Διαβάστε το Ρουκού 162 του Κορανίου

عَفَا ٱللَّهُ عَنكَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكَ ٱلَّذِينَ صَدَقُوا۟ وَتَعْلَمَ ٱلْكَـٰذِبِينَ ﴿٤٣﴾

Ο Αλλάχ σε συγχώρεσε (ω, Προφήτη). Γιατί τους έδωσες την άδεια (να μη βγουν για τη μάχη της Ταμπούκ) πριν να φανούν σε σένα ποιοι είπαν την αλήθεια (στη δικαιολογία τους), και να μάθεις ποιοι ήταν ψεύτες;

لَا يَسْتَـْٔذِنُكَ ٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ أَن يُجَـٰهِدُوا۟ بِأَمْوَٰلِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِٱلْمُتَّقِينَ ﴿٤٤﴾

Όσοι πιστεύουν στον Αλλάχ και στην Εσχάτη Ημέρα δε θα σου ζητούσαν την άδεια να μην αγωνιστούν στο δρόμο του Αλλάχ με τα πλούτη και τους εαυτούς τους (αλλά θα έσπευδαν να βγουν όποτε τους καλείς σ' αυτό). Πράγματι, ο Αλλάχ γνωρίζει καλά εκείνους που φυλάσσονται από την τιμωρία Του (τηρώντας τις εντολές Του).

إِنَّمَا يَسْتَـْٔذِنُكَ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ وَٱرْتَابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِى رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ ﴿٤٥﴾

Εκείνοι που θα σου ζητούσαν την άδεια (να μην βγουν για να αγωνιστούν στο δρόμο του Αλλάχ) είναι μόνο αυτοί που δεν πιστεύουν στον Αλλάχ και στην Έσχατη Ημέρα και των οποίων οι καρδιές έχουν αμφιβάλλει (στη θρησκεία), και έτσι, αυτοί μένουν στις αμφιβολίες τους με σύγχυση.

۞ وَلَوْ أَرَادُوا۟ ٱلْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا۟ لَهُۥ عُدَّةًۭ وَلَـٰكِن كَرِهَ ٱللَّهُ ٱنۢبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ ٱقْعُدُوا۟ مَعَ ٱلْقَـٰعِدِينَ ﴿٤٦﴾

Αν ήθελαν πραγματικά να βγουν (για να αγωνιστούν στο δρόμο του Αλλάχ), θα είχαν κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες γι' αυτό. Αλλά ο Αλλάχ μισούσε το να βγουν (μαζί σου στη μάχη), και έτσι τους έκανε να αισθάνονται βαριά το να βγουν. Και τους ειπώθηκε: «Μείνετε πίσω μ' αυτούς που θα μείνουν πίσω (από τους αρρώστους, τους αδύναμους, τις γυναίκες και τα παιδιά.).»

لَوْ خَرَجُوا۟ فِيكُم مَّا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًۭا وَلَأَوْضَعُوا۟ خِلَـٰلَكُمْ يَبْغُونَكُمُ ٱلْفِتْنَةَ وَفِيكُمْ سَمَّـٰعُونَ لَهُمْ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿٤٧﴾

Εάν (οι υποκριτές) είχαν βγει μαζί σας (ω, πιστοί), δε θα σας αύξαναν παρά μόνο σε αταξία, και θα έσπευδαν ανάμεσά σας σπέρνοντας διχόνοια μεταξύ σας. Και υπάρχουν μερικοί ανάμεσά σας που τους ακούν (και ακούν τα ψέματά τους, τα δέχονται και τα διαδίδουν). Πράγματι, ο Αλλάχ γνωρίζει καλά τους άδικους.

لَقَدِ ٱبْتَغَوُا۟ ٱلْفِتْنَةَ مِن قَبْلُ وَقَلَّبُوا۟ لَكَ ٱلْأُمُورَ حَتَّىٰ جَآءَ ٱلْحَقُّ وَظَهَرَ أَمْرُ ٱللَّهِ وَهُمْ كَـٰرِهُونَ ﴿٤٨﴾

Ήδη είχαν αναζητήσει (οι υποκριτές) να σπείρουν διχόνοια (μεταξύ των πιστών) από πριν (τη μάχη της Ταμπούκ, όπως έκανε ο Αμπντ Αλλάχ μπιν Ουμπάι κατά τη μάχη της Ούχουντ, όταν έφυγε με τους συντρόφους του), και είχαν επινοήσει συνωμοσίες εναντίον σου (ω, Προφήτη) μέχρι που ήρθε η αλήθεια (η νίκη) και επικράτησε η εντολή (η θρησκεία) του Αλλάχ, παρόλο που το μισούσαν αυτό.

وَمِنْهُم مَّن يَقُولُ ٱئْذَن لِّى وَلَا تَفْتِنِّىٓ ۚ أَلَا فِى ٱلْفِتْنَةِ سَقَطُوا۟ ۗ وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌۢ بِٱلْكَـٰفِرِينَ ﴿٤٩﴾

Και απ' αυτούς (τους υποκριτές) υπάρχει εκείνος (ο Τζαντ μπιν Κάις) που είπε (ψευδώς, στον Προφήτη): «Δώσε μου άδεια να μη βγω (για τη μάχη της Ταμπούκ) για να μη με κάνεις να πέσω στην αμαρτία (της μοιχείας αν πάω μακριά από τη γυναίκα μου σε τόσο μακρινό ταξίδι, επειδή έχω αδυναμία προς τις γυναίκες).» Πράγματι, αυτοί έχουν ήδη πέσει στην αμαρτία (της υποκρισίας), και πράγματι, η κόλαση θα περιβάλλει τους άπιστους.

إِن تُصِبْكَ حَسَنَةٌۭ تَسُؤْهُمْ ۖ وَإِن تُصِبْكَ مُصِيبَةٌۭ يَقُولُوا۟ قَدْ أَخَذْنَآ أَمْرَنَا مِن قَبْلُ وَيَتَوَلَّوا۟ وَّهُمْ فَرِحُونَ ﴿٥٠﴾

Αν σου συμβεί (ω, Προφήτη) κάτι καλό (από νίκη κλπ.), τους στεναχωρεί, αλλά αν σου συμβεί μια συμφορά, λένε: «Έχουμε πάρει τις προφυλάξεις μας από πριν (όταν δε βγήκαμε για τη μάχη με τους πιστούς, που κάποιοι σκοτώθηκαν και άλλοι έπεσαν σε αιχμαλωσία)!», και στρέφονται (προς τις οικογένειές τους) χαρούμενοι (για την ασφάλεια τους και για ό,τι έπαθαν οι πιστοί).

قُل لَّن يُصِيبَنَآ إِلَّا مَا كَتَبَ ٱللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَىٰنَا ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ ﴿٥١﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Τίποτα δε θα μας συμβεί παρά μόνο αυτό που ο Αλλάχ έχει ορίσει για μας. Αυτός είναι ο Κηδεμόνας (και ο Προστάτης) μας.» Και μόνο τον Αλλάχ ας εμπιστευτούν οι πιστοί.

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَآ إِلَّآ إِحْدَى ٱلْحُسْنَيَيْنِ ۖ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَن يُصِيبَكُمُ ٱللَّهُ بِعَذَابٍۢ مِّنْ عِندِهِۦٓ أَوْ بِأَيْدِينَا ۖ فَتَرَبَّصُوٓا۟ إِنَّا مَعَكُم مُّتَرَبِّصُونَ ﴿٥٢﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους υποκριτές): «Περιμένετε να μας συμβεί κάτι άλλο, εκτός ένα από τα δύο καλά (νίκη ή να είμαστε μάρτυρες); Αλλά εμείς περιμένουμε να σας πλήξει ο Αλλάχ με μία τιμωρία απ' Αυτόν ή με τα χέρια μας. Περιμένετε λοιπόν, κι εμείς περιμένουμε μαζί σας.»

قُلْ أَنفِقُوا۟ طَوْعًا أَوْ كَرْهًۭا لَّن يُتَقَبَّلَ مِنكُمْ ۖ إِنَّكُمْ كُنتُمْ قَوْمًۭا فَـٰسِقِينَ ﴿٥٣﴾

Πες (ω, Προφήτη, στους υποκριτές): «Είτε ξοδεύετε ηθελημένα, είτε άθελά σας, δε θα γίνει αποδεκτό από σας, γιατί είστε ανυπάκουοι άνθρωποι.»

وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَـٰتُهُمْ إِلَّآ أَنَّهُمْ كَفَرُوا۟ بِٱللَّهِ وَبِرَسُولِهِۦ وَلَا يَأْتُونَ ٱلصَّلَوٰةَ إِلَّا وَهُمْ كُسَالَىٰ وَلَا يُنفِقُونَ إِلَّا وَهُمْ كَـٰرِهُونَ ﴿٥٤﴾

Δεν εμπόδισε, το να γίνουν αποδεκτά απ' αυτούς (τους υποκριτές) αυτά που ξόδεψαν, παρά μόνο ότι δεν πίστευαν στον Αλλάχ και στον Αγγελιαφόρο Του, δεν έρχονται στην προσευχή παρά νωχελικά και δεν ξοδεύουν παρά απρόθυμα.

فَلَا تُعْجِبْكَ أَمْوَٰلُهُمْ وَلَآ أَوْلَـٰدُهُمْ ۚ إِنَّمَا يُرِيدُ ٱللَّهُ لِيُعَذِّبَهُم بِهَا فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ وَهُمْ كَـٰفِرُونَ ﴿٥٥﴾

Γι' αυτό ας μη σε εντυπωσιάζουν τα πλούτη τους και τα παιδιά τους (των υποκριτών). Ο Αλλάχ θέλει μόνο να τους τιμωρήσει μέσω αυτών στην εγκόσμια ζωή (κάνοντάς τους να τρέχουν όλη τη ζωή τους με κούραση πίσω απ' αυτά) και (μέχρι) να βγουν οι ψυχές τους από τα σώματά τους, ενώ είναι άπιστοι.

وَيَحْلِفُونَ بِٱللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنكُمْ وَمَا هُم مِّنكُمْ وَلَـٰكِنَّهُمْ قَوْمٌۭ يَفْرَقُونَ ﴿٥٦﴾

Ορκίζονται στον Αλλάχ (οι υποκριτές) ότι είναι από σας, αλλά δεν είναι από σας, αλλά είναι ένας λαός που φοβάται.

لَوْ يَجِدُونَ مَلْجَـًٔا أَوْ مَغَـٰرَٰتٍ أَوْ مُدَّخَلًۭا لَّوَلَّوْا۟ إِلَيْهِ وَهُمْ يَجْمَحُونَ ﴿٥٧﴾

Αν μπορούσαν (οι υποκριτές) να βρουν ένα καταφύγιο, ή σπηλιές, ή ένα τούνελ (για να κρυφτούν), θα πήγαιναν προς αυτό με ορμή.

وَمِنْهُم مَّن يَلْمِزُكَ فِى ٱلصَّدَقَـٰتِ فَإِنْ أُعْطُوا۟ مِنْهَا رَضُوا۟ وَإِن لَّمْ يُعْطَوْا۟ مِنْهَآ إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ ﴿٥٨﴾

Υπάρχουν κάποιοι απ' εκείνους (τους υποκριτές) που σε κατακρίνουν (ω, Μωχάμμαντ) σχετικά με το μοίρασμα της ελεημοσύνης. Αν τους δοθεί κάτι (αυτό που θέλουν) απ' αυτή, είναι ικανοποιημένοι, αλλά αν δεν τους δοθεί κάτι (αυτό που θέλουν) απ' αυτή, εξοργίζονται.

وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا۟ مَآ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥ وَقَالُوا۟ حَسْبُنَا ٱللَّهُ سَيُؤْتِينَا ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ وَرَسُولُهُۥٓ إِنَّآ إِلَى ٱللَّهِ رَٰغِبُونَ ﴿٥٩﴾

Αν ήταν (εκείνοι οι υποκριτές που σε κατέκριναν) ικανοποιημένοι με ό,τι τους έδωσε (δηλ. όρισε) ο Αλλάχ (γι' αυτούς) και (ό,τι τους έδωσε) ο Αγγελιαφόρος Του και να έλεγαν: «Μας επαρκεί ο Αλλάχ να μας παρέχει. Ο Αλλάχ θα μας δώσει από τη γενναιοδωρία Του, και ο Αγγελιαφόρος Του (θα μας δώσει από ό,τι του έδωσε ο Αλλάχ). Πράγματι, μόνο στον Αλλάχ στρεφόμαστε με ελπίδα.» [θα ήταν καλύτερο γι' αυτούς].