστους που σπεύδουν προς εσένα (ω, Μωχάμμαντ); (Οι οποίοι κάθονται με τους λαιμούς τους στραμμένους προς εσένα για να σ’ ακούσουν, όχι για να ωφεληθούν, αλλά για να σε διαψεύσουν και να σε χλευάσουν)!

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾

(Καθισμένοι) σε ομάδες από τα δεξιά και τ’ αριστερά (σου, ω, Μωχάμμαντ).

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿٣٨﴾

Ελπίζει ο καθένας τους να μπει στον Παράδεισο της Μακαριότητας;

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, τους έχουμε πλάσει απ’ αυτό που γνωρίζουν (δηλ. ένα ασήμαντο υγρό, επομένως, είναι αδύναμοι που δεν μπορούν ούτε να ωφελήσουν ούτε να βλάψουν τους εαυτούς τους, οπότε πώς μπορούν να είναι αλαζονικοί και άπιστοι;)

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَـٰرِقِ وَٱلْمَغَـٰرِبِ إِنَّا لَقَـٰدِرُونَ ﴿٤٠﴾

Έτσι, ορκίζομαι στον Κύριο όλων των Ανατολών και των Δύσεων (του ήλιου, της σελήνης και όλων των άλλων πλανητών), ότι, βέβαια, είμαστε Ικανοί.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٤١﴾

(Είμαστε Ικανοί) να τους αντικαταστήσουμε μ' άλλους καλύτερους απ’ αυτούς· και κανείς δεν μπορεί να Μας ξεφύγει (όταν αποφασίσουμε κάτι).

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾

Και έτσι άστους να βυθίζονται στην πλάνη τους και να παίζουν (στην εγκόσμια ζωή), μέχρι να συναντήσουν την Ημέρα, την οποία τους είχαν υποσχεθεί.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾

Την Ημέρα που θα βγουν από τους τάφους τους βιαστικά, σαν να έσπευδαν συναγωνιζόμενοι προς ένα είδωλο (όπως έκαναν στην εγκόσμια ζωή, που όποτε οριζόταν ένα νέο είδωλο, έσπευδαν για να είναι οι πρώτοι που να το λατρεύουν).

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾

Με τα μάτια τους χαμηλωμένα, και καλυμμένοι με την ταπείνωση! Αυτή είναι η Ημέρα που τους είχαν υποσχεθεί!

إِنَّآ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦٓ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ﴿١﴾

Στ’ αλήθεια, στείλαμε τον Νώε στον λαό του (λέγοντας): «Προειδοποίησε τον λαό σου, πριν να φτάσει σ’ αυτούς ένα επώδυνο μαρτύριο.»

قَالَ يَـٰقَوْمِ إِنِّى لَكُمْ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌ ﴿٢﴾

Είπε (ο Νώε): «Ω, λαέ μου! Στ’ αλήθεια είμαι για σας ένας προειδοποιητής που προειδοποιεί με σαφήνεια,

أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ﴿٣﴾

Ότι να λατρεύετε τον Αλλάχ, να φυλαχθείτε από την τιμωρία Του (εκτελώντας τις εντολές Του), και να με υπακούτε.

يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍۢ مُّسَمًّى ۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُ ۖ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

(Και τότε ο Αλλάχ) θα σας συγχωρέσει τις αμαρτίες σας και θα σας δώσει αναβολή (για το θάνατό σας) μέχρι έναν ορισμένο χρόνο. Πράγματι, όταν έλθει ο ορισμένος χρόνος (δηλ. ο θάνατος) από τον Αλλάχ, δε θα αναβληθεί, αν μόνο το γνωρίζατε (θα σπεύδατε προς την πίστη και την υπακοή).»

قَالَ رَبِّ إِنِّى دَعَوْتُ قَوْمِى لَيْلًۭا وَنَهَارًۭا ﴿٥﴾

Είπε (ο Νώε): «Ω, Κύριέ μου! Στ’ αλήθεια, έχω καλέσει τον λαό μου νύχτα και μέρα,

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَآءِىٓ إِلَّا فِرَارًۭا ﴿٦﴾

Μα το κάλεσμά μου δεν τους αύξησε τίποτα, παρά τη φυγή (τους από την αλήθεια).

وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓا۟ أَصَـٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْا۟ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسْتَكْبَرُوا۟ ٱسْتِكْبَارًۭا ﴿٧﴾

Και στ’ αλήθεια κάθε φορά που τους καλούσα, για να τους συγχωρέσεις, έβαζαν τα δάχτυλά τους στ’ αυτιά τους, καλύπτονταν με τα ενδύματά τους και επέμεναν (στην άρνησή τους), και συμπεριφέρονταν πολύ αλαζονικά.

ثُمَّ إِنِّى دَعَوْتُهُمْ جِهَارًۭا ﴿٨﴾

Έπειτα, τους κάλεσα φανερά.

ثُمَّ إِنِّىٓ أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًۭا ﴿٩﴾

Έπειτα, τους κάλεσα (μερικές φορές) ανοιχτά (μεγαλόφωνα) και (άλλες φορές) μυστικά (ιδιαιτέρως) με χαμηλή φωνή.

فَقُلْتُ ٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارًۭا ﴿١٠﴾

Είπα (σ’ αυτούς): «Ζητήστε συγχώρεση από τον Κύριό σας, στ’ αλήθεια, Αυτός συγχωρεί τα πάντα·

يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًۭا ﴿١١﴾

(Και αν Του ζητήσετε συγχώρεση, τότε) θα σας στείλει άφθονη βροχή (όποτε χρειαστείτε και δεν θα υποστείτε ξηρασία),

وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَٰلٍۢ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّـٰتٍۢ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَـٰرًۭا ﴿١٢﴾

Και θα αυξήσει τον πλούτο και τα παιδιά σας, και θα κάνει για σας κήπους, και θα κάνει για σας ποτάμια.»

مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًۭا ﴿١٣﴾

Τι συμβαίνει με σας; Πώς δε φοβάστε το Μεγαλείο του Αλλάχ (και τη Δύναμή Του);!

وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا ﴿١٤﴾

Ενώ σας έπλασε σε (διαφορετικά) στάδια (σε Νούτφα -αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλων-, σε ‘Άλακα -κρεμάμενος θρόμβος αίματος-, σε Μούντγα -ένα κομμάτι σάρκας, που φαίνεται μασημένη- σε κόκκαλα, κι έπειτα σε σάρκα).

أَلَمْ تَرَوْا۟ كَيْفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ﴿١٥﴾

Δεν βλέπετε πώς έπλασε ο Αλλάχ εφτά (πανομοιότυπους) ουρανούς, τον ένα πάνω στον άλλο;

وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًۭا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًۭا ﴿١٦﴾

Κι έκανε μέσα τους το φεγγάρι ως ένα φως, κι έκανε τον ήλιο ως έναν λαμπτήρα (πηγή φωτός και θερμότητας);

وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ نَبَاتًۭا ﴿١٧﴾

Κι ο Αλλάχ σας ξεφύτρωσε (έπλασε) από τη Γη σαν το φυτό.

ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًۭا ﴿١٨﴾

Έπειτα θα σας επιστρέψει σ’ αυτή (τη Γη), και θα σας κάνει να βγείτε (πάλι, κατά την Ημέρα της Ανάστασης) μια αναπόφευκτη έξοδο.

وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ بِسَاطًۭا ﴿١٩﴾

Κι ο Αλλάχ έχει απλώσει τη Γη για σας (σαν ένα στρωμένο χαλί, και ως μια ευρεία έκταση για να εγκατασταθείτε).

لِّتَسْلُكُوا۟ مِنْهَا سُبُلًۭا فِجَاجًۭا ﴿٢٠﴾

Για να περιπλανιέστε εκεί, σε πλατείς δρόμους.

قَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِى وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًۭا ﴿٢١﴾

Ο Νώε είπε: «Κύριέ μου! Στ’ αλήθεια (οι ανυπάκουοι από τον λαό μου) με παράκουσαν, κι (οι αδύναμοι εξ' αυτών) ακολούθησαν αυτούς (τους επικεφαλείς της πλάνης), στους οποίους ο πλούτος και τα παιδιά τους δεν αύξησαν τίποτε, παρά μόνο απώλεια.

وَمَكَرُوا۟ مَكْرًۭا كُبَّارًۭا ﴿٢٢﴾

Και (οι επικεφαλείς της πλάνης) έχουν μηχανευθεί (εναντίον των αδύναμων) μία ισχυρή μηχανορραφία (υποκινώντας τους εναντίον του Νώε).

وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّۭا وَلَا سُوَاعًۭا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًۭا ﴿٢٣﴾

Και (τους) είπαν: «Να μην εγκαταλείψετε τους θεούς σας: να μην εγκαταλείψετε ούτε τον Ουάντ, ούτε τον Σουά‘, ούτε τον Γιαγούθ, ούτε τον Για‘ούκ, ούτε τον Νάσρ (Αυτά ήταν ονόματα ειδώλων που λάτρευαν αντί του Αλλάχ, τα οποία προέρχονταν από ονόματα ευσεβών ανθρώπων, τους οποίους όταν πέθαναν, οι λαοί τους τους έκαναν εικόνες και αγάλματα, ώστε να τους ενθαρρύνουν προς την υπακοή στον Αλλάχ. Με το πέρασμα των χρόνων, οι άνθρωποι άρχισαν να λατρεύουν αυτά τα αγάλματα και τις εικόνες).»

وَقَدْ أَضَلُّوا۟ كَثِيرًۭا ۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَـٰلًۭا ﴿٢٤﴾

Και πράγματι έχουν παραπλανήσει πολλούς. (Ω, Αλλάχ:) Μην αυξήσεις τους άδικους, παρά μόνο στην πλάνη.»

مِّمَّا خَطِيٓـَٔـٰتِهِمْ أُغْرِقُوا۟ فَأُدْخِلُوا۟ نَارًۭا فَلَمْ يَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًۭا ﴿٢٥﴾

Λόγω των αμαρτιών τους πνίγηκαν, και εισάχθηκαν στο Πυρ. Και δεν βρήκαν υποστηρικτές (που να τους βοηθήσουν) αντί του Αλλάχ.

وَقَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى ٱلْأَرْضِ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ دَيَّارًا ﴿٢٦﴾

Και ο Νώε είπε: «Κύριέ μου! Μην αφήσεις στη Γη κανέναν άπιστο ζωντανό να κυκλοφορεί!

إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓا۟ إِلَّا فَاجِرًۭا كَفَّارًۭا ﴿٢٧﴾

Πράγματι, αν τους αφήσεις, θα παραπλανήσουν τους δούλους Σου (τους πιστούς), και δεν θα γεννήσουν κανέναν, παρά μόνο κακοποιούς άπιστους.

رَّبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًۭا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارًۢا ﴿٢٨﴾

Κύριέ μου! Συγχώρεσε εμένα, και τους γονείς μου, κι όποιον μπαίνει στο σπίτι μου ως πιστός, κι όλους τους πιστούς και τις πιστές. Και μην αυξήσεις τους άδικους, παρά μόνο στην καταστροφή.»